บทที่ 77 ดวงใจใต้เงาเสน่หา บทที่ 3

นางยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มองด้วยดวงตาเป็นประกาย

นับจากวันนั้น ทุกคืนที่นางฝันถึงแม่ นางไม่รู้สึกหนาวเหน็บจนต้องสะดุ้งตื่นอีก

และในเงามืด... ใครคนหนึ่งเริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว

ในยามสายของฤดูใบไม้ผลิ ลมอ่อนพัดผ่านช่องหน้าต่างเรือนทิศตะวันออก แสงอาทิตย์ทอดตัวลงบนโต๊ะไม้เคลือบเงา ที่ซึ่งหญิงสาวร่างบา...