บทที่ 6 ปะทะคารม
บรรยากาศภายในร้านแบรน์ห้องเสื้อRSD วันนี้ช่างดูสดใสไปหมด มันเหมือนกับเธอตอนนี้ โรสรินทร์นั่งยิ้มให้กับผลงานตัวเองผ่านไอแพดด้วยความสบายใจ เธอล่ะนับถือสื่อสมัยนี้จริงๆ มีความรวดเร็วทันใจยิ่งกว่าBTSเสียอีก
"นั่งยิ้มอะไรย่ะแม่นางมารร้าย"ไอรดาที่กำลังเซ็นเอกสารอยู่ เงยหน้าขึ้นมามองโรสรินทร์อย่างรู้ทัน
"เปล๊า~"ร่างบางปฏิเสธเสียงสูง
"ร้ายนักนะ ฉันว่าสักหน่อยพี่วินของแกต้องโผล่มาที่นี่แน่ๆ"
"ก็ฉันตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว"โรสรินทร์ตอบแบบไม่สะทกสะท้าน ไม่โผล่มาก็บ้าแล้ว เล่นใหญ่ซะขนาดนั้น ป่านนี้กวินกับยัยหมอหน้าจืดนั่นคงช็อกและตะลึงกับผลงานของเธอเป็นที่เรียบร้อย...
คอนโดหรูใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร แพรไพลินนั่งดูข่าวยามเช้าเป็นปกติของทุกวัน เธอกดดูช่องไปเรื่อยๆ จนไปสะดุดกับหัวข้อข่าว
‘ดีไซเนอร์สาวแสนสวยแห่งแบรน์ RSD เตรียมสละโสดกับคุณหมอหนุ่มสุดฮอตประจำโรงพยาบาลxxx
ตอนแรกเธอกะว่าจะเปิดพอผ่านๆ แต่พอได้ยินเสียงสัมภาษณ์ผ่านสื่อเท่านั้นแหละ...แพรไพลินถึงกับใจหล่นวูบกระทันหัน
"เขาเป็นคู่หมั้นของโรสเองล่ะค่ะ"
"คู่หมั้น! แสดงว่าอีกหน่อยคงจะมีข่าวดีแล้วสิคะ"
"ก็เร็วนี้ๆ ล่ะค่ะ"
"พอจะบอกได้รึเปล่าคะว่าเขาชื่ออะไร"
"เอ่อ..เขาเป็นหมอค่ะ ชื่อ กวิน อัครสกุล"
"ชื่อคุ้นๆ นะคะ ใช่คุณหมอวินหนุ่มหล่อสุดฮอตเจ้าของโรงพยาบาลxxxรึเปล่าคะ"
"ใช่ค่ะ"
"แต่เอ๊ะ! หมอวินมีแฟนแล้วนี่ครับ"
"เป็นธรรมดาของผู้ชายน่ะค่ะ เราอยู่ไกลกันขนาดนี้ เค้าต้องมีคนแก้เหงาบ้าง โรสไม่ถือสาหรอกค่ะ"
"คุณโรสทั้งสวยทั้งใจกว้างจังเลยนะคะ"
"ค่ะ เพราะยังไงสุดท้ายเขาก็กลับมาหาตัวจริงอยู่ดี ถ้ามีข่าวดีวันไหน เดี๋ยวโรสจะบอกพวกพี่ๆ เป็นคนแรกเลยนะคะ"
พอแพรไพลินรู้ว่าบุคคลที่ถูกกล่าวถึงคือ กวิน เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนชั่วขณะ ที่แท้ผู้หญิงคนนี้คือคู่หมั้นของกวินจริงๆใช่มั้ย ทำไมกวินไม่บอกเธอล่ะ เห็นเธอเป็นคนโง่มาตลอดเลยใช่มั้ย แรงโกรธปนน้อยใจทำให้เธอกำรีโมทแน่น ความอัดอั้นตันใจทำให้น้ำตาพรั่งพรูออกมา
กวินทำธุระส่วนตัวเสร็จ ก็เดินออกมาจากห้องนอนตามปกติ เพื่อมาหาแฟนสาวที่นั่งรอไปทำงานพร้อมกัน
ฟอด~
"รอนานมั้ยครับ"มาถึงกวินก็รีบหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ แพรไพลินยังคงนั่งร้องไห้ไม่ขยับไปไหน
"แพรเป็นอะไร? ร้องไห้ทำไมครับ!"กวินขมวดคิ้วงุนงงตกใจ แขนแกร่งรีบคว้าร่างบางเข้ามากอดปลอบขวัญ แพรไพลินยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม เธอพยายามขัดขืนออกจากอ้อมกอดของเขา
กวินงงกับปฏิกิริยาของแฟนสาว จนได้ยินเสียงสัมภาษณ์ผ่านโทรทัศน์เขาถึงเข้าใจ...
"เขาเป็นคู่หมั้นของโรสเองล่ะค่ะ"
"คู่หมั้น! แสดงว่าอีกหน่อยคงจะมีข่าวดีแล้วสิคะ"
"ก็เร็วนี้ๆ ล่ะค่ะ"
"พอจะบอกได้รึเปล่าคะว่าเขาชื่ออะไร"
"เอ่อ..เขาเป็นหมอค่ะ ชื่อ กวิน อัครสกุล"
กวินก็ช็อกไม่ต่างกัน มันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน คู่หมั้นอะไรเขาไม่เห็นรู้เรื่อง
กรามแกร่งขบกันแน่นจนขึ้นสันนูน ตาคมมองหน้าโรสรินทร์ผ่านจอโทรทัศน์ด้วยความโมโหจัด เขาอยู่ของเขาดีๆแท้ๆ นี่เธอเป็นใครบังอาจมาทำให้เขากับคนรักต้องผิดใจกัน เรื่องสัญญาบ้าบออะไรนั่นอีก เธอคิดไปเองทั้งนั้น งานนี้เห็นทีต้องไปเคลียร์ให้มันรู้เรื่อง
"มันไม่ใช่อย่างที่แพรคิดนะ คู่หมั้นอะไรผมไม่รู้เรื่อง"กวินพยายามอธิบายให้คนรักเข้าใจ
"ฮึก~แต่เธอบอกว่าคือ วิน นะคะ"แพรไพลินตอบไปร้องไห้ไป
"ผมว่าโรสรินทร์คงเข้าใจอะไรผิดไป เดี๋ยวผมไปเคลียร์เอง แพรไม่ต้องห่วงนะ ผมจะไม่แต่งกับใครทั้งนั้น นอกจากแพรคนเดียว"กวินรั้งแพรไพลินเข้ามากอดอีกครั้งเพื่อยืนยันความมั่นใจ
"ค่ะแพรจะรอ"เธอรีบซุกใบหน้าเข้าหาอกแกร่งทันที กวินลูบผมยาวสลวยด้วยความรัก เขาสองคนรักกันมากขนาดนี้ ใครคิดจะแยกออกจากกันคงยาก
พอปลอบแพรไพลินจนหยุดร้องไห้ กวินจึงรีบลุกออกจากห้องทันที เพื่อที่จะได้ไปเคลียร์กับต้นเหตุของเรื่อง...
ร้านห้องเสื้อRSD
กวินใช้เวลาเดินทางมาถึงภายในสามสิบนาที ขาแกร่งรีบมุ่งตรงไปยังเคาเตอร์
"ผมต้องการพบโรสรินทร์"ปากหยักเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
พนักงานคนนั้นมองด้วยความตกตะลึงในความหล่อของเขา แต่ภายใต้ความหล่อเหลายังซ่อนความน่ากลัวเอาไว้ยังไงก็ไม่รู้
"ไม่ทราบว่าได้นัดไว้มั้ยคะ"
"เขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าผมต้องมา"กวินรู้อยู่แล้วว่านี่คือแผนของเธอ
"โอเคค่ะ คุณโรสอยู่ชั้นบน เดี๋ยวดิฉันจะเรียนให้อ้าว! เดี๋ยวก่อนคุณยังขึ้นไปไม่ได้นะคะ!"กวินไม่รอฟังพนักงานคนนั้นพูดจบ ขาแกร่งรีบก้าวเดินขึ้นไปชั้นบนทันที
พลั่ก! มือแกร่งผลักประตูเข้าไปในห้องอย่างรุนแรง
"คุณคะเข้าไปไม่ได้นะคะ!"เลขาหน้าห้องรีบเข้ามาสกัดตัวเขาไว้
"ไม่เป็นไรค่ะพี่ปริม เดี๋ยวโรสจัดการเอง"โรสรินทร์ช้อนสายตามองหน้ากวินอย่างไม่สะทกสะท้าน
"มาเร็วดีหนิคะพี่วิน~"
หมับ! มือแกร่งคว้าเข้าที่ต้นแขนเล็ก ก่อนจะออกแรงบีบตามแรงโกรธจนโรสรินทร์มีสีหน้าเหยเก
"คิดจะทำอะไรของเธอห๊ะ!"กวินตะคอกใส่เธอด้วยความโมโห ไอรดาเห็นท่าไม่ดีรีบไปดึงมือของกวินออกจากแขนโรสรินทร์
"ไม่เป็นไรดา ฉันเคลียร์เอง"
"แกโอเคนะ?”ไอรดาถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง โรสรินทร์จึงพยักหน้าตอบ ร่างบางจึงเดินออกไปรอข้างนอก เพื่อให้โรสรินทร์จัดการเอง
พอไอรดาออกไปแล้ว โรสรินทร์จึงหันมาประจันหน้ากับกวิน
"ก็ทำในสิ่งที่ถูกต้องไงคะ"โรสรินทร์ตอบออกมาอย่างท้าทาย
"ด้วยการหลอกนักข่าวว่าฉันเป็นคู่หมั้นเธอเนี่ยนะ รู้มั้ยว่าแพรเข้าใจฉันผิดไปหมดแล้ว!"โรสรินทร์อึ้งกับสรรพนามที่เขาใช้เรียกตัวเอง มันดูห่างเหินจนน่าเจ็บใจ นี่เขาหลงยัยนั่นจนโงหัวไม่ขึ้นไปแล้วสินะ
"นี่พี่วินแคร์และรักมันมากขนาดนั้นเลยหรอ?"โรสรินทร์ถามไปด้วยน้อยใจ
"ใช่ฉันรักแพรมาก"คำตอบของกวินเหมือนมีอะไรมาจุกที่อกของเธอ
"ไหนพี่วินสัญญากับโรสว่าจะแต่งงานกับโร..."
"เลิกงี่เง่าสักทีโรสรินทร์! มันเป็นแค่คำสัญญาปลอมๆวัยเด็กเท่านั้น ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้นด้วย อีกอย่างฉันก็ไม่ได้รักเธอ คนที่ฉันจะแต่งงานด้วยคือ แพร คนเดียวได้ยินมั้ย!"คำพูดของกวินแต่ละคำเหมือนหนามทิ่มแทงหัวใจซ้ำๆ
โรสรินทร์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เธอคิดมาตลอดว่าเขาจะรักเธอเหมือนที่เธอรักเขา แต่เธอคิดผิด เขาไม่เคยรักเธอเลยสักนิด
อย่าคิดว่าเธอจะยอมถอยง่ายๆ เธอมาได้ครึ่งทางแล้ว ถอยกลับไปคงไม่ได้ ในเมื่อรักกันมากนัก เธอก็อยากเห็นความผิดหวังของเขา เธอต้องเอาชนะเขาให้ได้!
"ดูมั่นใจมากเลยนะคะ"กวินโกรธกับท่าทางท้าทายของเธอจนเลือดขึ้นหน้า
"เธอหมายความว่ายังไง?"มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเล็กอีกครั้ง ครั้งนี้เขาออกแรงมากกว่าครั้งแรก จนทำให้โรสรินทร์หน้าเหยเกไปด้วยความเจ็บปวด
"ปล่อยนะโรสเจ็บ!"โรสรินทร์พยายามแกะมือแกร่งออกจากแขน แต่ก็ไม่สำเร็จ
"ถ้าพี่วินอยากรู้นัก ก็ไปถามป้าเกศเองสิ!"กวินจ้องมองใบหน้าสวยอย่างเครียดแค้น โรสรินทร์มองตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว
ปึก!
เมื่อความอดทนของกวินเกินขีดจำกัด ทำให้เขาเหวี่ยงร่างบอบบางล้มลงไปกระแทกกับพื้นแข็ง เธอมองเขาด้วยความผิดหวัง ไม่นานขาแกร่งก็รีบเดินออกจากห้อง
"อย่าคิดว่ามันจะจบง่ายๆ โรสจะตามรังควานให้ถึงที่สุดเลยคอยดูสิ!"โรสรินทร์ตะโกนไล่หลังกวินที่เดินออกจากห้องไป เขาไม่แม้แต่จะคิดหันกลับมามองเธอเลยสักนิดว่าเธอจะเจ็บหรือเปล่า
จู่ๆ น้ำตาแห่งความน้อยใจก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ‘ไม่! โรสรินทร์เธอห้ามร้องไห้เด็ดขาด! เธอต้องเข้มแข็งสิ!’
ไอรดารีบเดินเข้ามาหาโรสรินทร์ทันที หลังจากที่กวินเดินออกจากห้องไปแล้ว เมื่อเห็นโรสรินทร์นั่งร้องไห้ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
"แกเป็นไงบ้างโรส เขาทำอะไรแกรึเปล่า"ไอรดารีบเดินเข้ามาพยุงร่างบาง
"แค่นี้ฉันไม่เจ็บหรอก อย่าคิดว่าฉันจะยอมแพ้"โรสรินทร์พูดด้วยความมุ่งมั่น....
