บทที่ 8 ยอมจำนน
คฤหาสน์อัครสกุล
กวินและแพรไพลินเดินทางมาถึงเป็นที่เรียบร้อย วันนี้ช่างเป็นที่เขามีความสุขที่สุดเสียจริง ร่างแกร่งรีบเดินไปเปิดประตูให้เเฟนสาวทันที
"พร้อมยังครับ"กวินยื่นมือหมายจะให้แพรไพลินจับ แต่เธอกับนั่งเกร็งตัวสั่นอยู่ในรถ กวินเห็นอย่างนั้นจึงลูบศีรษะเล็กปลอบขวัญ
"แพรกลัวจังเลยค่ะวิน"
"แพรไม่ต้องกลัวนะ ผมจะอยู่ข้างแพรเสมอ~"กวินพูดปลอบขวัญเธออีกครั้งเพื่อสร้างความมั่นใจ
แพรไพลินจึงพยักหน้าตอบรับและยอมออกมาจากรถ ทั้งคู่เดินจับมือกันเข้าไปในบ้าน...
ด้านคุณหญิงเกศแก้วนั่งอ่านนิตยสารรออยู่ห้องโถงด้วยความสบายใจ ไม่นานเธอก็เห็นหนุ่มสาวกำลังเดินจูงมือกันเข้ามาในห้อง
เมื่อเจอสายตาของคุณหญิงเกศแก้ว แพรไพลินก็รู้สึกร้อนวูบๆ ที่สันหลังแปลกๆ จึงรีบยกมือไหว้
"สะ สวัสดีค่ะคุณท่าน"
"สวัสดีจ้ะ นั่งก่อนสิ"คุณหญิงเกศแก้วเห็นดังนั้นจึงรับไหว้ตามมารยาท กวินจึงรีบพาแพรไพลินมานั่งอย่างไว
"ได้ข่าวว่าเป็นหมอที่โรงพยาบาลฉันรึ"คุณหญิงเกศแก้วแสร้งหาคำถามถ่วงเวลา จนกว่าลูกสะใภ้ตัวจริงจะมาถึง
"ค่ะคุณท่าน"
"แล้วรู้จักกับตาวินนานแล้วเหรอ"
"เอ่อตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยแล้วค่ะ”
"อืม...ก็นานพอสมควร"
"ค่ะ"
"คงใช้เวลาตัดใจนานหน่อยนะ แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวก็ชินเอง"ถ้อยคำเมื่อครู่ทำเอาแพรไพลินจุกที่อกเลยทีเดียว หมายความว่ายังไงกัน กวินกับโรสรินทร์ไม่ได้หมั้นกันแล้วหนิ?
"หมายความว่ายังไงครับคุณแม่!”กวินเดือดขึ้นมาทันที นี่เขาเสียรู้มารดาใช่มั้ย
"ก็ตามที่พูด"
"ไหนคุณแม่บอกว่าไม่หมั้นก็ได้หนิครับ!"
"ใช่ไม่หมั้นก็ได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่แต่ง"
"ไม่! ยังไงผมก็ไม่แต่ง!"กวินรีบค้านหัวชนฝา ถ้าเป็นเรื่องอื่นเขาทำตามทุกอย่าง แต่เรื่องนี้เขายอมไม่ได้เด็ดขาด
"ตกลงจะไม่แต่งจริงๆ ใช่มั้ย"
"ครับ!"กวินตอบไปอย่างไม่ต้องคิดอะไรทั้งสิ้น
“ก็ได้! เดี๋ยวรอผู้บริหารคนใหม่มาแล้วกัน”
กวินถึงกับหูผึ่งทันที ผู้บริหารคนใหม่อะไรกัน ท่านองอาจยกตำแหน่งนี้ให้เขาไม่ใช่หรือไง
"ผู้บริหารคนใหม่ใครกันครับ ผมงงไปหมดแล้ว"กวินยกมือกุมขมับ นี่แม่เขามาไม้ไหนอีก
"สวัสดีค่ะคุณป้า"ในที่สุดโรสรินทร์ก็มาถึงสักที เธอมองกวินแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินผ่านกวินและแพรไพลินไปด้วยความงุนงง คุณหญิงเกศแก้วเรียกเธอมาทำอะไรกันแน่?
"หนูโรสมาพอดีเลย เอาเป็นว่าเข้าเรื่องเลยละกัน อ่ะตาวินหนูโรสเอานี้ไปอ่าน"คุณเกศแก้วยื่นเอกสารให้กวินและโรสรินทร์อ่าน ทั้งคู่มองเอกสารด้วยความงงงวย ก่อนที่จะหยิบไปอ่าน
"ไม่จริงคุณแม่โกหกผม! คุณแม่พยายามหาทุกวิถีทางเพื่อให้ผมจนมุมใช่มั้ยครับ!"กวินโกรธจนแทบควบคุมสติไม่อยู่ โรสรินทร์ก็ไม่ต่างกัน เธออึ้งและงงกับเอกสารที่อยู่ตรงหน้าเป็นอย่างมาก
"แม่ไม่ได้บังคับนะ ถ้าไม่แต่งก็คงต้องให้หนูโรสบริหารโรงพยาบาลแทนล่ะกัน"
"คะ?"โรสรินทร์ยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่
"แต่เธอไม่ได้เรียนหมอหรือเรียนบริหารมานะครับ โรงพยาบาลเราจะไม่เจ๊งหรอครับ"
"อันนี้มันต้องขึ้นอยู่กับวินแล้วแหละ ว่าอยากให้โรงพยาบาลเป็นแบบไหนเลือกเอาแล้วกัน เพราะพ่อกับแม่ก็ทำอะไรไม่ได้ ถ้าตอนนั้นไม่ได้ครอบครัวหนูโรสช่วยไว้ ป่านนี้เราคงอยู่อย่างทุกวันนี้ไม่ได้ มันเป็นสัญญาที่พ่อกับแม่ได้ให้ไว้กับครอบครัวหนูโรส ว่าเมื่อไรที่โรงพยาบาลxxxเปลี่ยนผู้บริหารใหม่ วินต้องแต่งงานกับหนูโรสให้ครบหนึ่งปีเสียก่อน ค่อยได้ตำแหน่งผู้บริหารมา แต่ถ้าวินไม่แต่ง ตำแหน่งผู้บริหารคงต้องตกเป็นของหนูโรส"คุณหญิงเกศแก้วร่ายยาวให้ทุกคนได้กระจ่าง
กวินรีบหันไปมองแพรไพลินที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะกระชับมือของเธอ โรสรินทร์มองอย่างหมั่นไส้แล้วคิดในใจ ‘ดีจะได้ขาดกันเสียที’
"ผมทำอะไรไม่ได้อยู่แล้วหนิ ก็ได้ผมแต่งก็ได้ พอใจหรือยังครับ!"พอพูดจบกวินก็รีบรั้งมือแพรไพลินออกไปนอกห้อง แต่คุณหญิงเกศแก้วก็ท้วงไว้เสียก่อน
"อาทิตย์หน้าเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวได้เลยนะ"
"แล้วแต่คุณแม่เถอะครับ อยากทำอะไรก็เชิญ แต่ผมขอบอกไว้ก่อน ครบหนึ่งปีเมื่อไรผมจะหย่าทันที!"กวินส่งสายตาอาฆาตไปให้โรสรินทร์ ก่อนจะรีบเดินออกไปจากตรงนี้ เพราะตอนนี้แพรไพลินร้องไห้หนักมาก
พอออกจากห้องกวินก็รีบคว้าแฟนสาวเข้ามากอดปลอบทันที ทำไมเขาขี้ขลาดขนาดนี้ ปกป้องคนที่รักก็ไม่ได้
"วินขอโทษนะแพร วินทำอะไรไม่ได้จริงๆ"ยิ่งกวินพูดแพรไพลินก็ยิ่งร้องไห้หนัก
"ฮึก แพรเข้าใจ ถ้าเป็นแพร...แพรคงต้องทำแบบวิน"แพรไพลินพยายามสงบสติอารมณ์ให้ได้มากที่สุด
"แค่หนึ่งปีเท่านั้น ผมอยากให้เเพรเชื่อมั่นในตัวผมว่าผมรักแพรมากแค่ไหน แพรรอผมได้มั้ยครับ"กวินพูดไปพลางเช็ดน้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน
"ค่ะแพรรอได้ วินอย่าทิ้งแพรไปไหนนะ"แพรไพลินรีบกระโจนเข้ากอดกวินทันที
"ผมไม่ทิ้งแพรไปไหนแน่นอน ผมสัญญา"กวินกอดตอบเธออีกครั้ง เพื่อยืนยันคำมั่นสัญญา
ทางด้านโรสรินทร์เมื่อกวินออกจากห้องไปแล้ว เธอต้องการคำตอบจากคุณหญิงเกศแก้ว ว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นจริงหรือแค่กลลวง
"คุณป้าคะโรสต้องการคำอธิบาย"โรสรินทร์หันไปถามคุณหญิงเกศแก้วด้วยความอยากรู้
"โอเคจ้ะ คือทั้งหมดเป็นแผนของป้าเองแหละ"
"มันไม่แรงไปหรอคะ"โรสรินทร์มีสีหน้าเหวอเล็กน้อย
"ไม่แรงหรอกลูก ถ้าป้าไม่ทำอย่างนี้ มีหวังตาวินไม่ยอมแน่ๆ ป้าไม่อยากได้เด็กนั่นมาเป็นลูกสะใภ้ ป้าอยากได้หนูโรสแค่คนเดียว หนูโรสอย่าโกรธป้าเลยนะ"ถึงกับบังคับกันเลยหรอ? โรสรินทร์คิดในใจ เขาไม่คิดจะรักเธอสักนิดเลยใช่มั้ย
"โรสไม่โกรธคุณป้าหรอกค่ะ โรสเข้าใจ แต่โรสไม่มั่นใจนะคะว่าพี่วินจะรักโรสได้รึเปล่า ป่านนี้คงเกลียดโรสจนเข้าไส้ไปแล้วมั้ง"โรสรินทร์พูดออกไปอย่างที่เห็น ก็ดูสายตาที่มองมาสิ คงอยากฆ่าเธอใจจะขาด แต่ก็ดี...เธออยากเห็นความแตกหักของคนที่บอกว่ารักกันนักรักกันหนา
"ป้าเชื่อว่าตาวินต้องเห็นอะไรดีๆในตัวหนูโรสสักวัน เชื่อป้าเถอะนะลูก~"
"โรสก็ขอให้มันเป็นแบบนั้นเหมือนกันค่ะ"ใช่เธอหวังให้เป็นแบบนั้นจริงๆ เธออยากให้กวินรู้ว่าเธอรักเขามากแค่ไหน อยากให้เขามองเธอแบบคนรักสักนิดก็ยังดี...
