บทที่ 9 แต่งงาน
งานแต่งงานถูกจัดขึ้นที่โรงแรมดังระดับห้าดาวใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร บรรยายกาศภายในงานถูกจัดขึ้นอย่างหรูหรา ดอกุหลาบขาวนานาชนิดถูกเนรมิตให้สวยงามประดุจดั่งวิมานเลยก็ว่าได้ มีแขกหลั่งไหลมาอย่างไม่ขาดสาย ไม่ว่าจะเป็นไฮโซ เซเลปทั้งคุณหญิงคุณนาย ต่างพากันมาร่วมแสดงความยินดีและเป็นสักขีพยานให้แก่เจ้าบ่าวเจ้าสาว
ภายในห้องแต่งตัวโรสรินทร์ถูกแต่งแต้มให้กลายเป็นเจ้าหญิงที่ทุกคนต้องอิจฉาในความสวยของเธอ ร่างบางอยู่ในชุดเจ้าสาวเกาะอกสีขาว ผมยาวสลวยถูกดัดลอนให้ดูสง่า ใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มให้น่าหลงไหล ทุกอย่างช่างลงตัวเสียยิ่งกระไร
"เสร็จแล้วค่ะคุณน้องขา โอ้วพระเจ้า! เทพธิดาชัดๆ สวยสง่าอะไรปานนี้"ช่างแต่งหน้าสาวประเภทสองถึงกับตกตะลึงในความสวยธรรมชาติของเธอ
"ขอบคุณค่ะ"โรสรินทร์มองดูตัวเองในกระจก ก่อนจะหมุนซ้ายขวาเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย ในที่สุดวันที่เธอรอคอยก็มาถึงสักที เธอได้เป็นเจ้าสาวของเขาดั่งที่ใจหวัง
"เสร็จยังโรสป้าทิพย์ให้ฉันมาเรียกแกไปรับแขก...โอ้โหยัยโรส! แกสวยมากจริงๆ"ไอรดากำลังจะเข้าไปเรียกโรสรินทร์ให้ไปยืนรอรับแขกที่หน้างาน เพราะกวินยืนรออยู่ก่อนแล้ว แต่ก็ต้องชะงักในความสวยของเพื่อน
"เว่อร์! เสร็จแล้วไปกัน"โรสรินทร์รีบเเขวะไอรดาทันที ก็ดูเพื่อนเธอสิตกใจอะไรขนาดนั้น
"แหมชมหน่อยก็ไม่ได้"ไอรดาตอบกลับอย่างน่ารัก...
กวินยืนรอรับแขกด้วยสีหน้าอย่างกับแบกโลกไว้ทั้งใบ ก็แหงล่ะ...งานแต่งงานที่ไม่ได้เกิดจากความรัก ให้ยิ้มเหมือนคนมีความสุขคงแปลก
"นี่ๆไอ้รักษ์ตกลงเรามางานแต่งงาน หรืองานศพกันแน่วะ เจ้าบ่าวทำหน้าอย่างกะเมียตาย"ประกิตหันไปถามธนารักษ์ที่ยืนดูกวินนานแล้ว
"ไอ้นี่ปากอัปมงคลเสียจริง! เป็นแกจะให้ยิ้มอย่างมีความสุขหรอวะ"ธนารักษ์เห็นอย่างนัhนก็อดเห็นใจเพื่อนไม่ได้ และเขาก็กลัวน้องสาวจะเสียใจเช่นกัน เพราะคนอย่างกวินคงไม่จบแค่นี้แน่
"เออว่ะ ฉันว่าเราไปยืนให้กำลังใจมันหน่อยละกัน"พูดจบทั้งคู่ก็รีบเดินไปหากวิน
"ยิ้มบ้างก็ได้ครับคุณเจ้าบ่าว"ประกิตรีบแซวให้เพื่อนหายเศร้า
"คงยากว่ะ"กวินตอบออกมาอย่างเบื่อหน่าย
"เออน่า...อย่าเศร้าไปเลยเพื่อน ถ้าแกไม่อยากแต่งก็ถอดชุดมา เดี๋ยวฉันแต่งแทนเอง น้องโรสออกจะสวยปานนั้น"
แป๊ะ!!
"โอ้ยเจ็บนะเว้ย!"เป็นธนารักษ์เองที่ตบหัวเข้าให้ ชอบเล่นไม่เป็นเวลาล่ำเวลานัก
"พระเจ้า!"จู่ๆประกิตก็อุทานขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
"อะไรของแกอีก ฉันชักจะรำคาญแกแล้วนะไอ้กิต"กวินรีบสวนขึ้นมาทันที เขาไม่มีอารมณ์ร่วมใดๆทั้งนั้น งานก็เหมือนกันเมื่อไรจะเสร็จก็ไม่รู้ สายตาคมจึงมองตามสายตาประกิตไปว่าจ้องอะไรนานนักหนา
โรสรินทร์กำลังเดินมาด้วยท่าทางที่สง่างามประดุจดั่งเทพธิดา ทำเอากวินถึงกับตาค้างไม่ต่างจากประกิต ร่างสูงรีบส่ายหน้าไปมาเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ก่อนจะทำหน้าเย็นชาดังเดิม
"ไอ้วิน~ ถ้าแกไม่เอาฉันขอนะ...แม่นางในฝันของพี่กิต"ประกิตทำตาละห้อยอย่างเสียดาย
"ตามสบาย"กวินตอบแบบส่งๆ เพราะเขาไม่คิดจะรักเธอด้วยซ้ำ
"ขอโทษที่ให้รอนานนะคะพี่วิน"โรสรินทร์มองดูกวินด้วยความชื่นชม เขาเหมือนเจ้าชายที่อยู่ในชุดทักซิโด้สีขาว ช่างดูดีเสียจริง
"ถ้ารู้ว่าทำให้คนอื่นรอนาน ทีหลังก็ไม่ต้องมาให้เสียเวลา"กวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วน
โรสรินทร์หน้าชาไปตามระเบียบ นี่น่ะหรอพี่วินที่เธอรู้จัก เขาคนนั้นคงตายไปแล้วสินะ แต่ช่างสิเธอแคร์ที่ไหนกันล่ะ
"เอ่อ งานกำลังจะเริ่มแล้วค่ะ เข้าไปข้างในกันดีกว่า ป่านนี้แขกคงรอนานแล้ว"ไอรดาเห็นอย่างนั้นจึงรีบสงบศึก
กวินจึงจำใจเดินเข้างานทันที งานแต่งบ้าบอนี่จะได้เสร็จๆไปสักที แต่ยังเดินไปได้ไม่ถึงสองก้าว ก็โดนคุณหญิงเกศแก้วมาเห็นเสียก่อน มีอย่างที่ไหนให้เจ้าสาวเดินตามหลัง
"หยุดเดี๋ยวนี้ตาวิน! พาน้องเข้าไปในงานพร้อมกัน!"
กวินหันมามองคุณหญิงเกศแก้วแวบหนึ่ง แล้วทำสีหน้าซังกะตาย ร่างแกร่งจึงเดินกลับมาคว้าเอวบางอย่างรุนแรง โรสรินทร์มีสีหน้าเหยเกเล็กน้อย ก่อนจะยอมให้โดนลากเข้าไปในงานพร้อมกัน...
งานดำเนินไปเรื่อยๆจนมาถึงขั้นตอนสุดท้ายที่คู่บ่าวสาวต้องแสดงความรักต่อกัน มีเสียงเชียร์จากแขกในงานอย่างไม่ขาดสาย อยากให้ฝ่ายชายแสดงความรักต่อเจ้าสาว
กวินมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก่อนจะหันไปมองโรสรินทร์ที่ยืนหน้าแดงแจ๋อยู่ข้างๆ
ร่างสูงค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ ทำให้โรสรินทร์ใจเต้นแรงแทบไม่เป็นจังหวะ ดวงตากลมโตรีบหลับปี๋
"คงคิดว่าฉันจะจูบเธอซินะ...ฝันไปเถอะ"กวินก้มลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
เพล้ง! เหมือนมีอะไรบางอย่างเข้ามากระทบใบหน้าโรสรินทร์อย่างจัง เธอจึงลืมตาขึ้นมาพบว่ากวินกำลังยิ้มเยาะ ดวงตากลมโตถลึงมองคาดโทษ
เมื่อคู่บ่าวสาวแสดงความรัก(แบบจอมปลอม)ให้แขกในงานได้ชื่นชมเสร็จเรียบร้อย ต่อไปก็เป็นพิธีส่งตัวเข้าหอ ทางโรงแรมได้จัดห้องสวีทสำหรับคู่บ่าวสาวเอาไว้แล้ว
"ตอนนี้หนูโรสก็เป็นคนในครอบครัวอัครสกุลแล้วนะลูก"คุณหญิงเกศแก้วมองลูกสะใภ้ด้วยความรัก
"ค่ะคุณป้า"
"ตอนนี้เรียกป้าไม่ได้แล้วนะจ้ะ"
"เอ่อ...ค่ะคุณแม่"โรสรินทร์พูดออกมาแบบเขินๆ ก็เธอยังไม่ชินหนิ
"ตอนนี้เราเป็นหัวหน้าครอบครัวแล้ว ก็รู้จักให้เกียรติน้องนะลูก"ท่านองอาจเตือนสติลูกชายหัวแก้วหัวแหวน
"ครับคุณพ่อ"กวินจำใจตอบตามมารยาท
"ตาวิน น้าฝากดูแลน้องด้วยนะ"คุณหญิงทิพย์ประภารู้สึกใจหายมาก ที่ต้องห่างกับลูกสาวสุดที่รัก
"ครับ"
"ชีวิตคู่หนักนิดเบาหน่อยก็ให้อภัยกันนะลูก"ท่านปริชย์เสริมขึ้นอีกทาง
"ครับ/ค่ะ"
"ฝากน้องสาวฉันด้วยนะไอ้วิน ถ้าเเกทำน้องฉันเสียใจแกตาย!"ธนารักษ์รีบพูดดักทางกวินไว้
"เอาล่ะแม่ว่าให้คู่บ่าวสาวเขาได้พักผ่อนสักที คงเหนื่อยมามากแล้ว แม่ไปแล้วนะตาวินหนูโรส"
"ครับ/ค่ะ"
พอทุกคนออกจากห้องไป กวินรีบเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างหน้าตาเฉย เขาทำเหมือนกับว่าในห้องนี้ไม่มีใครอยู่
โรสรินทร์มองตามด้วยความน้อยใจ เธอทำอะไรผิดนักหนา ทำไมเขาถึงทำเหมือนเธอเป็นธาตุอากาศขนาดนี้ด้วย แต่ไม่เป็นไรนี่มันแค่เริ่มต้น เธอต้องสู้สิโรสรินทร์ เธอต้องทำให้เขารักให้ได้ เมื่อให้กำลังใจตัวเองเสร็จแล้ว เธอจึงหันมาจัดการกับชุดที่ใส่อยู่...
หลังจากกวินอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ร่างสูงก็เดินออกจากห้องน้ำโดยมีผ้าขนหนูแค่ผืนเดียวปิดท่อนล่าง ท่อนบนมีหยดน้ำเกาะอยู่ตามอกแกร่ง
โรสรินทร์มีสีหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ขาเล็กจึงรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว แต่กวินหาสนใจไม่ เขากลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาแพรไพลินอย่างหน้าตาเฉย
"แพรนอนแล้วหรอครับ"กวินถามออกไปด้วยความเป็นห่วง
"แพรพึ่งลงเวรค่ะกำลังจะเข้านอนพอดี วินมีอะไรหรือเปล่าคะ"
"เดี๋ยวผมไปหานะ"
"จะดีหรอวิน...วินพึ่งแต่งงานกับคุณโรส..."เเพรไพลินเสียงขาดหายไป ตอนนี้เธอกำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา
"จะให้ผมทนอยู่กับคนที่ผมไม่รักได้หรอแพร"กวินพูดออกมาอย่างเหนื่อยใจ
โรสรินทร์กำลังก้าวขาออกจากห้องน้ำ จำต้องชะงักเมื่อได้ยินถ้อยคำที่กวินเอ่ยออกมาเมื่อครู่ เหมือนมีอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามากีดที่อกด้านซ้าย ทำไมมันถึงเจ็บขนาดนี้ด้วยนะ ไม่รักไม่ว่าแต่ทำไมต้องไปคุยกับยัยนั่นด้วย ตอนนี้เธอมีสิทธิ์ในตัวเขาทุกอย่าง ถึงเวลาใช้สิทธิ์แล้วสินะ
แปะๆๆ!
"น่าภูมิใจจริงจริ๊ง! มีสามีเป็นคนมั่นคงในความรักขนาดนี้!"โรสรินทร์รีบปรบมือประชดประชัน
กวินหันมามองด้วยความเกลียดชัง ก่อนที่เขาจะรีบแต่งตัวเพื่อไปหาแฟนสาว พอแต่งตัวเสร็จเขาก็รีบเดินไปที่ประตูทันที
"นี่พี่วินจะไปหามันใช่มั้ย! โรสไม่ให้ไป!"โรสรินทร์รีบเดินไปรั้งแขนแกร่งเอาไว้
"ปล่อย! เธอไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉัน!"
"ทำไมโรสจะไม่มีสิทธิ์! โรสเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมาย ส่วนยัยไหนก็แค่ชู้!"
เมื่อกวินได้ยินคำพูดของโรสรินทร์เขาก็แค่นหัวเราะออกมา
"หึ...ฉันว่าเธอคงเข้าใจอะไรผิดไป ที่ฉันแต่งกับเธอเพราะฉันต้องการแค่ตำแหน่งผู้บริหารเท่านั้นจำไว้!"กวินใช้แรงเฮือกสุดท้ายแกะมือโรสรินทร์ออกจากตัว ก่อนจะเหวี่ยงเธอจนล้มลงกับพื้น
ปัง!
เสียงประตูปิดดังท่ามกลางน้ำตาของโรสรินทร์ที่กำลังหลั่งไหลลงมาอาบแก้ม ชั่งหน้าสมเพศนัก เข้าหอคืนแรกต้องมาเป็นแม่สายบัวรอเก้อ
มือเรียวกำหมัดแน่น ในเมื่ออยู่กันแบบปกติไม่ได้ เธอจะตามรังควานกวินกับแพรไพลินให้ถึงที่สุด เตรียมตัวรับมือไว้ได้เลยแพรไพลิน....
