บทที่ 32 คนที่ช่วยเธอไว้...ไม่ใช่ฉัน

32 คนที่ช่วยเธอไว้...ไม่ใช่ฉัน

“สาแก่ใจเธอแล้วใช่ไหม!”

“สาแก่ใจอะไรคะ?” หญิงสาวถามกลับอย่างงงๆหลังเดินตามหลังชายหนุ่มเข้ามาในห้อง พออยู่ด้วยกันสองต่อสองเตวิชญ์ก็ปากคอเราะร้ายขึ้นมาทันที

“อะไรเธอก็น่าจะรู้ดี”

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจเหมือนกำลังหงุดหงิด แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงขนาดคิงไซต์ ส่วนทิชากรยืนกอดกร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ