บทที่ 59 ว่างเปล่า

59 ว่างเปล่า

เตวิชญ์หักห้ามใจไม่ไหว เขาขับรถกลับไปจอดที่รั้วหน้าบ้านซึ่งครั้งหนึ่งเคยเรียกว่าเรือนหอ ทิชากรขนข้าวของออกไปหมดแล้ว เหลือแค่เขาที่ข้าวของยังอยู่ครบ พอย้ายออกมาอยู่แบบนี้มันก็เริ่มทำให้เขารู้สึกชินจนไม่อยากกลับไปอยู่บ้าน

เขาไม่ควรกลับมาที่นี่ด้วยซ้ำ...

ขายาวค่อยๆก้าวเข้าไปในบ้าน ทุกครั้ง...