บทที่ 11 นางร้ายฝึกรัก EP11

“อู่ของเราปิดทำการตอนสองทุ่มตรงนะครับ รบกวนท่านมาก่อนเวลานะครับ” ปลายสายกำชับเวลาอย่างสุภาพ

“รับทราบครับ” ชายหนุ่มรับคำก่อนจะกดวางสาย

ทันทีที่หน้าจอโทรศัพท์ดับลง ใบหน้าหวานที่แสนจะดื้อรั้นของต้นเหตุที่ทำให้รถของเขาต้องเข้าอู่ก็ลอยเข้ามาในหัว ภูวดลปรายตามองนามบัตรสีทองหรูหราที่วางอยู่มุมโต๊ะทำงาน ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาพิจารณาตัวเลขสิบหลักบนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดหมายเลขโทรออกหาคู่กรณีทันทีเพื่อเริ่มแผนการสั่งสอนเด็กดื้อ

เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นยาวนานจนถูกตัดไปในรอบแรก แต่ชายหนุ่มก็ยังคงใจเย็นและกดโทรออกซ้ำอีกครั้งเป็นรอบที่สอง และดูเหมือนว่าโชคจะเข้าข้างเขาเมื่อปลายสายยอมกดรับด้วยน้ำเสียงที่งัวเงียและแหบพร่าคล้ายคนเพิ่งตื่นนอน

“ฮัลโหลค่ะ” น้ำเสียงหงุดหงิดจากการถูกปลุกดังลอดมาตามสาย

“นั่นคุณแก้วรุ้งใช่ไหมครับ” ภูวดลจดจำเนื้อเสียงหวานๆ นั้นได้ตั้งแต่คำแรกที่ได้ยิน แต่เขาก็แสร้งถามเพื่อยืนยันตัวตนและรักษามารยาท

“ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคือใครคะ” หญิงสาวพลิกตัวไปมาบนเตียงนอนหนานุ่มโดยที่ยังไม่ยอมลืมตาขึ้นมามองหน้าจอโทรศัพท์

“ผมก็คือเจ้าหนี้ของคุณยังไงล่ะครับ” น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความเจ้าเล่ห์ตอบกลับไป

ทันทีที่สมองประมวลผลและจดจำน้ำเสียงของชายหนุ่มได้ ร่างบางที่กำลังนอนขดตัวอยู่ก็ดีดผึงลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่างรวดเร็ว อาการง่วงงุนและอ่อนเพลียมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและโกรธเคืองที่ถูกก่อกวนเวลาพักผ่อน

“ไอ้ตาแก่บ้ากาม” สารพัดฉายาที่หญิงสาวตั้งให้ศัตรูหมายเลขหนึ่งหลุดปากออกมาอย่างลืมตัว ก่อนที่เธอจะนึกขึ้นได้และรีบยกมือขึ้นตะครุบปากตัวเองเอาไว้แน่น

“เมื่อกี้คุณเรียกผมว่าอะไรนะ” ภูวดลที่หูดีและได้ยินทุกถ้อยคำอย่างชัดเจนถึงกับหน้าตึงขึ้นมาทันที เขาอายุเพียงแค่สามสิบเอ็ดปีและดูแลสุขภาพรูปร่างเป็นอย่างดี ไม่มีทางที่คำว่าแก่จะมาเฉียดใกล้ตัวเขาได้เลยแม้แต่น้อย

“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย คุณหูแว่วไปเองหรือเปล่า” แก้วรุ้งรีบปฏิเสธเสียงแข็ง

“แต่ผมได้ยินเต็มสองหู” น้ำเสียงดุดันและทรงอำนาจถูกส่งผ่านสายโทรศัพท์ไปข่มขวัญคนปลายสาย

“คุณได้ยินว่าอะไรล่ะ” น้ำเสียงท้าทายยั่วยุไม่ยอมลดละ

“ผมได้ยินว่าคุณด่าผมว่า เอ่อ…” ชายหนุ่มอึกอัก เขาไม่อยากจะเอ่ยคำศัพท์แสลงหูพวกนั้นออกมาให้ระคายปาก

“ได้ยินว่าอะไรก็พูดมาสิคะ แต่ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรที่สำคัญก็ช่วยกรุณาวางสายไปซะ ฉันเสียเวลาพักผ่อนมามากพอแล้ว” แก้วรุ้งแหวใส่ด้วยความหงุดหงิด เธอปวดหัวเกินกว่าจะมานั่งต่อล้อต่อเถียงกับเขาในตอนนี้

“ผมมีธุระสำคัญแน่นอน ผมโทรมาแจ้งให้คุณเตรียมตัวไปจ่ายค่าซ่อมรถที่คุณขับชนรถผมเมื่อคืนนี้” น้ำเสียงแข็งกระด้างสั่งการอย่างเด็ดขาด

“เรื่องแค่นี้เอง นึกว่าเรื่องคอขาดบาดตายเสียอีก คนขี้งก ฉันไม่หนีหนี้คุณหรอกค่ะ ก็แค่คุณออกเงินไปก่อนแล้วเอาบิลมาเก็บเงินที่ฉันก็จบเรื่อง หมดธุระแล้วใช่ไหมคะ” หญิงสาวกระแทกเสียงใส่โทรศัพท์อย่างไม่สบอารมณ์

“ผมไม่ได้งก และผมก็ไม่กลัวว่าคนรวยอย่างคุณจะเบี้ยวหนี้ แต่ในเมื่อคุณเป็นฝ่ายผิด คุณก็ต้องมีความรับผิดชอบ ลุกขึ้นมาจัดการปัญหาที่คุณก่อเอาไว้ด้วยตัวเองเดี๋ยวนี้” ภูวดลสอนมวยหญิงสาวด้วยหลักการและเหตุผล

“นี่คุณเป็นใคร เป็นผู้ปกครองฉันหรือไงถึงกล้ามาออกคำสั่งกับฉัน” แก้วรุ้งตอกกลับด้วยความโมโหที่ถูกผู้ชายแปลกหน้ามาสั่งสอนราวกับเป็นเด็กเล็กๆ

“ผมเป็นผู้ปกครองคุณไม่ได้หรอกครับ แต่ผมสามารถเป็นสามีเพื่อคอยดัดนิสัยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างคุณได้” ภูวดลสวนกลับไปอย่างรวดเร็วก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่าตนเองเผลอพูดอะไรออกไป

“ไอ้คนบ้ากาม ไอ้เฒ่าหัวงู” แก้วรุ้งหมดความอดทน หญิงสาวแผดเสียงด่าทอชายหนุ่มด้วยความโกรธจัดที่ถูกลวนลามทางคำพูด

“โอ้โห ไม่อยากจะเชื่อเลยนะครับว่าคนที่จบการศึกษามาจากต่างประเทศจะมีคำพูดและกิริยามารยาทต่ำทรามแบบนี้ สถาบันที่คุณไปเรียนเขาไม่ได้สอนเรื่องการให้เกียรติผู้ที่อาวุโสกว่าเลยหรือครับ” ภูวดลเอ่ยตำหนิอย่างเจ็บแสบ

“สถาบันฉันสอนมาดีค่ะ แต่ฉันเลือกที่จะมีมารยาทกับเฉพาะคนบางประเภทเท่านั้น” แก้วรุ้งเถียงคอเป็นเอ็น

“ถ้าอย่างนั้นผมก็คงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องรักษามารยาทหรือให้เกียรติผู้หญิงอย่างคุณอีกต่อไป” ชายหนุ่มประกาศกร้าว

“ก็เรื่องของคุณสิ ใครไปบังคับคุณล่ะ” น้ำเสียงห้วนจัดตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว

“ถ้าคุณพูดแบบนี้ก็ดีเลย ผมจะแจ้งให้คุณประกิตทราบว่าผมขอยกเลิกการร่วมลงทุนสร้างโรงแรมที่อำเภอปายทั้งหมด เพราะผมคงไม่สามารถเอาธุรกิจนับร้อยล้านไปเสี่ยงกับเด็กที่ไม่รู้จักโต ไร้มารยาท และไม่มีความรับผิดชอบอย่างคุณได้” ภูวดลงัดไม้ตายขึ้นมาข่มขู่ เขาจับจุดอ่อนของหญิงสาวได้อยู่หมัด

คำขู่ที่ทรงพลังของชายหนุ่มเปรียบเสมือนฝ่ามือที่ฟาดลงบนใบหน้าของแก้วรุ้งอย่างจัง หญิงสาวหน้าชาและพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เธอไม่เคยถูกใครกล้าข่มขู่หรือต่อว่ารุนแรงขนาดนี้มาก่อน ใบหน้าสวยหวานบึ้งตึงจนน่ากลัว ดวงตากลมโตวาวโรจน์ไปด้วยไฟโกรธ มือบางที่กำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่นจนสั่นเทาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์เดือดดาล หากภูวดลยกเลิกสัญญานี้จริง บิดาจะต้องโกรธและลงโทษเธออย่างหนักแน่นอน

“จะเอายังไงก็ว่ามา” น้ำเสียงแข็งกร้าวที่พยายามสะกดกลั้นความไม่พอใจเอ่ยถามในที่สุด