บทที่ 5 นางร้ายฝึกรัก EP5

“คุณแก้วรุ้งครับ” ภูวดลพยายามส่งเสียงเรียกเจ้าของรถที่กำลังโยกศีรษะไปมาตามจังหวะเพลงอย่างอารมณ์ดี หญิงสาวทำเป็นหูทวนลมและไม่คิดจะหันมามองคนข้างกายเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าแม่สาวตัวแสบไม่มีทีท่าจะสนใจ เขาจึงตัดสินใจเอื้อมมือไปหมุนปุ่มปรับระดับเสียงเครื่องเสียงให้เบาลง การกระทำนั้นเรียกสายตาขุ่นขวางจากหญิงสาวได้ในทันที

“ใครสั่งให้คุณมาเบาเพลงของฉัน” แก้วรุ้งแหวใส่เสียงขุ่น มือบางเอื้อมไปหมุนวอลลุ่มให้กลับมาดังกระหึ่มเท่าเดิมก่อนจะหันไปสนใจถนนเบื้องหน้าต่อ

“ผมไม่สนุกกับสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่หรอกนะครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะราบเรียบเอ่ยเตือน ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกกรุ่นโกรธขึ้นมาบ้างแล้วที่หญิงสาวทำตัวไร้มารยาทและไม่เห็นหัวผู้ใหญ่เช่นเขา

“ฉันก็ไม่ได้ต้องการให้คุณมาสนุกด้วยนี่คะ”หญิงสาวลอยหน้าลอยตาตอบแข่งกับเสียงเพลงอย่างไม่ยี่หระ

“งั้นคุณช่วยจอดรถด้วย ผมจะลงตรงนี้”ภูวดลตัดสินใจเด็ดขาด ทางเดียวที่จะระงับอารมณ์ไม่ให้พลั้งเผลอทำโทษเด็กดื้อคือการพาตัวเองออกไปจากสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด

“เสียใจด้วยนะคะ ในเมื่อคุณพ่อสั่งให้ฉันรับรองคุณ คุณก็ต้องอยู่ในความดูแลของฉัน อดทนอีกแค่อึดใจเดียวเราก็จะถึงร้านอาหารรสเลิศกันแล้ว รับรองว่ามื้อนี้จะต้องถูกปากคุณอาอย่างแน่นอนค่ะ” แก้วรุ้งตอบกลับด้วยใบหน้ายียวน หญิงสาวไม่สนใจเลยว่าชายหนุ่มจะแสดงสีหน้าบึ้งตึงเพียงใด ขอเพียงแค่ได้แกล้งให้เขาหงุดหงิดเธอก็พอใจแล้ว

ภูวดลพ่นลมหายใจออกมายืดยาวอย่างระอาใจ สองข้างทางที่รถแล่นผ่านเริ่มออกห่างจากตัวเมืองและเต็มไปด้วยตึกแถวเก่าๆ ไม่มีวี่แววของภัตตาคารหรูหราที่พอจะเชิดหน้าชูตาสำหรับการรับรองแขกวีไอพีได้เลย จนกระทั่งรถมินิคูเปอร์ชะลอความเร็วและตบไฟเลี้ยวเข้าจอดเทียบฟุตปาธบริเวณริมถนนสายหนึ่ง ชายหนุ่มถึงกับต้องหรี่ตามองภาพเบื้องหน้าเพื่อประเมินสถานการณ์

เป้าหมายของแก้วรุ้งคือร้านอาหารอีสานริมทางขนาดเล็กที่มีเพียงเพิงหลังคาสังกะสีเก่าๆ โต๊ะพับไม้และเก้าอี้พลาสติกสีซีดถูกจัดวางเรียงรายอยู่ริมฟุตปาธ สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและรถยนต์ที่วิ่งผ่านไปมาทำให้ภูวดลตระหนักได้ทันทีว่าเขาพลาดท่าให้แม่สาวจอมเจ้าเล่ห์เข้าเสียแล้ว

ร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวลงจากรถด้วยท่าทางคุ้นเคย สำหรับแก้วรุ้งแล้วร้านนี้คือร้านโปรดที่เพื่อนสนิทเคยพามากินสมัยก่อนไปเรียนต่างประเทศ แม้บรรยากาศจะไม่หรูหราแต่รสชาติความจัดจ้านนั้นทะลุเพดานจนเธอติดใจและยกให้เป็นที่หนึ่งในดวงใจ

ทันทีที่แก้วรุ้งปรากฏตัวในร้าน ทุกสายตาของลูกค้ารอบข้างต่างหยุดชะงักและจับจ้องมาที่เธอเป็นจุดเดียว ลุคการแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดรัดรูปกับใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มอย่างโฉบเฉี่ยวนั้นดูขัดแย้งกับเก้าอี้พลาสติกและจานส้มตำอย่างสิ้นเชิง แต่คนอย่างแก้วรุ้งไม่เคยแคร์สายตาใคร หญิงสาวปรายตามองไปที่รถยนต์ของตนเองเพื่อดูปฏิกิริยาของเหยื่อที่ยังคงนั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ด้านใน

ภูวดลลอบถอนใจ เขาไม่ใช่คนติดหรูที่เท้าไม่ติดดิน การกินข้าวข้างถนนหรือนอนกลางดินกินกลางทรายเขาล้วนผ่านมาหมดแล้ว การต้องมานั่งร้านเพิงหมาแหงนในชุดสูทผู้บริหารเต็มยศอาจจะดูตลกไปบ้าง แต่ในเมื่อหญิงสาวตั้งใจจะลองดี เขาก็พร้อมจะสนองความต้องการนั้นให้ถึงที่สุด ร่างสูงสง่าผลักประตูรถและก้าวเดินด้วยท่วงท่ามั่นคงตรงไปยังโต๊ะที่แก้วรุ้งนั่งรออยู่

“เชิญนั่งเลยค่ะคุณอา” หญิงสาวผายมือเชิญด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง

“ขอบคุณครับ” ภูวดลตอบสั้นๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกฝั่งตรงข้าม ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทตัวนอกออกพาดไว้กับพนักพิงอย่างใจเย็นและพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นอย่างลวกๆ ท่าทีสงบนิ่งและผ่อนคลายของเขากลับทำให้คนวางแผนเริ่มรู้สึกขัดใจ

ยิ่งเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยไม่สะทกสะท้าน แก้วรุ้งก็ยิ่งร้อนรน เธอต้องการเห็นเขารู้สึกอับอาย ทำตัวไม่ถูก หรืออย่างน้อยก็ต้องแสดงความไม่พอใจออกมาบ้าง เมื่อแผนแรกไม่เป็นผล หญิงสาวจึงหันไปสั่งอาหารชุดใหญ่กับแม่ค้า ทุกเมนูล้วนถูกกำชับให้ใส่พริกแบบจัดหนักจัดเต็มเพื่อหวังจะเผากระเพาะคนตรงหน้าให้ราบคาบ

‘เก็กไปเถอะตาแก่ เดี๋ยวเจอส้มตำพริกสิบเม็ดเข้าไปแล้วจะรู้สึก’ หญิงสาวลอบเข่นเขี้ยวในใจ

เพียงไม่นานอาหารหน้าตาจัดจ้านก็ถูกทยอยนำมาวางจนเต็มโต๊ะ ทั้งส้มตำไทยใส่ปูรสจัด ส้มตำปูปลาร้าสีเข้ม น้ำตกหมู ซุปหน่อไม้ แกงอ่อม ตับหวาน และคอหมูย่างส่งกลิ่นหอมฉุยยั่วน้ำลาย แก้วรุ้งมองผลงานของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจก่อนจะเลื่อนจานส้มตำไปตรงหน้าชายหนุ่ม

“พอจะกินได้ไหมคะ อาหารพวกนี้รุ้งตั้งใจสั่งมาเพื่อรับรองคุณอาโดยเฉพาะเลยนะคะ”

“ไม่มีปัญหาครับ ถ้าคุณแก้วรุ้งกินได้ ผมก็กินได้เช่นกัน”

สิ้นคำพูดนั้นภูวดลก็จัดการหยิบช้อนส้อมตักน้ำตกหมูเข้าปากอย่างเป็นธรรมชาติ ชายหนุ่มเคี้ยวอาหารอย่างเชื่องช้าก่อนจะตักส้มตำปลาร้าตามเข้าไปโดยไม่มีทีท่ารังเกียจ อันที่จริงอาหารพื้นบ้านรสจัดจ้านเหล่านี้คือของโปรดที่เขาไม่ได้ลิ้มลองมานาน การได้กินของอร่อยในบรรยากาศเปิดโล่งแบบนี้กลับทำให้เขาเจริญอาหารมากกว่าการนั่งเกร็งในภัตตาคารหรูเสียอีก

แก้วรุ้งเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา สิ่งที่เธอวาดภาพไว้คือผู้ชายสำอางที่กินอาหารเผ็ดไม่ได้ หน้าแดงก่ำ น้ำตาไหลพราก และต้องวิ่งหาน้ำดื่มอย่างทุลักทุเล ทว่าความเป็นจริงกลับกลายเป็นว่าภูวดลกำลังตักอาหารกินอย่างเอร็ดอร่อยด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขจนแทบจะเหมาหมดทุกจาน