บทที่ 121 EP 19/5 ผู้ชายที่ไม่เคยถูกรัก

เขาแนะปรายรุ้ง น้ำตาเจ้าหล่อนเริ่มไหล ริมปากเริ่มบิดเบ้แต่ก็มีรอยยิ้มกว้าง หัวใจในอกปรายรุ้งเหมือนลูกโป่งลูกน้อยที่ถูกมวลความยินดีอัดไว้จนแน่นไปหมด

“ฉะ...ฉันดีใจจนพูด...ไม่ออก” บอกตะกุกตะกัก

“ไม่ต้องพูดที่รัก เธอควรจะไปได้แล้ว ไปเถอะ”

แล้วชลกรก็พาปรายรุ้งเดินไปหาทรายทอง หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ริ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ