บทที่ 13 EP 2/5 ห้ามใจไม่ให้รักเธอ
“เอาอีกขวดไหมหนู”
“พอแล้วค่ะ เมื่อคืนยังเอาออกไม่หมดเลย ทรายจะเป็นโรคแอลกอฮอล์ลิซึมแล้ว”
“ดื่มหนักๆ ไม่ดีต่อสุขภาพนะทราย”
คุณหมอผู้คงแก่เรียนเอ่ยติง เขาเองก็ดื่ม แต่นานๆ จะดื่มสักครั้ง
“ทำยังไงได้ละคะ ดื่มแล้วมันหลับสบาย...แทบไม่ฝันเลยนี่นา” ใบหน้างามสลดลงในตอนท้ายๆ ความฝันเป็นสิ่งหนึ่งที่เธอกลัว
“ออกกำลังกายสิ จะช่วยให้เราหลับสบายขึ้น”
“หึๆๆ ออกแทบจะทุกคืนค่ะขอบอก”
คุณหมอกลั้นยิ้มเมื่อได้ยินเช่นนั้น ด้วยอาชีพของทรายทอง เขาพอรู้ละว่าหล่อนจะออกกำลังกายอย่างไรในทุกคืน
“ไม่เบื่อบ้างหรือหนูกับสิ่งที่ทำอยู่”
“ไม่ค่ะ มันได้เงิน” ทรายทองบอกยิ้มๆ รู้ว่าเฮียจิวคงเข้าใจไปแล้วว่าเธอเปลี่ยนคู่นอนทุกคืน แต่ไม่ใช่ธุระที่เธอต้องอธิบายให้เขาเข้าใจ มันไร้สาระ
จิวพยักหน้าเข้าใจ กวาดตามองไปรอบๆ ห้องอาหาร และก็สะดุดตากับโต๊ะหนึ่งที่อยู่ห่างออกไป ผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งมากับผู้หญิง จากการแต่งตัวของคนทั้งสอง ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นผู้มีอันจะกิน ฝ่ายหญิงที่แต่งหน้าแต่งตาฉูดฉาดเป็นฝ่ายจ้อไม่หยุด ดูได้จากริมฝีปากเจ้าหล่อนที่ไม่ยอมหุบลงเลย ส่วนฝ่ายชายนั้นหรือ เอาแต่มองมาทางนี้...มองแบบตาขุ่นขวางเสียด้วย
“รู้จักคนนั้นไหม”
ทรายทองหันไปมองแวบหนึ่งด้วยอยากรู้ เธอมุ่นคิ้วเมื่อเห็นว่าใครนั่งอยู่ตรงนั้นกับแม่สาวทรงเสน่ห์ที่แต่งตัวโป๊ยิ่งกว่าสาวไซด์ไลน์อย่างเธอเสียอีก
“ไหนบอกว่าไปต่างประเทศ?”
“หือ...หนูว่าไงนะ”
“อ่า...ปะ...เปล่าๆ เปล่าค่ะ แค่เอ่อ...ลูกค้าทรายน่ะ”
“ลูกค้า? แต่เหมือนเขาจะไม่พอใจนะที่เห็นหนูมากับเฮีย”
จิวเอ่ยอย่างคนที่เดาอะไรๆ ได้จากสีหน้าของฝ่ายตรงข้าม
“เขาก็ไม่พอใจผู้ชายทุกคนที่เป็นลูกค้าทรายนั่นแหละ” เธอประชดคนที่ไม่ได้รู้เรื่องแล้วสาดไวน์ลงคอแก้วใหญ่ๆ
จิวมุ่นคิ้ว “เขาหวง”
“โอย...ไม่หรอกค่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่คะ ก็แค่ลูกค้า พอจบงานก็จ่ายเงิน”
“จริงเหรอ แต่เฮียว่า...”
“ฮื่อ...อย่าไปสนใจเลยค่ะ เสียบรรยากาศ เปลี่ยนร้านดีกว่าค่ะเฮีย ไปหาที่ฟังเพลงต่อกัน หรือว่าเฮียอยากเสี่ยงดวงคะ ทรายกำลังอยากไปเลย” เมื่อเอ่ยถึงการเสี่ยงดวง แม่สาวนักล่าโชคก็เกิดอาการกระตือรือร้นทันใด
“ให้มันนอนอยู่ในบัญชีสักวันก็ได้น่าคนสวย เก็บไว้ใช้บ้างเถอะ”
“โธ่เฮีย...เกลียดคนรู้ทันอะ” คนสวยหน้ามุ่ยเมื่อโดนคุณหมอรู้ทัน นอกจากรสแอลกอฮอล์แล้วเธอยังพิสมัยการเสี่ยงโชค และมันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอแทบไม่เหลือเงินเก็บเลย มีเข้ามาแค่พอใช้จ่าย แต่ไม่เคยได้เก็บเป็นกอบเป็นกำ
“เคลียร์บิลดีกว่านะ”
“ค่ะ ทรายขอไปเข้าห้องน้ำก่อน แล้วจะรอตรงทางออกเลยนะคะจะได้ไม่เสียเวลา”
“โอเคจ้า” เฮียจิวยิ้มรับพร้อมควักเอากระเป๋าสตางค์ออกมา
ทรายทองลุกไปเข้าห้องน้ำ จังหวะนั้นต้องเดินผ่านโต๊ะของบุรุษมาดเข้มที่ชื่อ อังเดร เธอพยายามไม่มองเขา แต่รู้ได้ด้วยความรู้สึกว่าเขามองตามมาชนิดที่ว่าแทบจะแปะลูกตาติดบั้นท้ายเธอ
“มองได้มองไป ไม่สนหรอกย่ะ” บอกตัวเองแล้วเดินไปทางห้องน้ำหญิง เข้าไปจัดการธุระราวห้านาทีแล้วเดินออกมา แน่นอนว่าที่หน้าประตูทางเข้าห้องน้ำ มีร่างสูงของอังเดรยืนตรงดิกรออยู่ เธอทำเป็นมองไม่เห็น และเดินผ่านเขาไป แต่ก็ถูกมือใหญ่ดึงแขนกลับมาเผชิญหน้ากัน
“เอ๊ะ! อะไรของคุณฮะ ทรายมากับลูกค้านะ”
“แล้วไงล่ะ ห้าทุ่มแล้ว กลับบ้านได้แล้ว” เขาเริ่มไม่สบอารมณ์
“เพิ่งห้าทุ่มต่างหาก ผีเสื้อราตรีอย่างทรายออกหากินตอนกลางคืนค่ะ กลับบ้านตอนนี้ก็หมดสนุกสิคะคุณเอื้อขา...” บอกเขาอย่างล้อเลียน อังเดรได้ฟังก็ส่ายหัว ไม่พอใจในคำตอบและไม่พอใจในชุดสีทองอร่ามที่แนบเนื้อเจ้าหล่อนไปทุกส่วนเช่นนี้
“ชุดบ้าอะไรของเธอ ไม่แก้ผ้ามาซะเลยล่ะ”
“อย่ามาว่าชุดทรายนะ ชุดนี้แพงจะตาย เรียบหรูดูดีกว่าชุดของผู้หญิงที่คุณควงมาซะอีก”
“อย่าดึงคนอื่นมาเกี่ยวในเรื่องนี้ กลับบ้าน! เดี๋ยวฉันไปส่ง”
“ไม่...ปล่อยนะคุณเอื้อ ทรายจะไปต่อกับเฮียจิว เราจะไปฟังเพลงกัน ทรายรับเงินเขามาแล้วด้วย”
“เอาเงินคืนเขาไป ฉันจะจ่ายแทนเอง”
“เอ๊ะ! อย่ามาก้าวก่ายงานทรายนะ!” เธอชักฉุน เขาชักจะล้ำเส้นมากไปแล้ว
“ก็ฉันไม่ชอบ ดึกแล้ว กลับบ้าน!”
“ไม่! ปล่อยนะ! อย่ามาวุ่นวายกับทรายได้ไหม ปล่อย!” เธอพยายามแกะมือแกร่งออกจากรอบข้อมือน้อย แอลกอฮอล์ที่อยู่ในร่างทำให้เรี่ยวแรงที่มีลดลงไปมากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์
“มีเรื่องอะไรกันคะพี่เอื้อ” แธมม่า สตรีวัยเบญจเพส ลูกครึ่งไทยฝรั่งเศส เอ่ยถามคนที่เธอควงมา แธมม่าเห็นว่าอังเดรลุกมาเข้าห้องน้ำนานเกินไปก็เลยออกมาตาม ไม่คิดว่าเขาจะแอบมาคุยกับสาวอื่นอยู่ แบบถึงเนื้อถึงตัวเสียด้วย ที่สำคัญคือเจ้าหล่อนมีอาชีพที่ไม่ธรรมดา เธอได้ยินเต็มสองหู
“ไม่มีอะไรแธมม่า กลับไปรอที่โต๊ะเถอะ”
เขาร้องขอกลายๆ ยังไม่ยอมปล่อยข้อมือทรายทอง
