บทที่ 1 เด็กปากร้าย ๕๐%
วันหยุดสุดสัปดาห์เหมือนสวรรค์วิมานของคนที่โหมทำงานควบคู่กับเรียนมาอย่างหนักตลอดสัปดาห์ อยากนอนตื่นสายสักสิบโมงเช้า นอนขี้เกียจหมกอยู่ใต้ผ้าห่มทั้งวัน หรือไม่ก็เอาเวลาไปเที่ยวห้างเดินช็อปให้ขาลากไปเลย
แต่ทว่า ฝันหวานมันกลับถูกทำลายลงทั้งที่ยังไม่ทันห้ามคืนวันศุกร์เลยด้วยซ้ำ ศุกร์หรรษา เสาร์สวรรค์วิมานบนดิน แต่ตอนนี้นาบีอยากกลายร่างเป็นนางมารกระโจนเข้าไปบีบคอเด็กตัวแสบที่มันกำลังก่อกวนอารมณ์เธอให้ตายคามือ!
"นีโอ!" เสียงแหลมแหกตะโกนลั่นห้อง คอสวยขึ้นเอ็นเพราะต้องใช้พลังงานลูกคออย่างมหาศาล
ร่างสวยในชุดนักศึกษารัดรูปสัดส่วนหุ่นนาฬิกาทรายให้เห็นส่วนเว้าโค้งอย่างชัดเจนยืนจังก้าอยู่หน้าประตูห้องคอนโด ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยโทสะ นัยน์ตาสั่นระริก ไม่ได้เกิดจากอาการอยากร้องไห้แน่ๆ อันนี้เธอใช้หัวตัวเองเป็นประกันได้เลย!
"ฉิบหาย! พี่กูกลับมา"
ไม่ได้หูหนวก ได้ยินเสียงน้องชายคนเดียวบอกเพื่อนที่กำลังนั่งก๊กเหล้าอยู่ในห้องเธอ ใช้โต๊ะนำเข้าที่เพียรพยายามเก็บเงินแทบตายกว่าจะได้มันมาเป็นที่ตั้งขวดเหล้าเบียร์ ขณะที่หนุ่มๆ ทั้งห้าตะลีตะลานลุกจากที่นั่งลนลานทำตัวไม่ถูกเหมือนเด็กที่ทำความผิดแล้วถูกผู้ปกครองจับได้
แต่นี่มันไม่ใช่ไง! ไม่แค่ทำผิด เป็นแค่เด็กมอปลายแต่กลับริอ่านอยากลองเหล้ายาของมึนเมา ทั้งที่อายุยังน้อยแต่ก็อยากตับแข็งตายกันตั้งแต่เริ่มวัยรุ่น
แต่นี่มันห้องเธอ! ห้องที่เธออ้อนพ่อตั้งนานกว่าจะได้มันมา ถึงจะมีข้อแม้ว่าต้องยอมให้ไอ้น้องจอมแสบมันมาอยู่ด้วยก็เถอะ ทว่าของตกแต่ง เฟอร์นิเจอร์ รวมถึงข้าวของที่มันกำลังใช้อยู่เป็นเงินเก็บเธอที่ทำงานตรากตรำอย่างหนักเพื่อแลกซื้อมาอยู่ในความดูแล
แล้วดูมันทำ!
"ทำไมวันนี้กลับเช้า ไหนว่ามีถ่ายแบบเสื้อผ้าตอนบ่ายไง" อุตส่าห์หนีเรียนมาแอบอยู่ห้องพร้อมกับน้ำหวานเพราะขยาดวิชาคาบบ่ายที่ลากยาวไปสามชั่วโมงเต็ม แล้วยังครูที่สอนที่ไม่ชอบขี้หน้าอีก
แจ็คพอตแตกใส่หัวไอ้นีโอเต็มๆ เลย
นาบีสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามทำใจเย็น ทั้งที่กวาดตามองความเสียหายข้าวของที่น้องชายหยิบมาใช้อย่างถือวิสาสะแล้วมันแทบทนใจเย็นไม่อยู่
แต่ไม่อยากเป็นนางร้ายที่เอะอะก็กรี๊ดไว้ก่อนต่อหน้าเพื่อนน้องชาย แม้ใจจริง เธออยากกรี๊ดให้แก้วหูเด็กพวกนี้ดับไปเลยก็ตาม!
ก้าวเท้าเข้าห้อง โดยสอดเท้าเรียวสวยกับรองเท้าใส่อยู่บ้านขนนุ่มหัวกระต่าย ยิ่งเข้าใกล้ กลิ่นเหล้าอาหารก็ยิ่งตีกันกลางอากาศ แต่ที่ทำให้ให้เอ๊ะมากที่สุด คงจะเป็นกลิ่นบุหรี่ที่เธอสุดจะเกลียดแสนเกลียดนั่น!
"นี่สูบบุหรี่กันด้วยเหรอ?"
นาบีกวาดตาหาต้นตอของกลิ่น ก่อนจะเห็นก้นบุหรี่ที่สูบหมดมวนไปแล้วนอนจุ่มอยู่ก้นจานโลมาที่มีนางเงือกตัวเล็กๆ นั่งเล่นน้ำยิ้มหน้าบานอยู่ข้างๆ จานใส่เครื่องประดับที่หยิบออกมาเมื่อเช้าแล้วลืมเก็บ แถมยังเป็นของรักชิ้นแรกที่ซื้อมาครอบครองด้วยราคาห้าหลักอีกต่างหาก!
ลมจับจวนจะหน้ามืดเป็นลม เมื่อเห็นสภาพเละเทะไม่เหลือเค้าเดิมของมัน แต่จะมาเป็นลมตอนนี้ไม่ได้ เดี๋ยวเด็กพวกนี้ก็หนีกลับหาตัวคนทำผิดไม่ได้อีก
ไม่เป็นมันแล้วนางเอก เธอจะเป็นนางร้ายที่พร้อมกระโจนกระชากหัวไอ้คนที่ทำลูกรักมอมแมมหมดสภาพให้ได้!
"กูบอกแล้วให้มึงไปสูบข้างนอก พี่กูไม่ชอบกลิ่นบุหรี่" ปากคนมีความผิดขยับกัดฟันพูดกับคนข้างๆ เหลือบตาล่อกแล่กมองพี่สาวสลับกับกองขยะบนโต๊ะแล้วเหงื่อตกนั่งไม่ติด
"บอกตอนไหน ได้ยินแต่เรียกให้มานั่งแดกเหล้า ก็แค่กลิ่นบุหรี่ เดี๋ยวกูจัดการให้ รับรองพี่มึงไม่วีนแตกแน่" แต่เหี้ยเพื่อนเลิฟกลับตอบเสียงเรียบทำตัวสบายๆ เหมือนคนไม่เดือนเนื้อร้อนใจ ไอ้เวร!
"ไอเหี้ยเวย์!"
นีโอเค้นเสียงหน้าเครียด เหลือบหางตามองไอ้คนข้างๆ ที่ไม่รู้สึกสะทกสะท้านกับสายตาและสีหน้าของพี่สาวกูเลยสักนิด
คนอื่นนั่งคอตกหน้าซีดทำตาเลิ่กลั่ก ต่อให้ไม่ได้กลัวเกรงอะไรนาบีขนาดนั้น แต่ก็ยังมีความเกรงใจเจ้าของห้องอยู่บ้าง
ต่างจากเหี้ยข้างๆ ที่แม่งนั่งเชิดลอยหน้าลอยตาไม่สะทกสะท้านแล้วยังกวนตีนอีกต่างหาก เอาเท้าเขี่ยสะกิดแม่งยังไม่สลด
มันไม่คิดบ้าง ว่าถ้าสาวเจ้าเอาไปฟ้องผู้ใหญ่มันจะเป็นยังไง หนีเรียนมามั่วสุมไม่พอ ยังแดกเหล้าสูบบุหรี่อีก งานนี้หลายกระทง บอกเลย เละ!
