บทที่ 11 รับแทนเพื่อน(เหตุการณ์เมื่อคืน) ๕๐%

เหตุการณ์เมื่อคืน...

กึก!

ขณะที่สองหนุ่มกำลังจ้องหน้ากัน เสียงกระชากเปิดประตูรถก็ดังแทรกขึ้นมาเรียกสายตาและความสนใจให้หันมอง เวย์ขมวดคิ้วพ่นควันสีขาวขุ่นออกปาก ก่อนจะโยนก้นบุหรี่ในมือลงพื้น

ต่างจากนีโอที่หันมองคนเกิดก่อนแล้วส่ายหน้าน้อยๆ ถอนหายใจเป่ารดเหนือริมฝีปาก ปลงตกและยอมรับสภาพกับชะตากรรม

กูเหนื่อยกับพวกมึงมากเอาจริง 

"ให้นั่งไหน?" คนเมาเงยหน้าขึ้นมาถามเสียงลากหน่อยๆ กะพริบตาปริบอย่างเด็กน้อยตาใส ทั้งที่ความจริงแล้วเธอแค่ไม่อยากโดนทิ้งให้นั่งแท็กซี่กลับเอง

อย่างน้อยก็นั่งรถคนรู้จัก ไม่รู้จักเธอก็รู้จักน้องชายแหละ ดีกว่าไปนั่งกับคนแปลกหน้า เมาด้วย ดึกแล้วด้วย ไม่ปลอดภัยเลย

ยอมรับว่าเมาก็ได้ ถึงจะแค่มึนๆ เดินแล้วเซนิดๆ แต่ก็จะยืดอกยอมรับว่าเมา 

"นั่งเบียดกันไปเนี่ยแหละ รถไอ้เวย์มีแค่สองที่นั่ง"

"แล้วรถแกล่ะ?" เหลือบมองเพื่อนน้องชายด้วยตาปรือๆ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมาจ้องหน้าคนเป็นน้อง 

"ถอยชนต้นไม้ ส่งเข้าอู่อีกสองวันได้"

ต้นไม้ที่ว่า คือต้นไทรเกาหลีที่ปลูกเป็นแนวรั้วหน้าคณะ ไม่ได้เสียหายมาก ตูดสีถลอกนิดหน่อย แต่เพราะรักมากไง รถคันแรกและคันเดียวที่แม่ยอมซื้อให้ด้วย แพงฉิบหายเลย เลยรีบส่งเข้าอู่ไม่อยากให้ลูกรักมีตำหนิ

นาบีงุดหน้าลงเล็กน้อย ไม่ได้มีใจคิดถามความเสียหาย ขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับก่อน ขยับให้น้องชายได้ขึ้นมานั่งด้วย คิดว่าเนื้อที่ที่แบ่งให้น่าจะพอนั่งนั่นแหละ แต่ทว่า เธอคิดผิด!

นีโอไม่ใช่เด็กชายตัวเล็กๆ ที่เธอสามารถแบ่งเบาะนั่งหน้าด้วยได้เวลาพ่อขับรถไปส่งโรงเรียนแล้ว เขาตัวใหญ่กว่าเธอมาก ขึ้นมานั่งเบียดจนจากที่ก้นงอนสวยนั่งได้แบบสบายๆ ทีนี้ก็แทบเกยขึ้นนั่งทับเกียร์รถเลย

หนุ่มหล่อนั่งทิ้งหลังกับเบาะ ให้คนเกิดก่อนได้นอนพิงอกตัวเอง แต่มันไม่ถนัดไง มันเองก็นั่งนิ่งไม่เป็น เดี๋ยวบิดเดี๋ยวเบียด ขาก็อยู่นิ่งไม่ได้ เดี๋ยวยกเดี๋ยวพาด เล่นเอารำคาญ ถอนหายใจใส่ไปหลายครั้งพร้อมกับ...