บทที่ 2 เด็กปากร้าย ๑๐๐%
"ผมสูบเอง ไม่รู้ว่าพี่ไม่ชอบ เดี๋ยวกำจัดกลิ่นให้ รับรองห๊อมถึงใจแน่"
นาบีสะบัดหน้าแดงก่ำจ้องเด็กตัวโตที่นั่งข้างน้องชาย คำพูดคำจาไม่สำนึกพานขัดหูไม่พอ หน้าตายังกวนตีนเอามากๆ ด้วย ไม่ใช่กวนตีนแบบกวนโอ๊ย แต่เป็นกวนแบบนิ่งๆ มองแล้วคันไม้คันมืออยากกระโจนเข้าไปกระชากหัว!
...แต่ดูจากสภาพขนาดตัวที่ต่างกันแล้ว คิดว่าเธอนั่นแหละที่จะโดนเด็กนี่อัดใส่กำแพงเองถ้ากระโจนเข้าใส่เขาจริงๆ
กินอะไรเข้าไปถึงได้ตัวใหญ่ตัวโตกันขนาดนั้น ว่าน้องชายสูงมากแล้ว เจอแก๊งเพื่อนมันเข้าไป สภาพเหมือนยืนอยู่ท่ามกลางดงไม้ยูคาลิปตัสไม่มีผิด!
"มันไม่ใช่แค่กลิ่น แต่นายเอาจานฉันมาใส่ขี้บุหรี่ของนาย แล้วดูสภาพมัน ดูได้ที่ไหนเล่า!" นาบีกัดฟันเค้นเสียงลอดไรฟัน กำมือแน่น ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยโทสะ
"แค่จานใบเดียว เดี๋ยวซื้อคืนให้ จะกี่บาทกันเชียว" ยกแขนขึ้นเกี่ยวประสานพลางเอนหลังกับพนักโซฟา เชิดหน้าสบตากับพี่สาวเพื่อน เอียงคอเล็กน้อยสำรวจใบหน้าสะสวยที่อยู่ในอารมณ์ไม่พร้อมญาติดี
หน้าก็สวยแต่ทำไมอารมณ์ร้ายชะมัด ได้ยินไอ้นีโอบ่นถึงพี่มันบ่อยๆ ถึงอารมณ์ร้ายแบบเอาแต่ใจ แต่เวย์ก็ไม่ได้คิดว่าจะขนาดนี้
ผิด ที่ทำห้องเธอเละ อันนี้ยอมรับ แต่คนสวยก็ควรจะนิสัยสวยเหมือนหน้าตาหน่อยไหม พูดเพราะๆ เหมือนน้ำเสียงหน่อยไม่ได้ไง?
"มันไม่เหมือนกัน นายจะไปเข้าใจอะไร วันๆ ยังแบมือขอเงินพ่อแม่ใช้อยู่เลย ลองมาทำงานหาเงินเองแบบฉันนี่สิจะได้รู้"
"ไม่เหมือนยังไงเล่า แบมือขอเงินพ่อแม่ใช้แล้วไง พี่ไม่เคยหรือไง?"
"จิ๊! นีโอ ลากเพื่อนแกออกจากห้องฉันไปเลยนะ แล้วต่อไปไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก ฉันจะฟ้องพ่อ จะให้พ่อดัดนิสัยเสียๆ ของแก แล้วก็จะให้ฟ้องพ่อแม่พวกนายด้วย เป็นเด็กเป็นเล็กแต่กลับทำตัวสร้างปัญหา จะฟ้องให้หมดเลยคอยดู!"
นาบีปรี๊ดแตก แต่สมองยังหาคำด่าเด็กปากร้ายไม่ได้ ยกนิ้วชี้หน้าน้องชายก่อนเป็นคนแรก ลากไปยังเพื่อนมันทุกคน แล้วมาหยุดกับคนปากเสียที่ยังเอาแต่จ้องหน้าเธอแบบไม่สะทกสะท้าน
คำเดียวที่คิดออกตอนนี้คือคำขู่จะฟ้องพ่อแม่ผู้ปกครองเพื่อนน้องมัน ซึ่งถามว่ากลัวกันไหม เหอะ! เห็นหน้าแล้วรู้เลยว่าแต่ละคนไม่มีทางกลัวคำขู่เธอแน่ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกอะไรมากเท่ากับไอ้คนที่เธอชักจะเริ่มไม่ชอบขี้หน้า
"โตแต่ตัวเปล่า นมมหาลัยสมองเด็กอนุบาล กูเพิ่งเคยเห็นตัวเป็นๆ เสียงอย่างแหลม แสบแก้วหูหมด"
เวย์ดันปลายลิ้นกับมุมปาก จ้องหน้าคนอายุมากกว่าอย่างไม่คิดหลบตา ราวกับกำลังเล่นเกมแข่งจ้องตากัน ใครหลบก่อนคนนั้นแพ้ เอ่ยเสียงเรียบเรื่อยแยงนิ้วใส่รูหูทำท่าแคะหู หมุนนิ้วไปด้วย
ทำเป็นแค่ฟ้องผู้ใหญ่ คำขู่น่ากลัวมากมั้ง? บอกเลย กูไม่กลัวครับ! แน่จริงก็ไปฟ้องศาลเยาวชนเลย เดี๋ยวเตรียมทนายไว้ให้ด้วยเลย เอ้า!
