บทที่ 6 ตีตรากระต่ายจอมแสบ ๑๐๐%
เวย์กัดฟันขบกรามแน่นจนเอ็นขึ้นคอ ทั้งหน้าทั้งคอมันแดงมาก ทั้งที่เป็นคนผิวเข้มแท้ๆ แต่ก็ยังเห็นชัดว่าหน้าเขาตอนนี้มันแดงมากแค่ไหน
ยืนสูดหายใจยอมรับสภาพความเจ็บอยู่หลายนาที ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในโรงยิมโดยหันหลังกลับทางเดิม ทิ้งระยะห่างจากนาบีที่วิ่งหนีเข้าไปก่อนเกือบห้านาที แต่ก่อนกลับก็ก้มเก็บขวดน้ำที่ปล่อยทิ้งมันตอนสู้กับพี่เพื่อนไปด้วย ไม่คงไม่เข้าแล้วห้องน้ำ ฉี่หดหมดเพราะเจ็บแขนเนี่ยแหละ!
"ไอ้นีโอไปไหน" เข้ามาถึงก็พุ่งคำถามกับกลุ่มเพื่อนที่ยังเหลืออยู่ กวาดตามองหาไอนีโอก่อนเป็นอันดับแรก
...จริงๆ ก็ไม่ได้มองหามันหรอก หาพี่มันโน่น ยัยตัวแสบมันหายไปไหน ทิ้งห่างไม่กี่นาทีไวฉิบหาย
"กลับไปแล้ว พี่มันรีบไปทำงาน"
ทำงานห่าอะไรล่ะ! หลบหน้ากูล่ะสิไม่ว่า คงรู้ว่าจะโดนเอาคืนเลยรีบลากคอน้องมันกลับ
เออ! วันนี้จะปล่อยหนีไปก่อนก็ได้ ถือว่าให้โอกาสกระต่ายวิ่งหนีเข้าป่าไปก่อน แต่กูทำสัญลักษณ์ตีตราใส่กระต่ายป่าจอมแสบไว้แล้ว อย่าคิดว่าจะหนีพ้น เผลอเมื่อไหร่โดนเอาคืนแน่
คาดโทษคนตัวเล็กในใจ เป่าลมออกปากระบายความเจ็บที่มันยังจี๊ดๆ อยู่เลย เดินไปทิ้งตัวนั่งเก้าอี้ข้างกระเป๋าเป้ตัวเอง เปิดน้ำยกกระดกลงคออึกๆ จนหมดขวด ก่อนจะโยนมันกองรวมกับกระเป๋าเป้สีดำ
ดุนลิ้นกับกระพุ้งแก้ม หงุดหงิดฉิบหาย หน้ากูหวานอยู่นะแต่ตอนนี้อารมณ์กูไม่ได้ดีเหมือนหน้าตาเลยสักนิด ปกติก็เป็นคนไม่ชอบยิ้มไม่ชอบพูดมากถ้าอยู่กับคนแปลกหน้าอยู่แล้ว บอกเลยตอนนี้ยิ่งยิ้มไม่ออก!
"แขนเป็นไรวะเหี้ยเวย์ ใครแม่งกัดมึง หายไปเกือบยี่สิบนาทีกลับมาพร้อมรอยฟันเนี่ยหมายความว่าไง มึงไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำปกติใช่ปะ"
เวย์กลอกตาเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองริกเตอร์ที่ทิ้งตัวมานั่งข้างๆ มันถามถึงรอยฟันบนแขนเพราะห่วง? ฮึ! มันกำลังแซะกูต่างหาก! จะหาว่าไปตีหม้อปี้หญิงมาล่ะสิ ดูก่อน หน้ากูมีอารมณ์มากมั้ง
ไม่ตอบกลับ แต่เลือกจะเกี่ยวสายกระเป๋าเป้ขึ้นคล้องบ่าแล้วเดินออกมาไม่พูดไม่จา เมินเสียงตะโกนตามหลังของกลุ่มเพื่อนที่เหลือ นอกจากคนที่โดนพี่มันลากกลับไปแล้ว
ไม่มีอารมณ์ตอบ เดี๋ยวแม่งก็ถามหาเจ้าของรอยฟันนี่อีก ขี้เกียจตอบ ขี้เกียจโดนจี้ถามเลยว่าจะกลับบ้านดีกว่าแม้ว่าพวกแม่งจะชวนไปห้องไอ้ภูริก่อนก็ตาม กูไม่มีอารมณ์ ตัวร้อนเหมือนจะจับไข้ แต่จริงๆ กูแค่โมโหเว้ย!
นาบี คอยดู เจอที่ไหนจะกัดคืนที่นั่น ไม่กัดแขนหรอก แต่กูจะกัดปาก แม่งจะกัดให้ไม่กล้าหือเลยคอยดู!
