บทที่ 8 เสมอต้นเสมอปลาย ๑๐๐%
นีโอกลอกตามองบน มองหน้ายุ่งๆ กับคิ้วสวยที่ขมวดเข้าหากันก็รู้แระว่าพี่กูมันหลับทั้งที่ไม่รู้ตัวว่าตัวเองหลับ ให้มันได้อย่างนี้สิ! เรื่องหาเงินนี่เก่งฉิบหาย แต่เรื่องดูแลตัวเองนี่โง่ฉิบหายเหมือนกันเลย
มือหนาคว้าต้นแขนเรียวแล้วกระตุกเบาๆ ให้คนเป็นพี่ลุก ซึ่งสาวเจ้าก็ทำตามอย่างว่าง่าย ยังยืดอกพูดด้วยความมั่นใจว่าตัวเองแค่มึน ไม่ได้เมา และไม่ได้หลับด้วย
...ก็คนเมาที่ไหนมันจะยอมรับว่าตัวเองเมาวะ!
ลากจูงพาออกจากผับได้ คนบอกไม่เมาก็ทำท่าจะอาเจียน นีโอจึงพาแวะข้างผับมุมหลบๆ หน่อยก่อน นาบีทรุดนั่งยองขย้อนเอาอาหารที่กินไปออกมาโดยมีมือน้องชายคอยลูบหลังให้ เบือนหน้ามองฟ้าอากาศพร้อมทำหน้าแหย
"ขอน้ำหน่อย~" เสียงหวานอ้อแอ้ ยืดมือขึ้นเต็มความยาวขอน้ำ อีกมือเช็ดปากไปด้วย
"มีที่รถ ลุกขึ้นไหวปะเนี่ย รู้ว่าคออ่อนแต่ก็กินเยอะ แล้วเมื่อก่อนมาด่าว่าผม ดูตัวเองตอนนี้บ้าง"
นีโอบ่นอีกหลายประโยคมาก แต่คนเมาฟังไม่ได้ศัพท์หรอก รู้แค่ว่าเสียงมันแว้ดๆ อีกนานเลย เดินมาถึงรถที่มันพามาแล้วก็ยังไม่ยอมหยุด กระทั่งได้กลิ่นบุหรี่ใกล้ๆ โชยมาเตะจมูก สองเท้าของนาบีเลยหยุดชะงักไม่ยอมเดินต่อ
หรี่ตาเพ่งมองตรงไปด้านหน้า พยายามเพ่งมองเงาสลัวของใครบางคนที่นั่งพิงกระโปรงรถสูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์ ยกมือถูจมูกแรงๆ นิ่วหน้าไม่ชอบใจ
"เดินอ้อมได้ปะ ไม่ชอบ" ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ที่คนตรงหน้าไม่ไกลสูบอยู่ นาบีจึงเงยหน้าไปพูดกับน้องทั้งที่ปิดจมูกไปด้วย ย่นหน้าเหยเกไม่ชอบใจ
ถ้าเดินอ้อมได้เธอจะอ้อม ถึงมองไม่ค่อยเห็นเพราะภาพมันเบลอๆ แต่จุดสีแดงท่ามกลางความเบลอแสงน้อยก็ทำให้รู้ได้ว่ามีคนสูบบุหรี่อยู่ตรงหน้า
ก็ไม่ได้พูดดังให้คนสูบได้ยินหรอก รู้ว่ามันเป็นอิสระของมนุษย์ เธอไม่มีสิทธิ์ไปชี้ไม้ชี้มือให้ทุกคนทำตามความต้องการตัวเองได้ เลยเลือกที่จะเป็นคนเลี่ยงเอง
"จะอ้อมทำไม ถึงแล้วเนี่ย"
ดวงตาทรงอัลมอนด์กะพริบถี่ๆ ยังจับใจความคำพูดของนีโอไม่ได้ แต่มันไม่อยู่รออธิบายให้เธอเข้าใจ ปล่อยมือออกจากแขนที่ช่วยพยุงประคองกันมา เดินไปยังรถที่มีร่างใหญ่ของคนนั่งสูบบุหรี่อยู่ เปิดประตูรถแล้วก้มไปหยิบน้ำเปล่าออกมา
เดินกลับมายื่นให้หลังบิดเปิดฝาแล้ว ก่อนจะหันไปพูดกับคนบนกระโปรงรถเสียงหน่าย
"มึงรีบสูบรีบเสร็จไอ้เวย์ พี่กูจะกลั้นใจตายแล้วสัส" ...เหน็บคนตัวเล็กอายุมากกว่าไปด้วย
นาบีตัวแข็งทื่อ รู้สึกได้ถึงลมเย็นที่พัดเข้ามากระแทกแผ่นหลังบางวูบหนึ่ง ก่อนจะพัดผ่านไป แต่ยังคงให้ความรู้สึกเย็นเยือกเกาะตามผิวสวย
สมองยังประมวลผลไม่ได้ทั้งหมด กำลังคิดอยู่ว่าแก๊งเพื่อนน้องชายเธอมีคนสูบบุหรี่อยู่กี่คน นอกจากเด็กเวย์ที่เธอไม่อยากเจอหน้า หลบเลี่ยงจะเจอเด็กนิสัยเสียมาตลอดหลังกัดแขนเขาไปเมื่อสองปีก่อน
และเธอก็ทำมันได้ดีมาก ไม่เคยประจันหน้าเพื่อนน้องคนนี้อีกเลย เห็นไกลๆ หลายครั้ง แต่เลี่ยงจะเผชิญหน้ามาได้ตลอด แล้วอยู่ๆ ทำไมนึกจะมาโผล่ใกล้ๆ ก็มาได้ล่ะ?
"น้ำ รีบล้างปากจะได้กลับ"
นาบีย่นจมูกใส่น้องชาย เบื่อนักชอบพวกบ่นเนี่ย เธอเป็นพี่มันนะทำไมชอบทำตัวเหมือนเป็นพี่เธอซะเองก็ไม่รู้ บ่นเก่งที่หนึ่ง ยิ่งกว่าพ่อกับแม่อีก
รับน้ำมา หันไปบ้วนปากล้างปาก เลิกสนใจเพื่อนน้อง ทำเมินเขาไป
คนเมาจำใครไม่ได้หรอก และนาบีก็เมา จำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น! แม้ว่าภาพใบหน้าแดงก่ำด้วยความเจ็บปวดปนกราดเกรี้ยวของเวย์จะยังผุดขึ้นมาให้ขนลุกทุกครั้งที่เห็นเขาไกลๆ ก็เถอะ
"พวกมึงคงต้องเดินกลับว่ะไอ้นีโอ"
"ทำไมวะ มึงจะไปไหน" นีโอหันไปถามเพื่อนที่ยืนเงียบนานนับนาที แต่อยู่ๆ ก็พูดขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วกูจะสงสัยไม่ได้ไง?
"ก็พี่มึงเหม็นกลิ่นบุหรี่ไง รถกูมีแต่กลิ่นบุหรี่ ถ้าให้พวกมึงไปด้วยกูว่าพี่มึงได้ตายจริงแน่"
เสมอต้นเสมอปลายไม่เปลี่ยนก็ปากเด็กเวย์นี่แหละ!
