บทที่ 87 รอให้ตายใจ

ชมจันทร์ไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับ น้าพิกุลอีกเนื่องจากหญิงสาวเกรงใจเพราะที่ที่ผ่านมาหนึ่งปีน้าพิกุลก็ทำหน้าที่แม่เลี้ยงได้เป็นอย่างดี

หญิงสาวขี่จักรยานยนต์มาถึงที่บ้านซึ่งตอนนี้น้าพิกุลกำลังเก็บของลงกล่องอยู่

“น้าพิกุลเก็บของทำไมคะ” ชมจันทร์มองแล้วถามด้วยความสงสัยเพราะบ้านสะอาดเรียบร้อยและข้าวของ...