บทที่ 4 ตอนที่ 4 คนดี...ที่เสียแล้ว!
ฟุบ!!
หญิงสาวผู้มากับพายุฝน..ถูกร่างใหญ่กำยำพามายังบ้านพักของตัวเอง ที่ตั้งห่างจากหมู่บ้านเล็กๆบนเกาะมุกแห่งนี้เพื่อความเป็นส่วนตัว..ตามความประสงค์ของคนที่ต้องการความสงบอย่างแท้จริง สิงหายืนครุ่นคิดอยู่นานว่าจะพาหญิงสาวในอ้อนแขนเข้าไปห้องไหน..ระหว่างห้องที่ใช้รองรับอารมณ์ความกำหนัดของตัวเอง หรือจะเป็นห้องนอนที่ไม่เคยมีใครได้รับอภิสิทธิ์..เยื้องกรายเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขา!
แกร๊กกก!! และเพียงไม่นานเขาก็ได้ข้อสรุปอย่างเลี่ยงไม่ได้ สิงหาหลุบตามองหญิงสาวปริศนาในอ้อมแขนอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจจ้ำเท้าเดินเข้าไปเปิดประตูห้องนอน..ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับห้องรองรับอารมณ์ดิบเถื่อนของตัวเองอย่างไม่ต้องคิดให้เสียเวลาอีกต่อไป!
พรึบบบ!!!
“-*-บ้าฉิป!..แล้วเอาไงต่อละทีนี้..เก่งแต่ถอดไม่เคยใส่ให้ใครซะด้วยสิวะ!” หลังจากวางหญิงสาวลงบนเตียงกลางห้องแล้ว สิงหาก็ต้องสบถขึ้นท่ามกลางความคิดอุตริของตัวเอง พร้อมกับพึมพำออกมาอย่างคิดหนักกับสภาพเปียกปอนเป็นลูกหมาตกน้ำ..ของหญิงสาวบนเตียงที่ยังคงนอนไร้สติสัมปชัญญะ คิ้วคมเข้มที่พาดเฉียงอยู่เหนือดวงตาคมกริบขมวดเป็นปมยุ่ง ก่อนจะเท้าเอวใช้ความคิดแข่งกับเวลาชีวิตของหญิงสาวปริศนา..ที่บัดนี้เริ่มมีอาการสั่นเทา เพราะถูกพิษจากความหนาวเหน็บทรมานร่างกาย
“เป็นไงเป็นกันโว้ยไอ้สิง!..มึงมันเป็นคนดี..!” เมื่อเรียกความฮึกเหิมของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!..สิงหาก็สูดลมหายใจเข้าลึกสุด ก่อนจะย้ำฝ่าเท้าเดินตรงเข้าไปหาหญิงสาวบนเตียงด้วยความมุ่งมั่น! มือไม้ที่กำลังจะเอือมไปหาเดรสตัวสวยที่บัดนี้แนบติดไปกับเรือนร่างอรชรเกิดอาการสั่นเทาอย่างรุนแรง..ราวกับคนที่ไม่ได้กินข้าวมานานแรมปี! สายตาดุดันเริ่มพล่าเบลอลงไปเรื่อยๆเมื่อเสื้อผ้าของเธอ!..ดันแนบไปกับเรือนร่างจนเห็นเป็นส่วนเว้าส่วนโค้งได้อย่างชัดเจน! หัวใจแกร่งภายใต้หน้าอกข้างซ้ายพลันกระหน่ำเต้นรุนแรง บวกกับริมฝีปากที่จู่ๆก็เกิดแห้งผากฉับพลัน..จนสิงหาต้องรีบแลบลิ้นไล้เลียริมฝีปากตัวเองเพื่อเพิ่มความชุ่มชื้นให้อย่างเลี่ยงไม่ได้
กึกกก!!!
“บ้าฉิป!!..กูต้องเป็นคนดี!!” พยายามสะกดจิตสะกดใจตัวเองอย่างยิ่งยวด แต่เพียงกระดุมเม็ดแรกถูกปลดออก!..ลมหายใจของสิงหาก็พลันสะดุดลงเดี๋ยวนั้น! มือสากระคายรีบปล่อยออกจากสาบเสื้อของหญิงสาวบนเตียงราวกับต้องของร้อน! ภายในกายแกร่งร้อนรุ่มไม่ต่างกองเพลิง!..เมื่อได้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่ดันออกมาจากปราการตัวเล็กของเธอเข้า!
“ยุบหนอพองหนอๆๆๆ” ธาตุไฟภายในกายราวกับแตกซ่าน สิงหารีบถอยห่างออกจากเตียงพลางพึมพำบทกำหนดลมหายใจซ้ำๆ!..พร้อมกันนั้นก็รีบกอบโกยอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะหลุบตามองเป้ากางเกงของตัวเอง!..ที่บัดนี้มันกำลังตอบสนอง! ชี้โด่เด่จนแทบจะทะลุเนื้อผ้าออกมารับอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกไม่ต่างจากเขา!
“นะ..หนาว..” และในขณะที่สิงหากำลังตั้งสติอยู่นั้นเอง…พลันเสียงหวานคล้ายกับระฆังแก้วก็ดังขึ้นท่ามกลางความคิดมากมาย เขาจำต้องละความสนใจจากเป้ากางเกงของตัวเอง แล้วรีบสืบเท้าตรงเข้าไปยังเตียง..ที่ตอนนี้มีหญิงสาวปริศนา กำลังนอนละเมอพร้อมกับบิดเร้าร่างกายของตัวเองไปมา ภาพที่เห็นเต็มสองตานั้นทำเอาสิงหาแทบเลือดกำเดาพุ่งกระฉูด!..เพราะเธอกำลังยั่วตบะอารมณ์กำหนัดของเขาอยู่!
“เอาไงเอากัน!..0.0เฮ้ยย!! เป็นไงเป็นกันโว้ย!!…กูเป็นคนดีๆๆๆ…ที่เสียแล้ว!! โอ้ยย!! ไม่ใช่ๆๆ!!..พระเจ้าเล่นตลกกับกูแล้ว!!” มือสากขยี้ผมดกสั้นของตัวเองราวกับคนบ้า เมื่อความคิดมากมายกำลังตบตีกันวุ่นวายอยู่ภายในหัว ทำเอาสิงหาถึงกับต้องสบถลั่นห้อง!..ดีดกระเด็นความดีความชั่วของตัวเองออกไปนอกโลก ก่อนจะรีบหันรีหันขวางหาตัวช่วยทุ่นแรงแข่งกับตบะของตัวเอง พลันจังหวะนั้นสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับกรรไกรที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง สิงหาก็ผุดความคิดบางอย่างขึ้นมาในหัว!..และไม่รอช้าที่จะรีบไปคว้ามันมาถือไว้! จากนั้นก็เดินจ้ำอ้าวตรงเข้าไปหาหญิงสาวบนเตียงอีกครั้ง!!
ตึกๆๆๆๆ
“เดี๋ยวชดใช้ให้ทีหลังแล้วกัน..!” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกกับคนบนเตียง..ก่อนวินาทีต่อมาจะใช้กรรไกรในมือตัดเสื้อผ้าบนตัวของเธอออกทีละชิ้น! ซึ่งในระหว่างนั้นก็พยายามที่จะบังคับสายตา!..ไม่ให้เผลอไปมองความสวยงามของเธอเข้า! เพราะกลัวหัวใจตัวเอง..ที่มันแทบจะขาดรอนๆ! ตามเสียงของกรรไกรที่กำลังตัดเสื้อผ้าของเธอในตอนนี้!
พรึบบบ!!!!
“_*_บ้าเอ้ย!!!..สวรรค์จะแกล้งกูเกินไปแล้ว!!” เสียงเข้มสบถลั่นพลางต่อว่าสวรรค์ที่ส่งบททดสอบมาให้โดยที่เขาไม่ต้องการ! ฝ่ามือสากรีบลูบหน้าอกของตัวเองรัวๆ หลังปฏิบัติภารกิจถอดเสื้อผ้าของหญิงสาวเตียงได้สำเร็จและสิ้นสิ้นลงไปได้ด้วยดี พร้อมกันนั้นก็ตบท้ายภารกิจด้วยการดึงผ้าห่มบนเตียง…มาคลุมร่างกายที่เปลือยเปล่าของหญิงสาวเป็นอันปิดท้าย!
“=*=แล้วใครจะรับผิดชอบกับอารมณ์ของกูตอนนี้ละวะ!” ลมหายใจถูกพ่นออกมายาวเหยียด พร้อมกับคำพูดของสิงหาที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ สายตาคมกริบปาดมองคนไร้สติสัมปชัญญะบนเตียง..ตัดสลับกลับมาที่ความแข็งกร้าวบริเวณกลางกาย ที่มันกำลังสร้างความทรมานให้เขาจนแทบขยับตัวไม่ได้!
“ก็คงต้องพึ่งพวกมึงอีกตามเคย”สายตาดุดันหลุบมองฝ่ามือหนาของตัวเองนิ่ง พร้อมกับพึมพำออกมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจในชีวิตของตัวเองเหลือคณา สิงหากรอกตามองบนอย่างเอือมระอาก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปสงบจิตสงบใจของตัวเอง ก่อนที่จะพรั่งเผลอทำอะไรคนไร้สติบนเตียง! จนทำให้เสียงภาพลักษณ์คนดี…ที่เสียแล้วของตัวเอง!
แกร๊กกก!!!
เวลาต่อมา
เกือบหนึ่งชั่วโมงที่สิงหาหายเข้าไปสงบสติอารมณ์ของตัวเองอยู่ในห้องน้ำ โดยเลือกที่จะใช้สายน้ำเย็นๆช่วยดับความรุ่มร้อนภายในกายลง เส้นผมดกสั้นเปียกชุ่มก่อนมือหนาจะใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กซับมันออกอย่างลวกๆ หยาดน้ำที่เกาะตามแผงอกแกร่งค่อยๆไหลผ่านกล้ามเนื้ออันอุดมสมบูรณ์ จนกระทั่งหายลับเข้าไปในผ้าขนหนูที่พันรอบเอวสอบไว้อย่างหมิ่นเหม่
ตึกๆๆ ปลายเท้าหนาก้าวตรงไปยังตู้เสื้อผ้าไม้สักทองอย่างดีที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของห้อง แล้วเลือกหยิบเพียงบ๊อกเซอร์ตัวเล็กมาสวมใส่ ก่อนจะเลื่อนไปหยิบไม้แขวนที่ว่าง..อยู่มาแขวนผ้าขนหนูที่เปียกชุ่มของตัวเองตากไว้ จากนั้นก็สืบเท้าตรงเข้าไปหาเตียงของตัวเอง..ที่บัดนี้มีอีกหนึ่งชีวิตกำลังพักพิงอยู่
“ช่วยไม่ได้..เพราะนี้มันเตียงฉัน” คนใจจืดใจดำเอ่ยขึ้นอย่างไม่รู้สึกผิดใดๆ ไหล่กว้างไหวขึ้นเล็กน้อย..ก่อนจะก้าวขาขึ้นไปบนเตียงเดียวกันกับหญิงสาวที่นอนหลับอยู่ แล้วค่อยๆพาร่างกายกำยำของตัวเองสอดเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกัน..จากนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบรีโมทบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมากดปิดไฟทั่วห้องทันที
พรึบบ!! แต่พยายามข่มตานอนแล้วนอนเล่า!..สิงหาก็ไม่สามารถนอนหลับได้อย่างที่ใจปรารถนา! เมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆของอีกฝ่ายคอยรบกวนจิตใต้สำนึกของเขาอย่างหนัก ดวงตาคมลืมขึ้นในความมืดสนิท!..พร้อมกับเอียงหูฟังเสียงเรไรของมวลแมลง ที่กำลังส่งเสียงร้องหลังจากที่พายุฝนได้ผ่านพ้นไปแล้ว
“อื้ออ~~ แป้งหนาวจังเลย~~” ก่อนที่สิงหาจะเคลิ้มหลับไปกับเสียงขลับกล่อมของมวลแมลงทั้งหลาย พลันเสียงละเมอของอีกหนึ่งชีวิตที่อยู่บนเตียงเดียวกันก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ! ทำเอาสิงหาที่กำลังจะเคลิ้มหลับหายจากอาการง่วนฉับพลัน!..ดวงตาคมลืมขึ้นพลางส่งเสียงในลำคอหนาของหงุดหงิดงุ่นง่านที่ถูกรบกวน!
“ช่วยแป้งด้วย!..แป้งหนาว!” เสียงหวานละเมอออกมาอีกครั้ง พร้อมกับร่างกายที่กระสับกระส่ายราวกับกำลังเผชิญหน้ากับความทรมาน..ที่หนักหนาสาหัสเกินที่เธอจะรับได้
หมับบบ!!! ไม่รู้เป็นเพราะความสงสารหรือสังเวชใจ ถึงทำให้สิงหาตัดสินใจรั้งร่างบางเข้าสู่อ้อมอกของตัวเองอย่างรวดเร็ว!!..แล้วถ่ายทอดความอบอุ่นไปสู่ร่างเล็กที่ยังคงสั่นเป็นเจ้าเข้า
“=_=เธอเรียกร้องเองนะ”เสียงเข้มดุดันพึมพำขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด พร้อมกับโอบกระชับร่างบางที่ยังคงสั่นสะท้านให้แน่นขึ้น รอจนกระทั่งหญิงสาวเริ่มสงบลง..สิงหาจึงลอบพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะอาศัยกลิ่นน้ำหอมราวกับดอกไม้จากตัวเธอ..ขลับกล่อมให้ตัวเองหลับใหลไปตามเธอบ้าง..
