บทที่ 110 ตอนพิเศษ 5

“นิรินธน์ นิรินธน์!”

ผมยังไม่ถึงขั้นสติดับวูบเหมือนเมื่อคืน เพียงแต่ไร้เรี่ยวแรงที่จะฝืนตัวยืนอยู่เท่านั้น ผมยังคงรับรู้ได้ถึงสัมผัสจากร่างกายของคุณพร้อมที่เขาย่อตัวอุ้มผมขึ้นมาแนบอก และเรียกชื่อผมอยู่ตลอดเวลา

เขาอุ้มผมขึ้นมาบนชั้นสอง แต่แทนที่จะพาผมเข้าไปในห้องที่ผมนอนเมื่อคืน แต่เขากลับผลักประตู...