บทที่ 47 กลับอีกครั้ง

ตอนที่ผมพาคุณหนูพิมไปนั่งปิกนิกที่ริมสระบัว ผมรู้ว่าคุณพร้อมจะต้องขับคุณเปรมกลับมาเวลานั้น ผมก็ชวนเธอไปยืนรอรับ แล้วคุณหนูพิมก็ขอตัวเข้าไปเอาขนมของว่าง เธอหายไปนานเหมือนวันนั้นแล้วดวงก็กลับมาบอกว่าเธอนั่งปั้นขนมบัวลอยอยู่ในโรงครัว ผมรู้ว่าผมจะล้มจนปากกระแทกหิน ผมจึงระวังและตั้งใจล้มให้ประกบปากคุณพร้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ