บทที่ 16 ใครเป็นคนเดินวนหน้าห้องเธอ

เมื่อมาถึงหน้าห้องนอนรสิตาก้มมองพื้นแต่ไม่พบร่องรอยใด ๆ น่านนทีก้มมองหน้าคนตัวเล็กที่เหมือนยังไม่หายกังวลจึงเอ่ยขึ้น

“เข้านอนเถอะดึกแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้คุณต้องตื่นไปทำงานแต่เช้าอีก ผมไม่อนุญาตให้ไปทำงานสายตั้งแต่วันแรกหรอกนะครับ สุดที่รัก” เขาเย้าเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ไม่ให้หญิงสาวเสียขวัญจนเกินไปน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ