บทที่ 6 หากคุณไม่รังเกียจ
แค่เห็นดวงตาระยิบระยับของชายหนุ่มตรงหน้ารสิตาก็โกรธควันแทบออกหู เขาถอนหมั้นเธอแค่ไม่กี่วัน แล้วก็มาส่งยิ้มเรี่ยราดให้กับผู้หญิงได้โดยไม่รู้สึกรู้สาอะไร เขาไม่นึกเสียดายสักนิดเลยหรือที่ไม่ได้เธอมาครอบครอง
บ้าที่สุด! รสิตาคิดแล้วกำมือแน่น อยากตะบันใบหน้าขาว ๆ นั่นเสียจริง
เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าเช่นนี้มาก่อนเลย แต่ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว เธอจะเอาคืนน่านนทีให้สาสมกับความโอหังของเขา อาการหวงของในครอบครองที่ตัวเองไม่เคยเห็นคุณค่าผุดขึ้นมาในใจหญิงสาวอย่างไม่รู้ตัว
“อาหารมาแล้วครับสุดที่รัก เรามาทานกันเถอะ ผมหิวจัง” เขาเริ่มหยิบช้อนส้อมมาถือไว้เมื่อพนักงานวางจานอาหารลงบนโต๊ะ
“ค่ะ” หญิงสาวรับคำแม้จะรู้สึกแก้มร้อนผ่าวทุกครั้งที่เขาเรียกเธอว่า ‘สุดที่รัก’ ก็ตาม แล้วจึงเริ่มรับประทานอาหาร ระหว่างที่ตักอาหารใส่ปาก ใจก็นึกแต่แผนที่จะแก้แค้นเขาให้สาสม
ในที่สุดเธอก็นึกขึ้นได้ว่า จะใช้ความสวยของตัวเองยั่วยวนให้นายน่านนทีคนนี้หลงรักจนหัวปักหัวปำ แล้วจะทิ้งให้เขาเจ็บปวดทรมานอย่างที่สุด ให้สมกับที่ถอนหมั้นเธอไม่ทันไรก็ไปโปรยเสน่ห์ให้ผู้หญิงทั่วไปหมด
“แล้วคุณมาทำอะไรที่เมืองน่านหรือครับ”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากจานอาหาร “เอ่อ คือฉัน..ฉันจะมาหางานทำค่ะ” ไม่รู้อะไรเข้าสิงที่ทำให้เธอพูดคำนั้นออกไป
ทำงาน! เธอเคยคิดอยากทำงานที่นี่ด้วยหรือ หญิงสาวรู้สึกตกใจในคำตอบของตัวเอง
“ทำงาน...” น่านนทีเลิกคิ้วขึ้น หญิงสาวไฮโซลูกสาวเจ้าสัวใหญ่ในเมืองหลวงจะมาหางานทำในเมืองเล็ก ๆ อย่างเมืองน่านนี่น่ะหรือ เธอคงหาทางจะเข้ามาสืบประวัติเขาตามประสาสาวมั่นที่ไม่เคยโดนใครปฏิเสธสินะ ชายหนุ่มคิด
“ถ้าคุณสนใจทำงานแค่ช่วงสั้น ๆ เลขาของผมเพิ่งจะขอลาคลอดสามเดือน” เขาเอ่ยเปิดช่อง
“หรือคะ” หญิงสาวทำตาแพรวพราว
“คุณพูดภาษาอังกฤษได้ไหม” เขาแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่ว่าเธอจบการศึกษามาจากต่างประเทศ
“ฉันถนัดภาษาอังกฤษค่ะ”
“แล้วคุณมีที่พักหรือยัง ผมเห็นคุณใช้จักรยานของบ้านอิศรา คุณพักที่นั่นหรือ”
“ค่ะ ฉันเช่าห้องพักระหว่างยังหาบ้านเช่าไม่ได้ค่ะ”
น่านนทียิ้ม
“ครับ งั้นถ้าคุณไม่รังเกียจจะไปพักที่บ้านผมก็ได้ ที่บ้านผมมีแม่ผมอยู่กับแม่บ้านสองสามคน มีห้องว่างหลายห้อง คุณจะได้ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าราคาแพง”
รสิตากำลังลิงโลดกับแผนการของตัวเองที่ดูเหมือนเจ้าหนูตัวใหญ่จะติดกับเธอเสียแล้ว แต่เมื่อได้ยินประโยคต่อไปจากเขาเธอถึงกับอึ้งไป
“ถ้าคุณสุดที่รักพร้อมเมื่อไหร่ ก็เอาเอกสารสมัครงานมาด้วยนะครับ”
“เอ่อ...คือฉะ..ฉัน ตายจริง ฉันเพิ่งนึกได้ว่าลืมเอกสารทั้งหมดไว้ที่กรุงเทพฯ คงมาทำงานกับคุณไม่ได้แล้วค่ะ น่าเสียดายจัง” เธอเอ่ยตะกุกตะกัก ชายหนุ่มยิ้มแล้วบอกว่า
“ไม่เป็นไรครับ ใช้แค่บัตรประชาชนก็ได้ครับ”
“บัตรประชาชน!!” หญิงสาวเอ่ยอย่างอึ้ง ๆ
“บัตรประชาชนก็ลืมไว้ด้วยหรือครับ”
“ค่ะ ละ..ลืมหมดเลยค่ะ ฉันคงต้องกลับไปเอาที่กรุงเทพฯ ค่ะ หรืออาจจะต้องรอให้เพื่อนส่งมาให้” ว่าเสียงตะกุกตะกัก คนตรงหน้ายิ้มกริ่มก่อนทำหน้านิ่ง เขาอยากจะถามว่าถ้าลืมบัตรประชาชนแล้วคุณขึ้นเครื่องบินมาได้อย่างไร แต่ก็เงียบเสีย เพราะไม่อยากให้หญิงสาวจนมุมมากเกินไป
“งั้นผมอนุญาตให้คุณเริ่มงานก่อนได้ มีเอกสารพร้อมเมื่อไหร่ค่อยเอามายื่นอีกที ผมยอมรับว่าตอนนี้ต้องการเลขาด่วนมาก ถ้าคุณสามารถทำงานได้เลย ผมจะรับไว้เป็นพิเศษ”
“หรือคะ” เธอไม่อยากคิดเลยว่านายน่านนทีจะเป็นคนที่เชื่อคนง่ายขนาดนี้ อดที่จะถามตัวเองไม่ได้ว่าเขาบริหารงานแบบนี้ได้อย่างไร โรงแรมถึงยังใหญ่โตไม่ล่มจมเพราะความสะเพร่า
แต่อย่างไรก็ตามในเมื่อตอนนี้เธอมีโอกาสเข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างง่ายดายแล้วทำไมจะไม่รับโอกาสนี้ไว้เล่า
“งั้น ฉันตกลงค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะ คุณน่านนที ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะได้งานเร็วขนาดนี้”
“ถ้าอย่างนั้นคุณจะเริ่มงานได้วันไหนล่ะครับ”
“เอ่อ ฉันสามารถเริ่มงานได้วันพรุ่งนี้เลยค่ะ”
“แล้วตกลงจะย้ายไปพักที่บ้านผมก่อนไหมครับ จะได้ไม่เปลืองค่าเช่าโรงแรม”
“ปกติแล้วคุณน่านนทีดูแลพนักงานดีแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าคะ”
“เอ่อ ผมก็ดูแลตามความเหมาะสมครับ แต่ในกรณีของคุณสุดที่รักจะพิเศษกว่าคนอื่น ๆ เพราะคุณมาจากที่อื่น ผมก็ถือว่าคุณเป็นแขกของเมืองน่าน ไม่ใช่เพียงแค่พนักงาน จึงถือโอกาสต้อนรับคุณที่บ้าน หากคุณไม่รังเกียจ”
รังเกียจที่ไหนเล่า...ฉันอยากไปเห็นบ้านนายในวินาทีนี้เลยต่างหาก หญิงสาวคิดแล้วตอบว่า
“คือ..ดิฉันไม่รังเกียจหรอกค่ะ แต่มันจะเหมาะสมหรือคะ เพราะดิฉันเป็นผู้หญิง คนจะมองไม่ดีซะเปล่า ๆ”
“บ้านผมมีคุณแม่อยู่ด้วยครับ และผมจะแจ้งกับพนักงานว่าคุณเป็น..เอ่อ..ลูกสาวของเพื่อนคุณแม่ แค่นี้ก็ไม่มีใคร มองคุณในแง่ร้ายแล้วละครับ”
จะมีเจ้านายที่ไหนบ้างหนอที่พูดราวกับอ้อนวอนให้พนักงานที่ไม่เคยร่วมงานกันมาก่อนไปพักบ้านของตัวเองได้ง่ายดายเช่นนี้ หญิงสาวครุ่นคิด เธออยากรู้นักว่านายน่านนทีคนนี้เป็นคนยังไงกันแน่ เขาเป็นคนดีหรือเป็นเพลย์บอยเมืองเหนือที่คอยหว่านเสน่ห์ให้สาว ๆ ลุ่มหลง
แต่คิดว่า...คงจะเป็นอย่างหลัง!
