บทที่ 88 ช่อแก้ว

“แหม อีช่อแก้ว พออีฝ้ายคำไม่อยู่มึงนี่ริต่อปากต่อคำ ทีเมื่อก่อนนี่กว่าดอกพิกุลจะร่วงจากปากข้าถามแล้วถามอีก” นางคิดถึงตอนช่อแก้วเข้ามาทำงานใหม่ ๆ ยังมีความตื่นกลัว ไม่กล้าพูดกล้าจา แต่พอเริ่มสนิทก็เริ่มจะพูดไม่หยุด

“ว่าแต่ช่อแก้วเถอะ ตอนนี้ต้องดูแลใครบ้าง” อยู่ ๆ น่านนทีก็เอ่ยขึ้น ช่อแก้วหันมาหาอย่า...