บทที่ 2 2 ดูแลอยู่ห่าง ๆ
คุณกรกฎอยู่ได้ไม่ถึงสี่เดือนท่านก็จากโลกนี้ไป ทิ้งให้ลูกสาวยืนร้องไห้อยู่หน้ารูปถ่าย ชมพู่ร้องไห้หนักจนเป็นลมไปรอบหนึ่งแล้ว ส่วนลูกตาลก็พยายามมีสติ เข้มแข็งเพื่อส่งบิดาเป็นครั้งสุดท้ายให้เสร็จสมบูรณ์ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก
“ดิน แม่จะขอให้ลูกกลับมาอยู่ใกล้ ๆ น้องได้ไหมลูก ผู้หญิงสองคนอยู่ในบ้านแบบนี้อันตรายนัก แม่ไม่ไว้ใจเลย จะขอให้มาอยู่ด้วยกันลูกตาลก็ไม่ยอม เราเป็นสามี ทำอะไรสักอย่างสิลูก” คุณนุชนารถเดินเข้ามาหาลูกชายเพื่อปรึกษา
ลูกสะใภ้เกรงใจไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากท่านเลย แม้แต่เงินที่ท่านโอนเข้าบัญชีทุกเดือนไว้เป็นค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือน เธอก็ไม่ยอมนำออกมาใช้เลย ลูกตาลทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนทุกวันจนไม่มีเวลาพักผ่อน ส่วนเขาก็ไปทำงานต่างเมืองจะกลับมาบ้านสัปดาห์ละครั้งสองครั้งเท่านั้น
“ครับ เดี๋ยวผมจะลองหาทางคุยดู”
“แล้ววันนี้ลูกจะไปหาน้องที่บ้านไหม บ้านจะได้ฝากข้าวสารกับปลาแดดเดียวไปให้น้องด้วย”
“ดีจ้ะ เดี๋ยวแม่ไปเตรียมของก่อนนะ”
คุณนุชนารถเอ็นดูลูกสะใภ้คนนี้มาก มีอะไรก็นึกถึงลูกตาลก่อนลูกชายเสมอ ลูกตาลเป็นเด็กน่ารัก ขยัน ขี้เกรงใจ พยายามพึ่งพาตนเองให้ถึงที่สุดก่อนจะขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น การแต่งงานระหว่างเขากับลูกตาลก็เป็นความคิดของมารดาของเขา
“หมวย อยู่บ้านหรือเปล่า ชมพู่” เขาตะโกนเรียกสองพี่น้องอยู่หน้าบ้าน ครู่ใหญ่ก่อนที่จะเห็นเด็กหญิงชมพู่เดินออกมาเปิดประตูให้
“สวัสดีค่ะพี่เขย”
“พี่สาวเราล่ะไม่อยู่บ้านเหรอ” วันนี้เป็นวันเสาร์ลูกตาลไม่มีเรียน แต่ทำไมไม่อยู่บ้าน
“พี่ตาลออกไปทำงานค่ะ พู่อยู่บ้านคนเดียว ก่อนออกไปพี่ตาลทำข้าวผัดไว้ให้สองกล่อง กล่องหนึ่งไว้กินตอนเที่ยงและอีกกล่องไว้กินตอนเย็น”
“แล้วกินข้าวหรือยัง”
“เหลืออีกกล่องยังไม่ได้กินค่ะ รอตอนเย็นก่อน”
“อืม ๆ แล้วลูกตาลออกไปตอนไหน จะกลับมาตอนไหน”
เขาหิ้วของจากบ้านคุณนุชนารถมาวางไว้ในบ้าน เปิดตู้เย็นดูอาหารสดว่ามีอะไรเหลืออยู่บ้าง วันนี้เขาตั้งใจจะไปซื้ออาหารสดมาไว้ให้ ไข่ไก่เหลืออยู่สองฟอง หมูสับเหลืออยู่ประมาณหนึ่งกำมือเท่านั้น เขาปิดตู้เย็นแล้วหันไปจัดการกับข้าวของที่เพิ่งถือเข้ามาด้วย นำข้าวสารเทใส่ถังไว้ให้ ปลาแดดเดียวก็เอาใส่ในกระปุก ไว้ให้หญิงสาวทอดให้น้องสาวกินก่อนไปเรียนตอนเช้า
“ออกไปตอนสิบโมงค่ะ เมื่อคืนพี่ตาลกลับมาตอนสองทุ่มครึ่ง วันนี้น่าจะสามทุ่ม”
“ทำไมดึกจังล่ะ” บดินทร์ดูตกใจมากเมื่อรู้เวลากลับบ้านของภรรยาสาว เธอกลับบ้านเวลานี้บ่อยเพียงใด แล้วทำไมเขาไม่เคยรู้มาก่อน
“พู่ไม่รู้ พี่ตาลบอกว่าไปทำงาน ให้พู่ปิดบ้านดี ๆ ก่อนขึ้นไปนอน”
“ช่างเถอะ เดี๋ยวพี่คุยกับพี่สาวเราเอง ชมพู่ขึ้นไปอาบน้ำแต่งชุดใหม่นะ พี่พาออกไปซื้อของ”
“ได้ค่ะ” เด็กน้อยดีใจที่จะได้ออกไปเที่ยว เพราะตั้งแต่บิดาจากไป พี่สาวก็เอาแต่ทำงานไม่มีเวลาพาเธอออกไปเที่ยวเลย
เมื่อออกไปซื้อของสดมาตุนไว้ในตู้เย็น เครื่องปรุงที่ใกล้หมดเขาก็ไปซื้อมาเติมให้ ของใช้ในบ้านเขาก็ไปซื้อมาไว้ให้ เธอจะได้ไม่ต้องไปหาซื้อให้ยุ่งยากอีก บดินทร์กลับมาส่งน้องสาวภรรยาแล้วจึงออกไปรอรับหญิงสาวกลับบ้าน ลูกตาลทำงานอยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่นไม่ไกลจากบ้านเท่าไรนัก และเธอก็เห็นเขาแล้ว เธอมองด้วยความสงสัยว่าชายหนุ่มมาหาเธอทำไม
“มีอะไรหรือเปล่าคะเฮีย ชมพู่เป็นอะไรไหม”
“ไม่เป็น คนที่เป็นคือเรา มาทำงานทำไมไม่บอกเฮีย กลับดึกแบบนี้ทุกวันเลยเหรอหมวย”
“ตาลมาทำงานร้านอาหารญี่ปุ่นนะคะ เลิกงานก็กลับบ้านไม่มีอะไรไม่ดีเสียหน่อย”
“บัตรเงินสดที่เฮียเอาไว้ให้ ทำไมไม่เอามาใช้ เธอมีหน้าที่เรียนหนังสือนะหมวย อย่าลืมสิ คุณนารถก็โอนเงินค่าใช้จ่ายให้ทุกเดือน มันไม่พอเหรอหมวย ที่เธอจะต้องออกมาทำงานหาเงินเพิ่มเนี่ย” เขาบ่นใส่เธอยาวเหยียด
“ตาลไม่อยากใช้เงินใคร.....”
“ใครที่เธอว่า คือสามีกับแม่ย่าเธอนะ ไม่ใช่คนอื่น ลาออกแล้ว
กลับไปตั้งใจเรียนเหมือนเดิมเถอะ”
“ตาลขอบคุณเฮีย คุณป้าคุณลุงมากนะคะที่เมตตาตาลกับน้อง ตาลแค่อยากยืนด้วยลำแข้งตัวเอง ไม่อยากพึ่งพาคนอื่น คือตาลหมายถึงไม่อยากรบกวนผู้ใหญ่”
“เฮ้อ.....เลือกเอาจะกลับไปตั้งใจเรียนหรือจะออกมาอยู่กับเฮีย มาเป็นเมียจริง ๆ ของเฮีย ทีนี้ก็ไม่ต้องเรียน เฮียจะให้ทำงานบ้านเลี้ยงลูกแล้วเฮียจะให้เงินเดือนเธอ ทำงานแลกเงินดีไหม”
“.......”
“ไปลาออกซะ พูดหลายรอบแล้ว พูดจนปากจะฉีกถึงหูแล้วว่าเงินของเฮียก็คือเงินของเธอ เธอใช้ได้อย่างเต็มที่ไม่ต้องเกรงใจ และไม่ต้องถือว่ามันเป็นบุญคุณอะไรทั้งนั้น”
“ถ้ารอบนี้ยังไม่ฟังกันอีก เฮียจะทำอย่างที่พูดจริง ๆ คราวนี้ล่ะคุณนารถได้เลี้ยงหลานก่อนเวลาอันสมควรแน่”
“ถึงยังไงตาลก็เกรงใจอยู่ดี เฮีย เงินที่เฮียกับคุณป้านารถให้มันเยอะมาก”
“......” ชายหนุ่มฟังอย่างตั้งใจ เขาอยากรู้ว่าเธอต้องการพูดอะไร
“ตอนนี้ตาลอายุยี่สิบแล้ว ตาลคิดว่า ตาลดูแลตัวเองได้แล้ว ตาล....จะหย่าให้เฮียค่ะ ตาลไม่อยากรบกวนอีก”
“เรียนจบก่อนค่อยว่ากัน” เขาตัดบท
เธอนั่งเงียบมาตลอดทางกลับบ้าน ซึ่งเขาก็ดูไม่ออกว่าตอนนี้หญิงสาวคิดเช่นไรอยู่ แต่เขาบอกไว้ตรงนี้เลยว่าจะทำอย่างที่พูดจริง ๆ หากเธอยังดื้อดึงไม่เชื่อฟังอีก ได้เป็นเมียเขาจริง ๆ แน่
