บทที่ 39 39 ครั้งแรกของเราเริ่มที่นี้

มือบางทั้งสองข้างยกขึ้นยันอกแกร่งไว้ด้วยแรงอันน้อยนิด แต่เมื่อเห็นว่าคนเจ้าเล่ห์ไม่มีท่าทีจะยอมคลายอ้อมแขนออกเลย เธอจึงต้องยอมอุบอิบเอ่ยออกมาเบา ๆ เพราะนึกหวั่นอยู่ในใจว่าเขาจะเหม็นกลิ่นเหงื่อของตน

“หอม... สำหรับเฮียแล้ว มันทั้งหอมทั้งหวานไปทั้งตัวเลย”

คราวนี้บดินทร์ไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอได้หาข้ออ้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ