บทที่ 4 4 เฮียสะดวกวันไหน
มารดาส่งข้อความมาหาให้เขากลับบ้านในวันพรุ่งนี้จะคุยเรื่องสำคัญ เขาถามย้ำเข้าไปอีกว่าสำคัญมากไหม คุณนุชนารถตอบกลับมาว่าสำคัญมาก เพราะถ้าไม่รีบมาจัดการ ลูกตาลจะหนีไปอยู่ที่อื่น เรื่องของหญิงสาวสำคัญกับเขาจริง ๆ รุ่งเช้าบดินทร์เดินทางกลับบ้านทันที ก่อนถึงบ้านเขาได้แวะไปหาเธอที่บ้านก่อน เห็นชมพู่ในวัยสิบสามปีกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน
“สวัสดีค่ะพี่เขย พี่ตาลทำกับข้าวอยู่ในบ้าน ให้พู่ไปเรียกให้ไหมคะ”
“ไม่ต้อง เดี๋ยวพี่เข้าไปหาเอง พี่ให้ชมพู่” เขายื่นกระเป๋าถือน่ารักสมวัยให้กับน้องเมีย
“สวยจัง ขอบคุณค่ะพี่เขย” ชมพู่ยกมือไหว้ขอบคุณพี่เขยด้วยใบหน้าฉีกยิ้มกว้างดีใจ
“ชมพู่ คุยกับใคร”
“คุยกับเฮียเอง” ลูกตาลมัวแต่ทำกับข้าวอยู่ในครัวไม่ได้หันหน้ามามอง ได้ยินเสียงร้องดีใจของน้องสาว และเข้าใจว่าชมพู่เดินเข้ามาในบ้านจึงร้องถาม
“เฮีย....” ลูกตาลยกมือไหว้สามีในนาม
ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่เดือนลูกตาลโตเป็นสาวสวยสะพรั่ง ผิวพรรณเปล่งปลั่งนวลเนียน ใบหน้าสวยหวานผ่องใสน่ามอง รูปร่างทรวดทรงองค์เอวก็ดูดี เธอสวยจนเขาไม่อาจละสายตาจากความงามตรงหน้าได้เลย ลูกตาลอยู่ในชุดเสื้อคอกลมแขนตุ๊กตาสีหวานกับกางเกงผ้าขาสั้นสีเข้มสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนลายกระต่ายสีชมพู ซึ่งเขาเป็นคนซื้อให้
“ทำอะไรกินกัน”
“ตาลทำข้าวผัดไข่ดาวให้น้องค่ะ”
“ทำเผื่อเฮียด้วยนะ”
“ค่ะ เฮียดินนั่งรอก่อนค่ะ”
หลายเดือนมานี้เฮียดินไม่ค่อยกลับบ้าน ทั้งที่ปกติในหนึ่งเดือนเขาจะต้องมาหาเธออย่างน้อยสองครั้ง ถ้าบ่อย ๆ ก็จะสัปดาห์ละครั้งเหมือนเดิม ตั้งแต่เธอขึ้นปีสี่บดินทร์ก็เริ่มห่างหายไป เขาทำงานหนักมาก ได้ข่าวจากคุณนุชนารถว่าบดินทร์เพิ่งเปิดบริษัทใหม่กับเพื่อน ทำให้เขาไม่มีเวลามาหาเธอเลย ซึ่งลูกตาลเข้าใจดีอีกอย่างเธอกลับมองว่าดีที่เขาหายไปเพราะเธอจะได้ไม่ต้องไปรบกวนเขาอีก
“เดือนนี้เงินในบัตรยังอยู่ครบ หมวยได้งานทำแล้วเหรอ” เขายอมรับว่าเช็กยอดเงินทุกเดือนว่าหายไปบ้างหรือไม่
ที่ผ่านมาเงินในบัตรที่เขาเติมไว้ให้หายไปบ้าง แต่น้อยมาก เติมไว้ให้ห้าหมื่น เงินถูกกดออกไปใช้เพียงหนึ่งถึงสองพันบาทเท่านั้น และเดือนที่แล้วเงินยังอยู่ครบทุกบาท เขาจึงสงสัยว่าเธอได้งานทำแล้วหรือไม่
“ตาลทำงานร้านดอกไม้ค่ะ รอทางบริษัทที่ยื่นใบสมัครไปติดต่อกลับ”
“ยื่นไปกี่ที่แล้ว บริษัทของเราก็มีเธอจะไปลำบากหางานที่อื่นทำทำไม” เขาอดไม่ได้ที่จะบ่น
“ตาลอยากลองหาด้วยตัวเองก่อนค่ะ”
“แล้วถ้าไม่ได้ล่ะ จะทำยังไง จะทำงานที่ร้านดอกไม้ต่อไปเหรอ”
“ตาลยื่นไปหลายที่อยู่ค่ะเฮีย คิดว่าน่าจะมีติดต่อกลับมาสักที่สองที่”
“วันนี้จะไปไหนไหม”
“ไปทำงานค่ะ”
“......”
“เฮียดินไม่ต้องโอนเงินมาให้ตาลแล้วนะคะ ตาลเรียนจบแล้ว” เธอเดินไปหยิบบัตรเงินสดกับสมุดบัญชีธนาคารมาให้เขา เขามองเจตนาเธอออก หญิงสาวกำลังคิดจะคืนบัตรนั่นให้เขา
“ตามจริง เงินในบัญชีนี้ตาลก็อยากจะคืนคุณป้า แต่.....”
“คุณนารถไม่รับ” ดินเรียกมารดาตนเองว่า คุณนารถ เรียกบิดาว่า คุณเพชร
“ค่ะ ท่านไม่รับ ตาลเลยคิดจะเอามาไว้ที่เฮีย”
“แล้วถ้าเฮียไม่รับล่ะ”
“รับไว้เถอะค่ะเฮีย ตาลไม่อยากเก็บไว้ที่ตาล”
“เฮ้อ.....เอาไว้ที่หมวยนั่นแหละ บัตรนี้ก็เก็บไว้ใช้ เฮียทำให้หมวยโดยเฉพาะ เฮียให้ในฐานะสามีให้ภรรยา ไม่ได้ให้อีหนูไว้เรียนหนังสือ”
“......”
“เอาไปเก็บ”
เขาไม่รอให้เธอพูดอะไรอีก ปากหยักออกคำสั่งเสียงหนักแน่นให้เธอนำสองสิ่งไปเก็บไว้ที่เดิม หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย แม้ว่าใบหน้าจะตีกันยุ่งไม่อยากเก็บไว้ก็ตาม ลูกตาลกลับมานั่งที่เดิมด้วยสีหน้าหนักใจ เธอคงมีอะไรในใจบางอย่างที่อยากจะพูดกับเขาแต่ยังไม่กล้าเอ่ย บดินทร์นั่งทานข้าวเงียบ ๆ รอให้หญิงสาวเปิดบทสนทนาก่อน
“เฮียดิน....”
“ว่า”
“ตาลเรียนจบแล้วค่ะ ตาลว่ามันถึงเวลาแล้วที่เราจะหย่ากัน ตาลไม่อยากเป็นภาระของเฮีย หรือครอบครัวเฮียอีก ตอนนี้ตาลดูแลตัวเองกับน้องได้แล้ว ชมพู่ก็โตพอที่จะช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว ตาลจะหย่าให้เฮียค่ะ”
“เฮ้อ....” ที่แท้ก็จะพูดเรื่องนี้
“เฮียสะดวกวันไหน เฮียบอกตาลได้เลยนะคะ ตาลจะไม่รับอะไรจากเฮียทั้งนั้น เฮียกับครอบครัวให้ตาลกับน้องมามากพอแล้ว สินสมรสก็ไม่ต้องแบ่ง”
“อืม ไว้เฮียจะบอกแล้วกัน หมวยจะออกไปทำงานกี่โมง ไปเลยไหมเฮียจะไปหาคุณนารถ” เขาถ่วงเวลาออกไปอีก ยอมรับเลยว่าไม่กล้านัดวันหย่าเพราะว่าหญิงสาวจะทวงถามเหมือนคราวก่อนอีก
“ได้ค่ะเฮีย”
ร้านดอกไม้ที่ลูกตาลทำงานอยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก อยู่ใกล้กว่าร้านอาหารญี่ปุ่นที่เธอเคยทำช่วงสมัยเรียนเสียอีก บดินทร์รอจนหญิงสาวเดินเข้าไปในร้านก่อนจะสตาร์ทรถขับออกไปหาคุณนุชนารถที่บ้าน ระหว่างก็อดคิดไม่ได้ว่าเรื่องสำคัญที่ว่า อาจจะเป็นเรื่องการหย่า.... หรือว่าลูกตาลเข้าไปพูดคุยกับผู้ใหญ่เรื่องนี้แล้ว ทำให้มารดาต้องรีบให้เขากลับบ้านด่วนเช่นนี้
เมื่อเข้ามาในบ้านมองเห็นคุณนุชนารถกับสามีนั่งรออยู่ก่อนแล้ว คงจะสำคัญจริง ๆ บิดาถึงกับมานั่งรอคุยกับเขาด้วย บดินทร์ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองก่อนจะเดินเข้าไปกอดหอมแก้มมารดา เรื่องสำคัญที่ว่าทำให้เขาโล่งใจเมื่อรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องหย่าแต่อย่างใด แต่มันคือเรื่องน่ายินดี ซึ่งเขาเห็นด้วยอย่างยิ่ง วิธีนี้อาจจะมัดใจมัดตัวลูกตาลไว้ได้ก็ได้ มารดาของเขาต้องการจัดการงานแต่งงานให้กับเขาและลูกตาล
“ดินว่ายังไงลูก”
“แม่คุยกับลูกตาลหรือยังครับ”
