บทที่ 5 5 ผิดที่เขา
“ยังหรอก คุยกับเราก่อน ค่อยให้เราไปคุยกับน้อง”
“ดีครับ ผมยังไงก็ได้จัดงานแต่งให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยก็ดี เมื่อเช้าหมวยยังมาคุยเรื่องหย่ากับผมอยู่เลย”
“หา?”
“อะไรกัน ลูกตาลคิดจะหย่ากับแกเหรอ” คุณเพชรทายตกใจมาก รีบถามทันทีที่ได้ฟัง
“คิดมานานแล้วครับพ่อ คิดมาตั้งแต่เรียน ผมยื้อเวลาให้เรียนจบก่อนค่อยว่ากัน”
“แล้วตอนนี้ลูกตอบน้องไปว่ายังไง”
“หมวยให้ผมหาเวลาไปหย่า ผมเลยบอกว่าเดี๋ยวบอกอีกที”
“เอ้า แล้วเราจะตามน้ำไปกับน้องทำไม บอกไม่หย่าก็สิ้นเรื่อง” คุณนุชนารถไม่เห็นด้วยกับคำตอบของลูกชาย
“ผมตอบปัด ๆ ไปก่อนครับ ไม่งั้นหมวยก็เซ้าซี้ไม่เลิก”
“ก็จริง เมื่อวานลูกตาลก็เอาสมุดบัญชีมาคืนแม่ด้วย”
“ครับ เมื่อเช้าก็จะเอามาคืนผม แต่ผมไม่ได้รับ บอกให้เอาไปเก็บที่เดิม”
“เด็กคนนี้ไม่คิดจะพึ่งพาใครจริง ๆ ยัยหนูคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่กันนะ” คุณเพชรทายคิดไม่ตกกับลูกสะใภ้คนนี้
“ก็เรานั่นแหละพ่อตัวดี เราที่ทำให้น้องรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนนอก เราเป็นสามีแต่ทำตัวห่างเหินเหมือนไม่ใช่สามี”
“ผมทำงาน อีกอย่างตอนนั้นหมวยก็เพิ่งสิบแปดเองนะครับ”
“ตอนนี้น้องเรียนจบแล้ว ก็ไปปรับความเข้าใจ คุยกันใหม่ แล้วก็พูดเรื่องแต่งงานให้ชัดเจนด้วย คุยกันแล้วมาบอกแม่ แม่จะได้เตรียมงานถูก”
“ครับ”
หรือว่าสิ่งที่แม่พูดจะถูก เขาห่างเหินกับเธอเกินไป เพราะแบบนี้ไหมลูกตาลจึงมีความคิดว่าทุกอย่างที่เขาทำให้เธอ มันถือว่าเป็นบุญคุณต้องทดแทน เราแต่งงานกันแหวนแต่งงานสักวงก็ไม่เคยสวมให้กัน ตอนนั้นยอมรับเลยว่าไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย บดินทร์อยากไปเลือกแหวนมาเซอร์ไพรส์แต่ตนเองก็ไม่รู้ขนาดของนิ้วเธออีก เราไม่เคยใกล้ชิดกันเลย
ตกเย็นมาชายหนุ่มมารอภรรยากลับมา เขาตั้งใจโทร. สั่งพิซซ่าเจ้าดังมาให้เธอกับน้องได้กิน ฉลองวันเรียนจบให้เธอย้อนหลัง ชมพู่รีบส่งข้อความไปบอกให้พี่สาวรีบกลับบ้านพี่เขยสั่งอาหารชุดใหญ่มารอที่บ้านเต็มเลย
ลูกตาลเข้ามาในบ้านด้วยความตื่นเต้น ตั้งแต่ที่เธอต้องมารับหน้าที่เป็นเสาหลักของบ้าน หญิงสาวก็ไม่เคยมีเรื่องราวดี ๆ แบบนี้เลยสักครั้ง เธอต้องตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน ดูแลบ้าน ดูแลน้องให้ดีที่สุด ทำให้เธอไม่เคยนึกถึงตัวเองเลย พอมีคนมาทำให้แบบนี้ก็อดรู้สึกตื้นตันใจไม่ได้ เธอซาบซึ้งน้ำใจของบดินทร์มาก หญิงสาวยืนปรับอารมณ์อยู่หน้าบ้านหลายวินาที เธอกะพริบตาถี่เพื่อไล่น้ำตาออกก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในบ้าน
“พี่ตาล!! Congratulations!! พี่เห็นไหม พิซซ่าถาดใหญ่มาก ใหญ่กว่าหน้าพู่อีก”
“ใหญ่จริงด้วย” น้องสาวยกถาดพิซซ่ามาโชว์พี่สาว เธอยิ้มรับน้ำตาคลอเบ้า
“เฮียไม่ได้ลืมนะ แต่ช่วงนี้ทำงานหนักไปหน่อย ยินดีกับบัณฑิตป้ายแดงด้วยนะ”
“ขอบคุณค่ะเฮีย” หญิงสาวยกมือไหว้ขอบคุณ ชายหนุ่มดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดแน่นเมื่อเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้
“ไม่ต้องร้องแล้ว ปะ ไปกินพิซซ่ากัน ชมพู่ไปเอาจานมาเร็ว”
“ค่ะพี่เขย จานมาแล้ว.....” ดูท่าคนที่ดูตื่นเต้นดีใจสุดขีดจะเป็น น้องสาวเธอนะ
“คืนนี้เฮียขอค้างด้วยนะ”
“......?”
ตั้งแต่แต่งงานกันมา เขาไป ๆ มา ๆ บ้านหลังนี้บ่อยมาก แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่เขาจะนอนค้างคืนที่นี่ ลูกตาลมองหน้าเขาด้วยความสงสัยระคนตกใจ
“ไม่ได้บอกคุณนารถว่าจะกลับไปนอนบ้าน ป่านนี้คงปิดไฟนอนกันแล้ว หมวยไม่อยากให้เฮียค้างเหรอ”
“ไม่ใช่นะคะ เฮียค้างได้ค่ะ คะ คือ ตาลไม่ได้เตรียม....”
“เตรียมอะไร เตรียมทำไม เฮียก็นอนกับหมวยไง เราเป็นสามีภรรยากันนะ จะให้เฮียนอนข้างนอกตรงนี้เหรอ หรือจะให้ไปนอนกับชมพู่”
จู่ ๆ เขาก็พูดโพล่งออกมาไม่ทันให้เธอตั้งตัว ลูกตาลหันหน้ามองน้องสาวที่นั่งมองตาปริบ ๆ ปากก็เคี้ยวพิซซ่าตุ้ย ๆ อยู่ ถ้าขืนไม่ให้ยอมให้เขานอนด้วย น้องสาวก็ถามอีกแน่ เพราะที่ผ่านมาชมพู่ก็มักจะถามอยู่บ่อย ๆ ว่าเหตุใดพี่เขยไม่เคยมานอนที่บ้านเราเลย เธอให้คำตอบน้องสาวไปว่า พี่เขยของเธอไปทำงานต่างเมือง เขาไม่มีเวลามาค้างด้วยเหรอ
“ค่ะ”
หญิงสาวขึ้นมาเตรียมที่นอนให้เขา เธอตั้งใจจะให้เขานอนในห้องคนเดียว ส่วนเธอจะขอไปนอนกับน้องสาวอีกห้องแทน แล้วค่อยหาเหตุผลมาตอบน้องสาวแล้วกัน จังหวะที่หญิงสาวกำลังเตรียมชุดนอนไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องน้องสาว เขาก็เปิดประตูเข้ามาในห้องนอนพอดี
“จะหอบเสื้อผ้าไปไหนหมวย”
“เฮีย!? คือ ตาลจะไปอาบน้ำค่ะ” เธอตอบเขาเสียงตะกุกตะกักไม่คิดว่าเขาจะขึ้นห้องมาเร็ว
“ทำไมบนเตียงมีหมอนใบเดียว จะให้เฮียหนอนหนุนหมอนใบเดียวกับหมวยเหรอ”
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ตาลจะให้เฮียนอนห้องตาลค่ะ ส่วนตาลจะไปนอนกับชมพู่”
“แล้วหมวยจะไปนอนที่อื่นทำไม ก็นอนด้วยกันที่นี่นั่นแหละ เราเป็นสามีภรรยากันจะแยกเตียงทำไม เราไม่เคยนอนร่วมเตียงกันเลยนะ”
“........”
ลูกตาลมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ เขาต้องการจะสื่ออะไร ทั้ง ๆ ที่ผ่านมาเขาก็รู้ดีแก่ใจว่าการแต่งงานของเราทั้งคู่มันคือความจำเป็น มันไม่ใช่การแต่งงานอย่างเต็มใจหรือเกิดจากความรัก อีกไม่นานเราทั้งคู่ก็ต้องหย่ากัน หรือเขาคิดว่าตนเองกำลังเสียเปรียบ ลูกตาลคิดว่าความคิดของตนเองคือสิ่งที่ถูกต้อง ในเมื่อการแต่งงานระหว่างเรามันเกิดขึ้นเพราะต้องการช่วยเหลือเธอกับน้องสาว ก่อนจะหย่าขาดกันเธอคงต้องตอบแทนเขาสักครั้ง บดินทร์มองหญิงสาวที่เดินไปหยิบหมอนกับผ้าห่มมาวางไว้บนเตียงดังเดิม
