บทที่ 7 7 เฮียไม่ได้รังแกหมวย

ความประหม่าแล่นจู่โจมจนใจสั่น ลูกตาลชะงักมือไว้เพียงขอบปราการชิ้นสุดท้ายของเขา ความกล้าที่เคยมีมลายหายไปจนต้องรีบชักมือกลับ ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ยอมให้เธอถอยหนี ฝ่ามือหนาคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอยแล้วรั้งใบหน้าเธอเข้ามารับรสจูบที่ทวีความร้อนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว มันดุดันและรุกรานอย่างที่เธอไม่เคยพานพบ เรียวลิ้นร้อนชื้นถูกเกี่ยวกระหวัดดึงดูดเข้าไปในโพรงปากของเขาอย่างจาบจ้วง จนเธอทำได้เพียงส่งเสียงประท้วงในลำคอที่ฟังดูคล้ายเสียงครางแผ่วด้วยความซ่านสยิว

“อื้อ อ่าย”

มือหนาคว้านไปด้านหลังเลื่อนมือหาจัดการปลดตะขอเสื้อชั้นใน บัดนี้หน้าอกอิ่มที่เขาตั้งตารอให้มันเป็นอิสระปรากฏแก่สายตาคม จ้องมองราวกับว่ามันคือของหวานแม้ว่าจะมองเห็นในความมืดสลัวก็ตาม

“สวยจังหมวย” เขาเผลอหลุดปากชม

“อื้อ เฮีย.....” เสียงครางหวานหลุดรอดจากลำคอ เมื่อเขาโน้มใบหน้าลงมาครอบครองยอดอกอิ่ม มอบสัมผัสที่หนักหน่วงและเว้าวอนจนเธอแทบขาดใจ

ลูกตาลปล่อยตัวปล่อยใจไปกับรสสัมผัสอันช่ำชองของสามีจนมึนเมา ไม่ทันตั้งตัวเลยว่าใจกลางความงดงามกำลังถูกคุกคามด้วยปลายนิ้วที่แสนร้ายกาจ หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อจุดอ่อนไหวถูกกระตุ้นจนความซ่านสยิวหลั่งไหลชโลมไปทั่วร่องรอยแห่งปรารถนา ชายหนุ่มขยับกายขึ้นทาบทับ ตรึงร่างบางไว้ด้วยน้ำหนักที่กดเน้นลงตรงจุดกึ่งกลางกาย บดเบียดตัวตนของเขาเข้าหาเพื่อให้เธอซึมซับและคุ้นเคยกับตัวตนของเขาอย่างช้า ๆ

“เธอพร้อมไหม” พร้อม? คืออะไร แล้วเธอต้องตอบว่าอย่างไร สีหน้าไร้เดียงสาจ้องมองกลับมา ทำให้เขาอดใจไม่ไหวมอบจูบแสนหวานให้เธออีกครั้ง

“เฮียพร้อมแล้ว”

“ค่ะ ตาลก็พร้อม” ในเมื่อเขาพร้อมเธอก็ต้องพร้อม หญิงสาวตอบกลับทันที

เขาจัดการท่าทางให้เธอพร้อมรับศึกหนัก แยกเรียวขาออกกว้างก่อนจะแทรกกายเข้าไปอยู่ตรงกลาง จับตัวตนจ่อปากทางรักถูไถเสียดสีให้พวกมันได้ทำความรู้จักกันก่อนเข้าไปสำรวจภายใน

“เจ็บหน่อยนะ แต่เฮียรับปากว่าหมวยจะเจ็บไม่นาน”

“ค่ะ” เธอเชื่อใจเขา

“อ่าส์ จะ เจ็บ” เจ็บจนจุก ราวกับว่าร่างถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ เธอกลั้นเสียงร้องจนน้ำตาไหลลงเป็นสาย

ชายหนุ่มมอบจูบปลอบประโลมเพื่อคลายความประหม่า จนกระทั่งเสียงลมหายใจของเธอเริ่มกลับมาเป็นปกติ บดินทร์จึงเริ่มขยับกายขับเคลื่อนตัวตนที่เป็นหนึ่งเดียวกับเธอ จังหวะที่เคยเนิบนาบเริ่มทวีความร้อนแรงและรวดเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด ร่างเล็กกระตุกสั่นเกร็งรับสัมผัสสุดท้ายที่โถมเข้าใส่ เธอแหงนเงยใบหน้าเผยอริมฝีปากหวีดร้องออกมาอย่างไร้เสียง ท่ามกลางพายุอารมณ์ที่ซัดพาเราทั้งคู่ให้ไปถึงปลายทางแห่งความสุขสมพร้อม ๆ กัน

“เก่งมาก หมวยทำได้ดีมาก”

“เฮีย”

“นอนเถอะ พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว” หญิงสาวผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของสามี

เช้าวันรุ่งขึ้นบดินทร์ตื่นขึ้นมาก่อน หญิงสาวยังคงนอนหลับบนเตียงนุ่มของตนเองที่เมื่อคืนมันถูกใช้เป็นสนามรบ เขาไม่ได้ปลุก เขาเลือกที่จะลุกไปอาบน้ำสวมชุดใหม่ลงไปทำอาหารเช้าให้น้องสาวเธอกินก่อนไปเรียน

“พี่ตาลยังไม่ตื่นเหรอคะ พี่ตาลไม่เคยตื่นสาย” ชมพู่สงสัย ตั้งใจจะขึ้นไปดูพี่สาว แต่ถูกบดินทร์ห้ามไว้ก่อน

“ไม่ต้องหรอกชมพู่ กินข้าวเถอะเมื่อคืนพี่สาวเธอไม่สบายคงเพลีย พี่ให้กินยานอนไปตั้งแต่เช้ามืดแล้ว ปล่อยให้เธอนอนต่อเถอะ”

“พี่เขยไม่ได้รังแกพี่ตาลใช่ไหม พี่ตาลไม่เคยตื่นสาย แต่พอพี่เขยมาค้างด้วยพี่ตาลก็นอนตื่นสายเลย” ชมพู่ทำทีรู้ทัน

“รู้มากนะเรา กินข้าวเร็ว จะให้พี่ไปส่งไหม”

“ไม่ต้องค่ะ พู่ไปกับเพื่อน”

“เพื่อน? ผู้หญิง ผู้ชาย?” เขาถามทันที

“ผู้หญิงค่ะ พี่เขยสบายใจได้ พี่ตาลรู้จักและก็อนุญาตให้ไปด้วยกันได้” ชมพู่หัวไว รีบถามก่อนที่พี่เขยจะถามไปมากกว่านี้ เธอรีบกินข้าวรีบเอาจานไปเก็บและรีบออกจากบ้านทันที

ชายหนุ่มจัดการทุกอย่างทุกครัวจนเรียบร้อยดี ตั้งใจจะขึ้นไปดูคนขี้เซาข้างบน ไม่คิดว่าหญิงสาวจะเดินลงมาก่อน ใบหน้าหวานอิดโรยซีดเซียวจนน่าตกใจ จนเขาอดคิดไม่ได้ว่าเมื่อคืนตนเองรุนแรงเกินไปหรือเปล่า

“หมวย ลงมาทำไม เฮียกำลังจะขึ้นไปหา”

“ชมพู่ไปแล้วเหรอคะ”

“อืม ออกไปสักพักแล้ว เฮียให้เงินไปแล้วสองร้อย”

“ทำไมเฮียให้เยอะจัง ปกติตาลให้น้องวันละหกสิบบาทเท่านั้นนะคะ ค่าข้าวก็จานละยี่สิบ น้ำก็สิบบาท ยังมีเงินเหลือซื้อขนมกินตอนเย็นอีก”

“วันเดียวน่ะหมวย นาน ๆ น้องจะได้ทีหนึ่ง ถือว่าเป็นกำลังใจในการเรียน” เขาบอกปัด

“แล้วเจ็บอยู่ไหม” เขาเดินเข้าไปประคอง “น่าจะนอนต่ออีกสักหน่อย อึดจริงนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ตาลต้องไปทำงาน” ใบหน้าสวยแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู

“ยังจะไปทำงานไหวอีกเหรอ เฮียว่าหมวยลาป่วยเถอะ เฮียโทร. ไปลาให้ไหม”

“ไม่ต้องค่ะ ตาลไหว” เธอปฏิเสธ ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในหัวคือเธอต้องรีบออกไปหายาคุมกำเนิดฉุกเฉินมาจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย เพราะความพลั้งเผลอที่ปราศจากการป้องกันเมื่อคืนประกอบกับช่วงเวลาที่สุ่มเสี่ยงเช่นนี้ ทำให้เธอมั่นใจว่าใจเย็นต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

“ตามใจ เดี๋ยวเฮียไปส่ง”

เมื่อขับรถมาถึงร้านดอกไม้ที่เธอทำงานอยู่ แต่หญิงสาวไม่ยอมเข้าไปในร้านเหมือนทุกครั้งที่เขามาส่ง แต่ครั้งนี้เธอเดินร้านดอกไม้ไปอีกจนไปหยุดที่ร้านขายยา เขารู้ได้ทันทีว่าเธอตั้งใจจะไปซื้อยาอะไร เมื่อคืนก็ลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย ท้องก็ดีเหมือนกันแม่คุณคนดื้อจะได้ไม่ต้องคิดจะหย่ากับเขาอีก