บทที่ 79 79 ขอบคุณจริง ๆ

“ครับแม่”บดินทร์พยักหน้ารับคำสอนของคุณแม่ด้วยหัวใจที่อบอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

ส่วนชมพู่ทันทีที่เสียงกริ่งหมดเวลาเรียนในเย็นวันศุกร์ดังขึ้น เธอแทบไม่ได้หยุดพักคุยกับเพื่อนร่วมชั้น มือเรียวรีบคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นสะพายหลังแล้วตรงดิ่งไปยังสถานีรถไฟทันที เสียงฉึกฉักและแรงสั่นสะเทือนตลอดการเดินทางหลายชั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ