บทที่ 8 8 เปิดตัวกับเพื่อน

วันเวลาผันผ่านไปเดือนแล้วเดือนเล่า ทว่าบดินทร์ก็ยังไม่ยอมหาเวลาว่างมาจัดการเรื่องหย่าให้จบสิ้นเสียที พักหลังมานี้เขามักจะกลับมาค้างที่นี่บ่อยขึ้นจนแทบจะกลายเป็นบ้านหลังหลัก แทนที่จะกลับไปนอนที่บ้านของตัวเองอย่างที่ควรจะเป็น ขณะที่ชีวิตของเธอก็ยังคงชะงักงัน แม้จะมีบริษัทติดต่อเสนองานมาให้แต่เธอก็ต้องจำใจปฏิเสธไปอย่างน่าเสียดาย เพราะเงื่อนไขที่ต้องเริ่มงานทันทีนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สำหรับเธอในตอนนี้ ตราบใดที่ชมพู่ยังหาโรงเรียนใหม่ไม่ได้ เธอก็ไม่อาจทิ้งให้น้องสาวต้องอยู่เพียงลำพังได้จริง ๆ

วันนี้เขาส่งข้อความมาบอกว่าจะมาหา แต่จะดึกหน่อยนะ หญิงสาวเกรงใจบอกให้เขาไม่ต้องมา ไว้ว่างจริง ๆ เมื่อไรค่อยมาก็ได้ แต่ชายหนุ่มไม่ฟังดึงดันจะมาให้ได้ ทำให้เธอต้องอดตาหลับขับตานอนนั่งรอเปิดประตูให้เขา

“ขอโทษที เพิ่งลงจากเครื่องมาก็ดิ่งมาหาหมวยเลย”

“เฮียทานข้าวมาหรือยังคะ เมื่อตอนเย็นตาลทำผัดหอยลายกับแกงส้มกุ้งไว้”

“ยัง” เขาแค่ตอบสั้น ๆ หญิงสาวก็ลุกไปอุ่นอาหารให้ทันที

พรุ่งนี้เขาต้องบินไปเชียงใหม่เพื่อไปร่วมงานแต่งงานของเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน กลัวว่าจะไม่มีเวลามาอยู่กับเธอ จึงต้องกลับมาหาก่อน อันที่จริงก็อยากพาหญิงสาวไปเปิดหูเปิดตาบ้าง เราไม่ได้ไปเที่ยวไหนด้วยกันเลย

“หมวย”

“คะเฮีย เฮียมีอะไรจะใช้ตาลเหรอ”

“วันนี้เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าไว้ด้วยนะ สัก.....”

“เก็บไปไหนคะ เฮียจะพาตาลไปหย่าเหรอคะ” เขายังพูดไม่จบ หญิงสาวก็ถามแทรกขึ้นมาก่อน

“ยังไม่หย่า เฮียไม่มีเวลามาหย่าให้หรอก แค่จะพาไปเที่ยวเชียงใหม่ด้วย อยากไปไม่ใช่เหรอ” เขาบอกอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรนัก

“ทำไมเฮียถึงจะพาตาลไปเที่ยว”

“ไปงานแต่งเพื่อนเฮีย พรุ่งนี้ ไปค้างหนึ่งคืน”

“แต่ตาลไม่มีชุดใส่ไปนะคะ เอ่อ.....” ลูกตาลหยุดชะงักทันทีเมื่อรู้ว่าตนเองพูดมากเกินไป เขายังไม่บอกว่าจะให้เธอไปร่วมงานแต่งงานเพื่อนเขาด้วย เขาแค่จะพาไปเที่ยวเท่านั้น

“เดี๋ยวค่อยไปซื้อที่โน้น”

“เอ่อ ตาลไม่ต้องไปงานแต่งก็ได้ค่ะ ตาลแค่อยากไปเห็นเชียงใหม่สักครั้งก็พอ”

“อะไรของเธอ เฮียให้ไปเป็นเพื่อน ไม่ได้ให้ไปเฉย ๆ ยังไงก็ต้องไปเป็นเพื่อนเฮีย ไปงานแต่งเป็นเพื่อนเฮีย” เขาย้ำอีกครั้ง หากว่าหูของเธอจะไม่ดี

วันนี้หญิงสาวขอลางานครึ่งวันแล้วขอลาหยุดสองวันเพื่อไปเชียงใหม่กับสามี ไม่มีใครรู้ว่าเธอแต่งงานกับลูกชายบ้านพิทักษ์พร หลายคนเข้าใจว่าเธอกับบดินทร์นับถือกันเป็นพี่น้องเท่านั้น ความจริงแล้วก็เป็นเธอมากกว่าที่บอกใครต่อใครว่าเขาคือพี่ชาย แล้วตนเองเป็นน้องสาวคนสนิท

งานแต่งงานของเพื่อนบดินทร์ไม่ได้อยู่ในเมืองเชียงใหม่ แต่อยู่ในอำเภอแม่ริมซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองเชียงใหม่นัก เมื่อลงจากเครื่องบินแล้วบดินทร์ก็พานั่งรถยนต์มายังโรงแรมที่พักทันที ลูกตาลสังเกตเห็นว่าพนักงานยื่นคีการ์ดให้เขาเพียงหนึ่งใบเท่านั้น เขาจะให้เธอพักห้องเดียวกันกับเขางั้นหรือ

“ที่นี่มีอาหารเช้า เราตื่นมากินก่อนค่อยออกไปงานแต่งกันนะ พรุ่งนี้งานจะเริ่มเก้าโมงเช้า” เขาแจงรายละเอียดสำหรับวันพรุ่งนี้

“แล้วชุดที่จะให้ตาลใส่ไปงานล่ะคะ”

“เจ็ดโมงเดี๋ยวร้านจะเอาชุดมาให้ลอง วันนี้เฮียจะโทร. ย้ำร้านอีกที”

“ค่ะ”

ลูกตาลลืมตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของสามี เธอทอดสายตามองสำรวจใบหน้าคมเข้มของสามีผู้มีพระคุณอย่างเงียบเชียบ แม้บดินทร์จะก้าวเข้าสู่วัยสามสิบสองซึ่งห่างจากเธอถึงสิบปี แต่กาลเวลากลับยิ่งส่งเสริมให้เขามีเสน่ห์ในแบบฉบับชายไทยอย่างเหลือร้าย จนเธอนึกสงสัยในใจว่าเหตุใดคนหล่อเหลาเช่นนี้ถึงยังครองตัวเป็นโสด ทว่าความชื่นชมก็อยู่ได้เพียงครู่เดียวเมื่อความจริงที่ว่า 'วันหนึ่งเขาต้องมีคนที่รักจริง ๆ' แล่นเข้ามาจุกในอก เธอคงต้องยกเรื่องหย่าขึ้นมาคุยอย่างจริงจังเสียที เพราะรู้ดีว่าที่เขาพยายามยื้อเวลาไว้เช่นนี้ ก็เพียงเพื่อจะปกป้องและช่วยเหลือเธอในวันที่ยังไม่แข็งแรงพอเท่านั้น

“หน้าเฮียมีอะไรติดหรือไง ถึงได้จ้องขนาดนั้น”

เสียงของเขาทำให้เธอตื่นจากภวังค์พยายามจะลุกหนีก็ถูกลำแขนแข็งแรงกอดเกี่ยวเอวบางไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหน เขาตั้งใจกระชับอ้อมแขนให้แน่นกว่าเดิมทำให้หน้าอกอิ่มบดเบียดกับอกแกร่ง จมูกคมสันถูไถไปกับพวงแก้มนิ่ม

“ปล่อยตาลได้แล้วค่ะ ตาลจะเข้าห้องน้ำ”

“กินยาอะไรอยู่เหรอหมวย ทำไมเฮียรู้สึกว่าเธอดูเปล่งปลั่งหน้าใสขึ้น หือ?”

“จริงเหรอคะเฮีย ตาลไม่ได้กินอะไรเลยนะคะ จะมีก็แต่.....”

ยาที่เธอกินอยู่ตอนนี้ก็มีเพียงยาคุมกำเนิดเท่านั้น นอกนั้นก็ไม่ได้กินยาหรือกินผลิตภัณฑ์เสริมอาหารอะไรเลยด้วยซ้ำ ลำบากแค่ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันก็แทบจะไม่เหลือเก็บแล้ว จะเอาเงินที่ไหนไปสรรหามาบำรุงตัวเองกันเล่า

“เอามาด้วยไหม ไหน เฮียขอดูหน่อย” เขาลุกขึ้นนั่ง เขาไม่ต้องการให้เธอกินยาชนิดใด ไม่อยากให้เธอเชื่อยาที่ขายกันตามตลาดออนไลน์นั้นด้วย

“ยาคุมกำเนิดค่ะ” หญิงสาวบอกพลางยื่นแผงยาคุมกำเนิดให้เขาดู

“แล้วจะกินทำไม ไม่อยากมีลูกหรือไง”

“ตาลคิดว่าอีกไม่นานเราก็ต้องหย่ากัน ตาลไม่อยากมีปัญหาทีหลัง หากเฮียต้องแต่งงานใหม่ ตาลไม่อยากเอาลูกมาเป็นข้อผูกมัดหรือทำให้ผู้หญิงของเฮียลำบากใจ”

“แล้วถ้าคุณนารถอยากเลี้ยงหลานล่ะ”

“ก็......”

“เฮ้อ......ขี้คร้านจะคุยด้วย ไปอาบน้ำเถอะ”

“ค่ะ”