บทที่ 92 92 มีแต่ความว่างเปล่า

เธอเบนสายตาไปมองบดินทร์ที่ยังคงมองเธอด้วยความระแวง สายตาคู่เดิมที่เคยใช้มองด้วยความรัก วันนี้กลับเต็มไปด้วยความเหินห่าง แต่ถึงอย่างนั้น ลูกตาลก็ยังคงส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้เขา

“ไม่ต้องกังวลนะคะเฮีย... ตาลจะไม่บังคับให้เฮียจำเรื่องของเราตอนนี้ ถ้าเฮียจำตาลกับลูกไม่ได้ ตาลก็จะรอ... ตาลจะอยู่ตรงนี้ คอยดูแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ