บทที่ 93 93 ทำไมเป็นเธอที่เขาลืม

“ไม่ต้อง”เสียงของเขาเรียบตึง “แล้วก็นอน... ฉันไม่อยากนอนร่วมเตียงกับเธอ”

คำพูดนั้นทำให้มือของลูกตาลที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบผ้าเช็ดตัวชะงักค้าง ความเย็นชาในน้ำเสียงของเขาบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก

“แต่นี่มันเตียงของเรานะคะเฮีย...” เธอพยายามอธิบาย แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง “ตลอดเวลาที่ผ่านมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ