บทที่ 97 97 อดใจไม่ไหว

เสียงหวานประท้วงแผ่วเบาในลำคอ เมื่อตั้งสติได้ ลูกตาลก็รีบยื่นมือเรียวขึ้นมาดันอกกว้างของเขาไว้เบา ๆ ใบหน้าเนียนร้อนฉ่าจนแดงซ่านไปถึงใบหู เธอพยายามเอียงหน้าหลบสัมผัสอันแนบชิดนั้นด้วยหัวใจที่เต้นระทึกไม่แพ้กัน

“หยุดก่อนค่ะ... เดี๋ยว... เดี๋ยวคุณแม่เข้ามาเห็นนะคะ”

ลูกตาลเอ่ยเสียงพร่า ช้อนสายตาที่ฉ่ำป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ