บทที่ 1 ตอนที่ 1.1 งานแต่งงานไร้หัวใจ
“เซ็นชื่อซะ แล้วจำเอาไว้ด้วยว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะฉันรักเธอ!” น้ำเสียงเย็นชาของภาคินดังขึ้นภายในห้องรับรองของสำนักงานเขต ชายหนุ่มวัยสามสิบสามปีในชุดสูทสีดำราคาแพงวางปากกาลงตรงหน้าหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลาของเขาไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบมองคนตรงหน้าอย่างไร้ความอ่อนโยน ราวกับผู้หญิงที่กำลังจะกลายเป็นภรรยาของเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่บังเอิญเดินผ่านเข้ามาในชีวิต
“พี่ภาคินคะ ฉันขอถามอะไรสักอย่างได้ไหมคะ” พิมพ์ลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือเล็กทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นอยู่บนตัก หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีสวมชุดเดรสสีขาวเรียบง่าย ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อย ดวงตากลมโตแดงก่ำจากการร้องไห้มาตลอดทั้งคืน วันนี้ควรเป็นวันที่ผู้หญิงคนหนึ่งมีความสุขที่สุดในชีวิต แต่สำหรับเธอกลับเป็นวันที่หัวใจเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก
“มีอะไรก็รีบพูด ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งฟังเรื่องไร้สาระของเธอทั้งวัน” ภาคินตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรู ก่อนจะถอนหายใจอย่างหงุดหงิด
“ถ้าไม่มีเรื่องของน้องขวัญเข้ามาเกี่ยวข้อง พี่จะยอมแต่งงานกับฉันไหมคะ” พิมพ์ลดาถามออกไปทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าคำตอบจะเป็นเช่นไร เธอเพียงต้องการได้ยินจากปากเขาให้ชัดเจนอีกสักครั้ง เผื่อว่าความหวังเล็กน้อยที่ซ่อนอยู่ในหัวใจจะมีโอกาสกลายเป็นความจริง
“ไม่มีวัน!” ชายหนุ่มตอบทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว คำตอบสั้น ๆ นั้นเปรียบเสมือนมีดคมกริบที่แทงทะลุหัวใจของหญิงสาว ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่าเขาไม่มีวันเลือกผู้หญิงอย่างเธอมาเป็นคู่ชีวิต หากไม่ใช่เพราะความจำเป็น
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” พิมพ์ลดาฝืนยิ้มทั้งน้ำตา เธอก้มหน้าลงมองเอกสารตรงหน้า พยายามกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ ก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมาด้วยมือสั่นเทา
“เข้าใจก็ดี เพราะฉันไม่อยากต้องพูดเรื่องเดิมซ้ำอีก” ภาคินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเย็นชา เขาไม่รู้เลยว่าคำพูดของตัวเองกำลังทำลายหัวใจของผู้หญิงคนหนึ่งที่แอบรักเขามานานหลายปี
“แล้วหลังจากจดทะเบียนสมรสกัน ฉันจะต้องทำอะไรบ้างคะ” หญิงสาวพยายามถามด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด แม้ว่าหยดน้ำตาจะไหลลงมาบนหลังมือแล้วก็ตาม
“หน้าที่ของเธอมีแค่ดูแลน้องขวัญให้ดี ส่วนเรื่องอื่นไม่ต้องยุ่ง โดยเฉพาะเรื่องส่วนตัวของฉัน” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ลังเล เขาแต่งงานครั้งนี้เพราะต้องการให้เด็กหญิงวัยห้าขวบมีคนดูแลอย่างใกล้ชิด และเพื่อให้การจัดการทรัพย์สินบางส่วนที่ภรรยาผู้ล่วงลับทิ้งไว้เป็นไปตามเงื่อนไขของครอบครัวเท่านั้น
“แล้วในสายตาของพี่ ฉันเป็นอะไรคะ” พิมพ์ลดาเงยหน้าขึ้นถาม ดวงตาแดงก่ำจ้องมองชายหนุ่มอย่างรอคอยคำตอบ
“เป็นน้องสาวของผู้หญิงที่ฉันรัก และเป็นคนที่ฉันไม่มีวันให้อภัย” ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ภาพใบหน้าของพิมพ์ชนก ภรรยาที่เสียชีวิตไปเมื่อหนึ่งปีก่อน ปรากฏขึ้นในความทรงจำอีกครั้ง เขายังคงเชื่อว่าหากวันนั้นพิมพ์ลดาไม่โทรศัพท์เรียกพี่สาวออกไปพบกลางดึก อุบัติเหตุร้ายแรงก็คงไม่เกิดขึ้น
“ฉันไม่ได้เป็นคนทำให้พี่พิมพ์ตายนะคะ” หญิงสาวรีบอธิบายทั้งน้ำตา ความเจ็บปวดที่ถูกเก็บซ่อนมานานหนึ่งปีเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง เธอเคยพยายามอธิบายเรื่องนี้นับครั้งไม่ถ้วน แต่ชายหนุ่มไม่เคยยอมรับฟัง
“หยุดพูด!” ภาคินตวาดเสียงดังจนเจ้าหน้าที่ที่นั่งอยู่ไม่ไกลหันมามอง เขากัดกรามแน่นด้วยความโกรธ ก่อนจะลดเสียงลงแล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่าเขาไม่ต้องการได้ยินข้อแก้ตัวใด ๆ จากเธออีก
“แต่ฉันพูดความจริงค่ะ” พิมพ์ลดาพยายามกลั้นสะอื้น เธอรู้ดีว่าความจริงในวันนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเข้าใจ ทว่าเธอไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง
“ถ้าอยากให้การแต่งงานครั้งนี้ผ่านไปด้วยดี ก็อย่าพูดถึงเรื่องนั้นอีก” ชายหนุ่มกล่าวตัดบทพร้อมเลื่อนเอกสารเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น
“ค่ะ ฉันจะไม่พูดอีกแล้ว” หญิงสาวตอบแผ่วเบา ก่อนจะก้มหน้าลงเซ็นชื่อตัวเองลงบนทะเบียนสมรส น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนกระดาษโดยที่เธอไม่อาจห้ามได้
“เสร็จแล้วก็กลับบ้าน ฉันมีงานต้องทำต่อ” ภาคินลุกขึ้นทันทีหลังเจ้าหน้าที่ดำเนินการทุกอย่างเรียบร้อย เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมารับสายจากเลขานุการ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่คิดหันกลับมามองภรรยาคนใหม่แม้แต่ครั้งเดียว
“พี่ภาคินคะ รอฉันด้วยค่ะ” พิมพ์ลดารีบเก็บกระเป๋าสะพายแล้วเดินตามออกไป แต่เมื่อมาถึงบริเวณหน้าสำนักงานเขต เธอกลับเห็นชายหนุ่มกำลังเปิดประตูรถยนต์คันหรูเตรียมขึ้นไปนั่ง
“เธอกลับเองก็แล้วกัน ฉันต้องเข้าบริษัท” ภาคินบอกโดยไม่สนใจสีหน้าซีดเผือดของหญิงสาว
“แต่เราเพิ่งจดทะเบียนสมรสกันนะคะ” เธอเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ แม้จะไม่ได้คาดหวังให้เขาพาไปฉลองหรือมอบของขวัญ แต่เธอก็ไม่คิดว่าเขาจะทิ้งเธอไว้ตามลำพังทันทีหลังจดทะเบียน
“แล้วไง เธอคิดว่าฉันต้องพาเธอไปฮันนีมูนด้วยหรือเปล่า” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะอย่างดูถูก ก่อนจะมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นค่ะ” พิมพ์ลดาส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว ความอับอายทำให้ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว เมื่อเห็นคนที่เดินผ่านไปมาเริ่มหันมามอง
“อย่าคาดหวังอะไรจากฉันมากนักพิมพ์ลดา เพราะคนที่ฉันอยากแต่งงานด้วยมีเพียงพี่สาวของเธอเท่านั้น” ภาคินกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะขึ้นรถแล้วปิดประตูเสียงดัง รถยนต์สีดำเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้หญิงสาวในชุดสีขาวยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางแสงแดดร้อนจัด
“ทำไมพี่ถึงใจร้ายกับพิมพ์ขนาดนี้คะ” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองทั้งน้ำตา เธอยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ก่อนจะเดินไปนั่งบนม้านั่งริมทางอย่างหมดเรี่ยวแรง
