บทที่ 10 ตอนที่ 3.3 ภรรยาแค่ในทะเบียน
“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ แค่รู้สึกว่าคุณโชคดีมากที่ได้ผู้ชายอย่างภาคินมาเป็นสามี” รินรดากล่าวพร้อมยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย
“ค่ะ” พิมพ์ลดาตอบสั้น ๆ เพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
“แต่คุณรู้ใช่ไหมคะว่าภาคินรักพิมพ์ชนกมากแค่ไหน” รินรดาถามต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย
“ฉันทราบค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วค่ะ เพราะฉันไม่อยากให้คุณเข้าใจผิดว่าการได้ทะเบียนสมรสหมายความว่าจะได้หัวใจของเขาไปด้วย” รินรดากล่าวพร้อมยิ้มเย็น ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังยืนพูดคุยกับกลุ่มผู้บริหารอยู่ไม่ไกล
“ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นค่ะ” พิมพ์ลดาตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความเจ็บปวดที่พยายามเก็บซ่อนมาตลอดทั้งวันเริ่มกลับมาอีกครั้ง
“ดีค่ะ เพราะคนที่รู้จักภาคินดีจะรู้ว่าเขาไม่มีวันลืมภรรยาเก่าได้ง่าย ๆ” รินรดากล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไปด้วยท่าทางสง่างาม
“ฉันรู้ดีอยู่แล้วค่ะ” พิมพ์ลดาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินในงานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย
@เวลา 21.00 น. ณ ระเบียงด้านนอกห้องจัดเลี้ยง
“มายืนทำอะไรตรงนี้คนเดียว” เสียงทุ้มของภาคินดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้พิมพ์ลดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันกลับไปมองชายหนุ่ม
“ฉันแค่ออกมารับลมค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมฝืนยิ้ม
“แล้วทำไมไม่อยู่ในงาน ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ทำตัวให้เหมาะสม” ภาคินถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ก่อนจะเดินเข้ามาหยุดยืนข้างเธอ
“ฉันเห็นพี่กำลังคุยงานอยู่ ก็เลยไม่อยากรบกวนค่ะ” พิมพ์ลดาตอบอย่างสุภาพ
“หรือเธอกำลังน้อยใจที่ฉันไม่ได้พาไปแนะนำกับทุกคน” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“ไม่ใช่ค่ะ ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น” หญิงสาวรีบปฏิเสธ
“ก็ดี เพราะฉันไม่ได้พาเธอมาที่นี่เพื่อให้คนอื่นรู้ว่าเรารักกัน” ภาคินกล่าวอย่างเย็นชา ก่อนจะหันหน้าออกไปมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานคร
“ฉันเข้าใจค่ะ” พิมพ์ลดาตอบเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมองมือตัวเอง
“แล้วทำไมถึงร้องไห้” ชายหนุ่มถามขึ้นหลังจากสังเกตเห็นดวงตาแดงก่ำของเธอ
“ฉันไม่ได้ร้องค่ะ” หญิงสาวรีบปฏิเสธพร้อมยกมือขึ้นเช็ดหางตาอีกครั้ง
“อย่ามาโกหก ฉันเห็นอยู่เต็มตา” ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงเข้ม ก่อนจะหันมามองเธออย่างจริงจัง
“ฉันแค่คิดถึงพี่พิมพ์ค่ะ” พิมพ์ลดาตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอไม่กล้าบอกว่าตัวเองเสียใจเพราะคำพูดของเขาและรินรดา
“อย่าเอาชื่อพิมพ์ชนกมาเป็นข้ออ้างเพื่อเรียกร้องความสงสารจากฉัน” ชายหนุ่มกล่าวทันที ใบหน้าของเขากลับมาเย็นชาอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อภรรยาผู้ล่วงลับ
“ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรเลยนะคะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งน้ำตา
“ถ้าไม่ได้เรียกร้องก็เลิกร้องไห้เสียที ฉันไม่ชอบผู้หญิงที่เอาแต่ทำตัวอ่อนแอ” ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับเข้าไปในงาน
“พี่ภาคินคะ” พิมพ์ลดาเรียกเขาเอาไว้ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“อะไรอีก” ชายหนุ่มหยุดเดินแล้วหันกลับมามองอย่างไม่เต็มใจ
“ถ้าวันหนึ่งฉันหายไปจากชีวิตพี่ พี่จะดีใจไหมคะ” หญิงสาวถามออกไปทั้งที่หัวใจเต้นแรง เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงกล้าถามคำถามนี้ แต่ความเจ็บปวดที่สะสมมาตลอดหลายวันทำให้เธออยากรู้คำตอบ
“แน่นอน เพราะฉันจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าคนที่ทำให้ฉันนึกถึงวันที่สูญเสียพิมพ์ชนกอีก” ภาคินตอบโดยไม่ลังเล ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง ทิ้งให้หญิงสาวยืนตัวแข็งอยู่ท่ามกลางสายลมเย็น
“ถ้าอย่างนั้นสักวันฉันจะไปจากชีวิตพี่จริง ๆ ค่ะ” พิมพ์ลดากระซิบทั้งน้ำตา ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นที่กำลังจะหลุดออกมา
@เวลา 23.30 น. ณ คฤหาสน์วรโชติ
“ถึงบ้านแล้ว ลงไปได้แล้ว” ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบหลังจากรถยนต์จอดสนิทหน้าคฤหาสน์ ตลอดทางกลับบ้านทั้งสองแทบไม่ได้พูดคุยกันเลยแม้แต่คำเดียว
“ค่ะ ขอบคุณที่พาไปงานนะคะ” พิมพ์ลดาตอบพร้อมปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะเปิดประตูรถลงไปอย่างเงียบ ๆ
“เดี๋ยวก่อน” ชายหนุ่มเรียกเอาไว้ก่อนที่เธอจะปิดประตูรถ
“มีอะไรหรือคะ” หญิงสาวหันกลับมามองอย่างสงสัย
“ต่อไปถ้าไม่จำเป็น ฉันจะไม่พาเธอไปงานแบบนี้อีก” ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ค่ะ ฉันเข้าใจ” พิมพ์ลดาตอบพร้อมพยักหน้า แม้ภายในใจจะเจ็บปวดอีกครั้งก็ตาม
“แล้วก็อย่าคิดว่าการที่ฉันแนะนำเธอว่าเป็นภรรยา หมายความว่าฉันยอมรับเธอจริง ๆ” ชายหนุ่มกล่าวย้ำก่อนจะหันกลับไปมองด้านหน้า
“ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงแผ่วเบา ก่อนจะปิดประตูรถแล้วเดินเข้าบ้านไปโดยไม่หันกลับมามอง
@เวลา 00.15 น. ณ ห้องนอนของพิมพ์ลดา
“วันนี้ก็ผ่านไปอีกวันแล้วนะพิมพ์” หญิงสาวพูดกับตัวเองขณะนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เธอค่อย ๆ ถอดต่างหูออกทีละข้าง ก่อนจะมองใบหน้าซีดเซียวของตัวเองในกระจกด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
“ทำไมพี่ถึงไม่เคยมองเห็นความตั้งใจของพิมพ์เลยคะ” เธอพึมพำทั้งน้ำตา ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดเครื่องสำอางออกจากใบหน้าอย่างช้า ๆ
“พิมพ์ไม่ได้อยากได้อะไรจากพี่เลย นอกจากความเมตตาสักนิดก็ยังดี” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหยิบชุดนอนจากตู้เสื้อผ้า
“แต่พี่คงไม่มีวันให้พิมพ์ได้ใช่ไหมคะ” เธอกระซิบกับความเงียบภายในห้อง ก่อนจะหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า
@เวลาเดียวกัน ณ ห้องนอนใหญ่ของภาคิน
“ผู้หญิงคนนั้นคิดอะไรอยู่กันแน่” ภาคินพึมพำกับตัวเองขณะถอดเนกไทออกจากลำคอ ภาพใบหน้าของพิมพ์ลดาในชุดราตรีสีฟ้าอ่อนยังคงปรากฏขึ้นในความคิดอย่างไม่อาจห้ามได้
“ทำไมฉันต้องสนใจด้วยว่าเธอจะร้องไห้หรือเปล่า” ชายหนุ่มถามตัวเองอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินไปหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมาดื่ม
“เธอก็แค่ผู้หญิงที่ฉันจำเป็นต้องแต่งงานด้วยเท่านั้น” เขากล่าวย้ำกับตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองรูปถ่ายของพิมพ์ชนกที่วางอยู่ข้างเตียง
“พิมพ์ชนก พี่ไม่ได้ลืมเธอนะ” ภาคินพูดกับรูปถ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะยื่นมือไปสัมผัสกรอบรูปอย่างอ่อนโยน
“แต่ทำไมคืนนี้พี่ถึงเอาแต่คิดถึงน้องสาวของเธอก็ไม่รู้” ชายหนุ่มพึมพำอย่างสับสน ก่อนจะวางกรอบรูปลงแล้วเดินไปปิดไฟภายในห้อง
“ไม่มีทางที่ฉันจะรักพิมพ์ลดาเด็ดขาด” เขากล่าวกับตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างเพียงลำพัง
@เวลา 01.00 น. ณ ห้องนอนของพิมพ์ลดา
“พี่ภาคินคะ พิมพ์จะพยายามไม่รักพี่อีกแล้วนะคะ” หญิงสาวกระซิบในความมืดขณะนอนกอดหมอนใบใหญ่ น้ำตาไหลลงบนปลอกหมอนอย่างเงียบงัน ความเจ็บปวดตลอดทั้งวันทำให้เธอเริ่มเข้าใจว่าการรักใครสักคนเพียงฝ่ายเดียวไม่อาจทำให้ชีวิตคู่มีความสุขได้
“พิมพ์จะทำหน้าที่ดูแลน้องขวัญให้ดีที่สุด แล้วเมื่อถึงวันที่พี่ไม่ต้องการ พิมพ์จะไปเองค่ะ” เธอให้คำมั่นกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะหลับตาลงทั้งน้ำตา
“ขอแค่วันหนึ่งพี่รู้ความจริงว่าพิมพ์ไม่ได้ทำให้พี่สาวตาย แค่นั้นก็พอแล้วค่ะ” พิมพ์ลดาพึมพำเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปล่อยให้ความเหนื่อยล้าพาเธอเข้าสู่ห้วงนิทรา โดยไม่รู้เลยว่าในอนาคต ผู้ชายที่เคยผลักไสเธอออกจากชีวิตจะกลายเป็นคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อขอให้เธอกลับมาอยู่ข้างกายอีกครั้ง
