บทที่ 2 ตอนที่ 1.2 งานแต่งงานไร้หัวใจ

@เวลาต่อมา ณ คฤหาสน์วรโชติ

“น้าพิมพ์กลับมาแล้ว!” เสียงเล็กสดใสของเด็กหญิงวัยห้าขวบดังขึ้นทันทีที่พิมพ์ลดาก้าวเข้ามาภายในห้องรับแขก เด็กหญิงขวัญข้าวในชุดกระโปรงสีชมพูรีบวิ่งเข้ามากอดเอวผู้เป็นน้าสาวด้วยความดีใจ

“น้องขวัญของน้า วันนี้เป็นเด็กดีหรือเปล่าคะ” พิมพ์ลดาฝืนยิ้มพร้อมย่อตัวลงกอดหลานสาวแนบอก ความอบอุ่นจากร่างเล็กทำให้หัวใจที่บอบช้ำของเธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

“ขวัญเป็นเด็กดีค่ะ แล้ววันนี้น้าพิมพ์แต่งงานกับคุณพ่อแล้วใช่ไหมคะ” เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นถามด้วยดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา

“ใช่แล้วค่ะ ต่อไปน้าพิมพ์จะมาอยู่กับน้องขวัญที่นี่นะคะ” หญิงสาวตอบพร้อมลูบเส้นผมนุ่มของหลานสาวอย่างอ่อนโยน

“เย้! ถ้าอย่างนั้นน้าพิมพ์ก็จะไม่ทิ้งขวัญไปไหนแล้วใช่ไหมคะ” เด็กหญิงถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ก่อนจะโอบแขนรอบคอผู้เป็นน้าแน่นขึ้น

“น้าไม่ทิ้งน้องขวัญหรอกค่ะ” พิมพ์ลดากอดหลานสาวแนบอกอีกครั้ง เด็กคนนี้คือเหตุผลสำคัญที่ทำให้เธอยอมแต่งงานกับผู้ชายที่เกลียดเธออย่างสุดหัวใจ เพราะหลังจากพี่สาวเสียชีวิต ขวัญข้าวก็กลายเป็นเด็กเงียบขรึมและมักร้องไห้เรียกหาแม่ในเวลากลางคืน

“แล้วน้าพิมพ์จะเป็นคุณแม่ให้ขวัญได้ไหมคะ” คำถามไร้เดียงสาทำให้หญิงสาวชะงักไปชั่วขณะ เธอมองใบหน้าเล็กที่มีส่วนคล้ายพี่สาวผู้ล่วงลับ ก่อนจะรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในอก

“น้าพิมพ์จะดูแลน้องขวัญให้ดีที่สุดค่ะ” เธอตอบอย่างอ่อนโยนโดยไม่กล้ารับปากในสิ่งที่อาจทำให้เด็กน้อยเข้าใจผิด

“แต่คุณพ่อบอกว่าขวัญมีคุณแม่ได้แค่คนเดียว” เด็กหญิงพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าลงเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้ามองตุ๊กตากระต่ายที่กอดอยู่ในอ้อมแขน

“คุณพ่อพูดถูกแล้วค่ะ แม่ของน้องขวัญมีเพียงคนเดียว และคุณแม่ก็รักน้องขวัญมากที่สุด” พิมพ์ลดาตอบพร้อมลูบแก้มหลานสาวเบา ๆ เธอไม่มีความคิดจะแย่งตำแหน่งของพี่สาวเลยแม้แต่น้อย

“แต่ขวัญรักน้าพิมพ์เหมือนคุณแม่นะคะ” เด็กหญิงพูดพร้อมยื่นใบหน้าเข้ามาหอมแก้มผู้เป็นน้าอย่างเต็มรัก

“น้าก็รักน้องขวัญมากที่สุดเหมือนกันค่ะ” พิมพ์ลดายิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะกอดเด็กหญิงเอาไว้อีกครั้ง

“คุณพิมพ์คะ คุณท่านให้ดิฉันพาขึ้นไปดูห้องพักค่ะ” ป้าสายหยุด แม่บ้านวัยห้าสิบกว่าปีเดินเข้ามาบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพ นางทำงานอยู่ในบ้านหลังนี้มานานและรู้เรื่องราวระหว่างเจ้านายทั้งสองเป็นอย่างดี

“ห้องพักของฉันอยู่ตรงไหนคะป้าสาย” พิมพ์ลดาถามพร้อมลุกขึ้นยืนโดยจับมือหลานสาวเอาไว้

“อยู่ชั้นสองค่ะ แต่ไม่ใช่ห้องเดียวกับคุณภาคินนะคะ” แม่บ้านตอบอย่างลำบากใจ เพราะก่อนออกจากบ้านเมื่อเช้า ชายหนุ่มได้สั่งเอาไว้ชัดเจนว่าให้จัดห้องนอนเล็กทางปีกตะวันตกไว้สำหรับภรรยาคนใหม่

“ไม่เป็นไรค่ะป้า ฉันเข้าใจ” หญิงสาวฝืนยิ้ม ทั้งที่หัวใจเจ็บปวดอีกครั้งเมื่อได้ยินคำตอบ

“คุณภาคินสั่งไว้ว่าห้ามใครเข้าไปยุ่งกับห้องนอนใหญ่ และห้องแต่งตัวของคุณพิมพ์ชนกด้วยค่ะ” ป้าสายกล่าวเพิ่มเติมอย่างระมัดระวัง

“ค่ะ ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งเด็ดขาด” พิมพ์ลดาพยักหน้ารับ เธอเข้าใจดีว่าทุกสิ่งทุกอย่างภายในบ้านหลังนี้ยังคงเป็นของพี่สาว แม้กระทั่งหัวใจของผู้ชายที่เธอเพิ่งจดทะเบียนสมรสด้วย

@ช่วงเย็น ณ ห้องนอนชั้นสอง

“ห้องนี้สวยจังเลยค่ะน้าพิมพ์” ขวัญข้าวพูดอย่างร่าเริงขณะวิ่งเข้ามาภายในห้องนอนขนาดกลางที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีครีม ภายในห้องมีเตียงนอนหนึ่งหลัง โต๊ะเครื่องแป้ง และตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ แม้จะไม่ได้หรูหราเท่าห้องนอนใหญ่ของเจ้าของบ้าน แต่ก็นับว่าสะดวกสบายมากสำหรับหญิงสาว

“น้องขวัญชอบหรือคะ” พิมพ์ลดาถามพร้อมวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงบนเตียง

“ชอบค่ะ ขวัญขอมานอนกับน้าพิมพ์ได้ไหมคะ” เด็กหญิงถามด้วยดวงตาอ้อนวอน ก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งบนเตียงอย่างคุ้นเคย

“ได้สิคะ แต่ต้องขออนุญาตคุณพ่อก่อนนะ” หญิงสาวตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ เธอไม่ต้องการทำอะไรโดยพลการ เพราะรู้ดีว่าภาคินไม่ชอบให้ใครขัดคำสั่ง

“คุณพ่อต้องอนุญาตแน่ ๆ ค่ะ เพราะคุณพ่อรักขวัญที่สุด” เด็กหญิงพูดอย่างมั่นใจ ก่อนจะหัวเราะคิกคักแล้วเอนตัวลงนอนบนหมอนใบใหญ่

“ใช่ค่ะ คุณพ่อรักน้องขวัญมากที่สุด” พิมพ์ลดาพูดเบา ๆ พร้อมมองหลานสาวด้วยสายตาอ่อนโยน

“แล้วคุณพ่อรักน้าพิมพ์ไหมคะ” คำถามของเด็กหญิงทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวค่อย ๆ จางหายไป เธอนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยายามหาคำตอบที่ไม่ทำให้เด็กน้อยเสียใจ

“คุณพ่อกับน้าพิมพ์เป็นผู้ใหญ่ที่ต้องช่วยกันดูแลน้องขวัญค่ะ” เธอตอบเลี่ยงคำถามพร้อมลูบศีรษะหลานสาวเบา ๆ

“ถ้าอย่างนั้นขวัญจะทำให้คุณพ่อรักน้าพิมพ์เองค่ะ” เด็กหญิงประกาศด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะยิ้มกว้างจนเห็นฟันน้ำนมเรียงตัวสวย

“ไม่ต้องหรอกค่ะคนเก่ง แค่ขวัญมีความสุข น้าก็ดีใจแล้ว” พิมพ์ลดาตอบพร้อมดึงหลานสาวเข้ามากอดแนบอก เธอไม่ต้องการให้เด็กน้อยต้องมารับรู้ความเจ็บปวดระหว่างผู้ใหญ่

@เวลา 19.30 น. ณ ห้องรับประทานอาหาร

“คุณภาคินกลับมาแล้วค่ะ” ป้าสายเดินเข้ามาบอกขณะพิมพ์ลดากำลังตักข้าวใส่จานให้หลานสาว หญิงสาวเงยหน้าขึ้นทันทีโดยไม่รู้ตัว หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นเมื่อได้ยินว่าชายหนุ่มกลับมาถึงบ้านแล้ว

“คุณพ่อมาแล้ว!” ขวัญข้าวรีบกระโดดลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งออกไปต้อนรับบิดาด้วยความดีใจ

“ว่าไงเจ้าหญิงของพ่อ วันนี้ดื้อกับน้าพิมพ์หรือเปล่า” ภาคินย่อตัวลงอุ้มลูกสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าที่เคยเย็นชาตลอดทั้งวันเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันทีเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของเด็กหญิง

“ไม่ดื้อค่ะ วันนี้ขวัญช่วยน้าพิมพ์จัดห้องด้วยนะคะ” เด็กหญิงตอบอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะหอมแก้มบิดาฟอดใหญ่

บทก่อนหน้า
บทถัดไป