บทที่ 3 ตอนที่ 1.3 งานแต่งงานไร้หัวใจ
“เก่งมากครับคนดีของพ่อ” ชายหนุ่มยิ้มพร้อมหอมแก้มลูกสาวกลับอย่างรักใคร่
“คุณพ่อคะ วันนี้น้าพิมพ์ทำอาหารไว้ให้ด้วยค่ะ” ขวัญข้าวพูดพร้อมชี้ไปทางโต๊ะอาหารที่มีอาหารหลายอย่างจัดวางไว้อย่างเรียบร้อย
“ฉันไม่ได้สั่งให้เธอทำอาหาร” ภาคินกล่าวทันทีที่เห็นพิมพ์ลดายืนรออยู่ข้างโต๊ะ น้ำเสียงอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันเห็นว่าพี่กลับมาจากทำงานเหนื่อย ๆ ก็เลยอยากทำอะไรให้กินค่ะ” พิมพ์ลดาตอบด้วยน้ำเสียงเบา เธอใช้เวลาช่วงบ่ายเตรียมอาหารหลายอย่างที่เคยได้ยินพี่สาวบอกว่าเป็นของโปรดของชายหนุ่ม
“ไม่จำเป็น บ้านนี้มีแม่ครัวอยู่แล้ว” ภาคินตอบพร้อมเดินผ่านเธอไปนั่งที่หัวโต๊ะโดยไม่สนใจความตั้งใจของหญิงสาว
“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นวันหลังฉันจะไม่ทำอีก” พิมพ์ลดาก้มหน้าลงอย่างเจ็บปวด ก่อนจะเดินไปนั่งข้างหลานสาว
“คุณพ่อคะ ลองกินแกงเขียวหวานฝีมือน้าพิมพ์สิคะ อร่อยมากเลย” ขวัญข้าวพูดอย่างกระตือรือร้น พร้อมใช้ช้อนเล็กชี้ไปทางถ้วยแกงที่วางอยู่กลางโต๊ะ
“พ่อไม่หิวครับ ลูกกินเถอะ” ภาคินตอบโดยไม่แตะต้องอาหารแม้แต่อย่างเดียว
“แต่คุณพ่อยังไม่ได้กินข้าวเลยนะคะ” เด็กหญิงทำหน้าสงสัย ก่อนจะมองบิดาสลับกับผู้เป็นน้า
“พ่อกินมาจากข้างนอกแล้วครับ” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ทั้งที่ความจริงเขายังไม่ได้รับประทานอะไรตั้งแต่ช่วงบ่าย
“ถ้าอย่างนั้นฉันเก็บอาหารไว้ให้ก่อนก็ได้นะคะ เผื่อพี่หิวตอนดึก” พิมพ์ลดาพูดด้วยความเป็นห่วง
“ฉันบอกว่าไม่หิว เธอฟังภาษาไทยไม่เข้าใจหรือไง!” ภาคินกระแทกเสียงดังจนเด็กหญิงสะดุ้งตกใจ พิมพ์ลดาเองก็ชะงักไปทันที
“ขอโทษค่ะ” หญิงสาวรีบก้มหน้าลง ดวงตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่เข้าใจเลยว่าความหวังดีของตัวเองผิดตรงไหน
“คุณพ่ออย่าดุน้าพิมพ์สิคะ” ขวัญข้าวพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ผู้เป็นน้า
“พ่อไม่ได้ดุครับ พ่อแค่เหนื่อย” ภาคินรีบปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนลงเมื่อเห็นลูกสาวเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า
“น้าพิมพ์ทำอาหารตั้งนานเลยนะคะ” เด็กหญิงพูดพร้อมมองบิดาอย่างไม่เข้าใจ
“น้องขวัญคะ ไม่เป็นไรค่ะ คุณพ่อทำงานมาเหนื่อย เรากินข้าวกันต่อนะคะ” พิมพ์ลดารีบปลอบหลานสาวพร้อมฝืนยิ้ม ทั้งที่ภายในใจเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว
“เธอก็เลิกทำเหมือนตัวเองเป็นแม่บ้านที่แสนดีเสียที ฉันไม่ได้ต้องการ” ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารแล้วเดินออกไป
“ค่ะ ฉันจะจำเอาไว้” พิมพ์ลดาตอบแผ่วเบา แม้ชายหนุ่มจะเดินออกไปไกลจนไม่ได้ยินแล้วก็ตาม
@เวลา 22.00 น. ณ ห้องนอนของพิมพ์ลดา
“พี่พิมพ์คะ วันนี้พิมพ์แต่งงานแล้วนะ” หญิงสาวนั่งอยู่บนเตียงพร้อมกอดกรอบรูปถ่ายของพี่สาวเอาไว้แนบอก ภายในรูปเป็นภาพของหญิงสาวสองคนที่ยืนกอดกันอย่างมีความสุขเมื่อหลายปีก่อน ก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
“พิมพ์ขอโทษนะคะที่ต้องแต่งงานกับพี่ภาคิน แต่พิมพ์สัญญาว่าจะดูแลน้องขวัญให้ดีที่สุด” เธอพูดกับรูปถ่ายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะใช้นิ้วลูบใบหน้าของพี่สาวอย่างคิดถึง
“ถ้าพี่ยังอยู่ พิมพ์ก็คงไม่ต้องมาอยู่ตรงนี้ใช่ไหมคะ” หยดน้ำตาร่วงลงบนกรอบรูปอย่างห้ามไม่อยู่ ความทรงจำเกี่ยวกับวันที่พี่สาวเสียชีวิตย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง ภาพรถยนต์ที่เสียหลักชนต้นไม้ยังคงติดอยู่ในความทรงจำของเธอไม่เคยจางหาย
“พิมพ์ไม่ได้อยากแย่งอะไรจากพี่เลยนะคะ” หญิงสาวสะอื้นออกมาเบา ๆ ก่อนจะกอดรูปถ่ายแน่นขึ้น เธอไม่เคยต้องการครอบครองผู้ชายที่พี่สาวรัก แม้หัวใจของตัวเองจะแอบรักเขามาตั้งแต่ก่อนทั้งคู่แต่งงานกันก็ตาม
“ร้องไห้เรียกร้องความสงสารจากใครอีกล่ะ” เสียงทุ้มเย็นชาดังขึ้นจากหน้าประตู ทำให้พิมพ์ลดาสะดุ้งตกใจ เธอรีบเงยหน้าขึ้นมองและพบว่าภาคินยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเรียบเฉย ดวงตาคมกริบมองกรอบรูปในมือเธออย่างไม่พอใจ
“พี่ภาคินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” หญิงสาวรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ก่อนจะวางกรอบรูปลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างระมัดระวัง
“ตั้งแต่ได้ยินเธอพูดเหมือนตัวเองเป็นคนดีนักหนา” ชายหนุ่มตอบพร้อมเดินเข้ามาภายในห้องโดยไม่รอคำเชิญ
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นค่ะ” พิมพ์ลดารีบอธิบายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“แล้วหมายความว่ายังไง หรือเธออยากให้พี่สาวได้ยินว่าเธอสมหวังแล้วที่ได้แต่งงานกับสามีของเขา” ภาคินถามอย่างประชดประชัน ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเตียง
“พี่อย่าพูดแบบนั้นได้ไหมคะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งน้ำตา ความเจ็บปวดที่สะสมมาตลอดทั้งวันทำให้เธอแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะโต้เถียง
“ทำไม รับความจริงไม่ได้หรือไง” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา ก่อนจะมองใบหน้าซีดเผือดของเธอโดยไม่แสดงความสงสาร
“ฉันไม่เคยคิดจะแย่งพี่จากพี่พิมพ์เลยค่ะ” พิมพ์ลดาตอบเสียงสั่น เธอกำชายกระโปรงแน่นเพื่อพยายามควบคุมอารมณ์
“แต่สุดท้ายเธอก็ได้ทุกอย่างที่พี่สาวเคยมี ทั้งบ้าน ทั้งสถานะภรรยา และการได้อยู่ใกล้ลูกสาวของฉัน” ภาคินกล่าวอย่างเจ็บแค้น เขายังคงมองว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นสิ่งที่พิมพ์ลดาต้องการมาตลอด
“ถ้าพี่คิดแบบนั้น ฉันก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้วค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างหมดแรง ก่อนจะก้มหน้าลงมองมือตัวเอง
“ดี เพราะฉันก็ไม่อยากฟัง” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากด้านหลัง ก่อนจะโยนลงบนเตียงตรงหน้าเธอ
“นี่อะไรคะ” พิมพ์ลดาถามอย่างสงสัย ก่อนจะหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดดู
“ข้อตกลงการอยู่ร่วมกันของเรา อ่านให้ละเอียดแล้วเซ็นชื่อด้วย” ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ข้อตกลงอะไรคะ” หญิงสาวถามพร้อมกวาดสายตามองข้อความบนกระดาษทีละบรรทัด
“ข้อแรก เธอไม่มีสิทธิ์เข้าห้องนอนของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต ข้อสอง ห้ามยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของฉัน ข้อสาม ห้ามแสดงตัวเป็นภรรยาของฉันต่อหน้าคนนอก เว้นแต่ฉันจะอนุญาต และข้อสุดท้าย เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เราจะหย่ากันโดยไม่มีข้อเรียกร้องใด ๆ” ภาคินอธิบายอย่างชัดถ้อยชัดคำ ราวกับกำลังเจรจาธุรกิจมากกว่าพูดคุยกับภรรยาที่เพิ่งจดทะเบียนสมรสกันในวันนี้
