บทที่ 4 ตอนที่ 1.4 งานแต่งงานไร้หัวใจ
“แล้วถ้าฉันไม่เซ็นล่ะคะ” พิมพ์ลดาถามออกไปอย่างกลั้นใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยแววตาเจ็บปวด
“ฉันก็จะถือว่าเธอไม่ยอมรับเงื่อนไขการอยู่ร่วมกัน และเราคงต้องหาวิธีอื่นในการดูแลน้องขวัญ” ภาคินตอบทันที
“พี่จะไม่ให้ฉันอยู่กับน้องขวัญหรือคะ” หญิงสาวถามอย่างตกใจ เพราะเด็กหญิงคือคนสำคัญเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ในครอบครัวของเธอ
“นั่นขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้เขาไม่ได้ตั้งใจจะตัดความสัมพันธ์ระหว่างน้าหลาน แต่ก็ต้องการให้พิมพ์ลดายอมรับขอบเขตที่เขากำหนด
“ก็ได้ค่ะ ฉันจะเซ็น” พิมพ์ลดาตอบหลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอหยิบปากกาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา ก่อนจะเซ็นชื่อลงบนกระดาษด้วยมือสั่นเทา
“ดี อย่างน้อยเธอก็ยังรู้จักทำตัวให้มีประโยชน์” ภาคินกล่าวพร้อมยื่นมือมารับเอกสารกลับไป
“ฉันขอถามอีกเรื่องได้ไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้อง
“อะไรอีก” ชายหนุ่มหันกลับมามองอย่างหงุดหงิด
“ตลอดเวลาที่เราแต่งงานกัน พี่จะไม่มีวันมองฉันเป็นภรรยาจริง ๆ เลยใช่ไหมคะ” พิมพ์ลดาถามทั้งที่น้ำตาเริ่มไหลลงมาอีกครั้ง เธอรู้ว่าคำถามนี้อาจทำให้ตัวเองเจ็บปวด แต่ก็ยังอยากได้ยินคำตอบจากปากเขา
“ใช่ เพราะผู้หญิงที่ฉันรักมีเพียงพิมพ์ชนกคนเดียว” ภาคินตอบโดยไม่ลังเล ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาเย็นชา
“แล้วถ้าวันหนึ่งฉันรักพี่ขึ้นมาจริง ๆ ล่ะคะ” หญิงสาวถามด้วยเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“ก็เป็นเรื่องของเธอ แต่อย่าหวังว่าฉันจะรักตอบ” ชายหนุ่มตอบอย่างเด็ดขาด ก่อนจะเดินออกจากห้องและปิดประตูตามหลังโดยไม่สนใจว่าคำพูดของตัวเองจะทำให้คนฟังเจ็บปวดเพียงใด
“พิมพ์รักพี่มาตั้งนานแล้วค่ะ” หญิงสาวกระซิบกับความว่างเปล่าภายในห้อง น้ำตาไหลอาบสองแก้มอย่างเงียบงัน เธอแอบรักภาคินมาตั้งแต่อายุสิบเก้าปี ตั้งแต่วันที่เขาเข้ามาในบ้านในฐานะคนรักของพี่สาว และตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยกล้าบอกความรู้สึกนั้นให้ใครรู้
“แต่พิมพ์จะพยายามเลิกรักพี่ให้ได้ค่ะ” เธอพูดทั้งน้ำตา ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างเพียงลำพัง คืนแรกของการแต่งงานไม่มีอ้อมกอด ไม่มีคำหวาน และไม่มีแม้แต่คำอวยพรจากผู้ชายที่เธอรัก
@เวลาเดียวกัน ณ ห้องนอนใหญ่ของภาคิน
“พิมพ์ชนก พี่ขอโทษนะที่ต้องแต่งงานกับน้องสาวของเธอ” ภาคินยืนอยู่หน้ารูปถ่ายของภรรยาผู้ล่วงลับที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เขายื่นมือไปสัมผัสกรอบรูปอย่างอ่อนโยน ดวงตาคมกริบที่เคยแข็งกร้าวกลับเต็มไปด้วยความเศร้า
“แต่พี่สัญญาว่าจะไม่มีผู้หญิงคนไหนมาแทนที่เธอได้” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะหยิบกรอบรูปขึ้นมากอดแนบอก เขายังไม่อาจยอมรับความจริงที่ว่าภรรยาของตัวเองจากไปแล้ว และยิ่งไม่อาจให้อภัยน้องสาวของเธอที่เขาเชื่อว่าเป็นต้นเหตุของอุบัติเหตุ
“พี่จะดูแลลูกของเราให้ดีที่สุด ส่วนพิมพ์ลดาก็เป็นแค่คนที่เข้ามาทำหน้าที่แทนเธอชั่วคราวเท่านั้น” ภาคินพูดกับรูปถ่ายด้วยแววตาเจ็บปวด ก่อนจะวางกรอบรูปกลับลงที่เดิม
“พี่ไม่มีวันรักผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด” เขากล่าวทิ้งท้ายกับตัวเอง ก่อนจะเดินไปปิดไฟภายในห้อง โดยไม่รู้เลยว่าคำสัญญาในคืนนี้จะกลายเป็นสิ่งที่เขาต้องเสียใจอย่างแสนสาหัสในวันข้างหน้า
@เวลา 23.45 น. ณ ห้องนอนของพิมพ์ลดา
“พี่พิมพ์คะ ถ้าพี่ยังมองเห็นพิมพ์อยู่ ช่วยบอกพิมพ์ทีได้ไหมว่าพิมพ์ควรทำยังไงต่อไป” หญิงสาวนอนกอดกรอบรูปของพี่สาวอยู่ใต้ผ้าห่ม น้ำตาที่คิดว่าเหือดแห้งไปแล้วกลับไหลออกมาอีกครั้ง ความเงียบภายในห้องทำให้เธอได้ยินเสียงสะอื้นของตัวเองชัดเจนยิ่งขึ้น
“พิมพ์เหนื่อยเหลือเกินค่ะ” เธอพึมพำก่อนจะหลับตาลงอย่างอ่อนล้า วันนี้เธอได้กลายเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผู้ชายที่รักมาตลอดหลายปี แต่กลับไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยวเท่านี้มาก่อน
“พิมพ์จะอดทนเพื่อน้องขวัญนะคะ” หญิงสาวให้คำมั่นกับตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกอดกรอบรูปแน่นขึ้นแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลลงบนหมอนอย่างเงียบงัน
คืนแรกของการแต่งงานผ่านไปพร้อมกับหัวใจสองดวงที่อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แต่กลับห่างไกลกันราวกับคนละโลก คนหนึ่งยังจมอยู่กับความรักในอดีต ส่วนอีกคนกำลังพยายามรักษาหัวใจของตัวเองไม่ให้แตกสลายไปมากกว่านี้
และพิมพ์ลดายังไม่รู้เลยว่า ความเจ็บปวดในวันนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของชีวิตแต่งงานที่เธอต้องเสียน้ำตาอีกนับครั้งไม่ถ้วน
