บทที่ 5 ตอนที่ 2.1 น้องเมียที่เขาเกลียด
“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้องนี้!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของภาคินดังขึ้นทันทีที่เขาเห็นพิมพ์ลดายืนอยู่ภายในห้องแต่งตัวของภรรยาผู้ล่วงลับ ชายหนุ่มเพิ่งกลับจากออกกำลังกายตอนเช้า ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวที่กำลังถือกล่องเครื่องประดับใบเล็กอยู่ในมือด้วยความไม่พอใจ
“ฉันขอโทษค่ะพี่ภาคิน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามายุ่งกับของของพี่พิมพ์นะคะ” พิมพ์ลดารีบอธิบายด้วยน้ำเสียงตกใจ ก่อนจะวางกล่องเครื่องประดับกลับลงบนโต๊ะตามเดิม เธอเพียงเข้ามาหาสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งที่พี่สาวเคยตั้งใจจะมอบให้ขวัญข้าวในวันเกิดครบหกขวบ และป้าสายเป็นคนบอกว่าเครื่องประดับชิ้นนั้นอาจเก็บอยู่ภายในห้องนี้
“ไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้นเหรอ แล้วที่ฉันเห็นอยู่ตรงหน้ามันคืออะไร!” ภาคินก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าหญิงสาวด้วยท่าทางคุกคาม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามาแตะต้องสิ่งของที่เขาเก็บรักษาเอาไว้อย่างดีตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา
“ฉันแค่จะหาสร้อยข้อมือให้น้องขวัญค่ะ พี่พิมพ์เคยบอกว่าจะเก็บเอาไว้ให้ลูกตอนอายุหกขวบ” หญิงสาวพยายามอธิบายอย่างใจเย็น แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่นก็ตาม
“แล้วใครบอกว่าเธอมีสิทธิ์ตัดสินใจแทนพิมพ์ชนก!” ชายหนุ่มตวาดเสียงดังจนพิมพ์ลดาสะดุ้ง เขายื่นมือไปหยิบกล่องเครื่องประดับขึ้นมาตรวจดู ก่อนจะวางกลับลงบนโต๊ะด้วยความระมัดระวัง
“ไม่มีใครบอกค่ะ ฉันผิดเองที่เข้ามาโดยไม่ได้ขออนุญาต” พิมพ์ลดาก้มหน้าลงยอมรับผิด เธอรู้ดีว่าตัวเองละเมิดข้อตกลงที่เพิ่งเซ็นไปเมื่อคืน แต่ไม่คิดว่าการเข้ามาหาของขวัญให้หลานสาวจะทำให้ชายหนุ่มโกรธมากถึงเพียงนี้
“ฉันเตือนเธอแล้วใช่ไหมว่าอย่าเข้ามายุ่งกับห้องของพิมพ์ชนก!” ภาคินถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ก่อนจะชี้ไปทางประตูห้องอย่างไม่พอใจ
“ค่ะ ฉันจำได้ ต่อไปจะไม่เข้ามาอีกแล้ว” หญิงสาวตอบเสียงสั่น พร้อมก้มหน้าลงเพื่อซ่อนหยดน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า
“จำเอาไว้ด้วยว่าต่อให้เธอมีทะเบียนสมรสอยู่ในมือ ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะมีสิทธิ์ครอบครองทุกอย่างของพี่สาว!” ชายหนุ่มกล่าวอย่างเย็นชา คำพูดของเขาทำให้พิมพ์ลดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าทั้งที่ไม่ได้ถูกแตะต้องตัวแม้แต่น้อย
“ฉันไม่เคยคิดอยากได้อะไรของพี่พิมพ์เลยค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นตอบทั้งน้ำตา ความอดทนที่พยายามรักษาเอาไว้เริ่มสั่นคลอน เพราะทุกครั้งที่เขาพูดถึงพี่สาว เธอมักถูกกล่าวหาว่าเป็นคนเห็นแก่ตัวอยู่เสมอ
“แม้แต่สามีของเขาอย่างนั้นเหรอ” ภาคินถามกลับทันที ดวงตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวราวกับต้องการค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายในใจ
“พี่ภาคินคะ...” พิมพ์ลดาเรียกชื่อเขาอย่างเจ็บปวด ริมฝีปากบางสั่นระริกเมื่อได้ยินคำถามที่ตรงกับความลับในหัวใจมากที่สุด
“ตอบมาสิว่าเธอไม่เคยคิดอะไรกับฉันเลยจริง ๆ” ชายหนุ่มถามซ้ำด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาจำได้ว่าตั้งแต่ก่อนแต่งงานกับพิมพ์ชนก น้องสาวของภรรยามักมีท่าทางเขินอายเวลาอยู่ใกล้เขา แต่ในเวลานั้นเขาไม่เคยสนใจเพราะหัวใจมีเพียงพิมพ์ชนกคนเดียว
“ฉันไม่เคยคิดจะแย่งพี่จากพี่สาวค่ะ” พิมพ์ลดาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้จะไม่ได้ปฏิเสธความรู้สึกที่มีต่อเขาโดยตรง แต่เธอมั่นใจว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยทำสิ่งใดเกินเลยหรือพยายามทำลายชีวิตคู่ของพี่สาว
“แต่สุดท้ายเธอก็ได้แต่งงานกับฉันอยู่ดี” ภาคินแค่นหัวเราะอย่างดูถูก ก่อนจะหันหลังเดินไปเปิดประตูห้อง
“ถ้าพี่ไม่อยากแต่งงานกับฉัน พี่ก็ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้นะคะ” หญิงสาวพูดออกไปด้วยความน้อยใจ เธอเองก็ไม่ได้มีความสุขกับการแต่งงานที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังเช่นนี้
“อย่ามาทำเป็นพูดดีหน่อยเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเป็นน้าของน้องขวัญ ฉันไม่มีวันเลือกผู้หญิงอย่างเธอมาเป็นภรรยาเด็ดขาด!” ชายหนุ่มกล่าวทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย
“ฉันรู้แล้วค่ะว่าพี่เกลียดฉันมากแค่ไหน” พิมพ์ลดาพึมพำทั้งน้ำตา ก่อนจะเดินตามออกไปอย่างหมดเรี่ยวแรง เธอไม่คิดเลยว่าการเริ่มต้นชีวิตแต่งงานเพียงวันที่สองจะทำให้หัวใจเจ็บปวดได้มากถึงเพียงนี้
@เวลา 08.30 น. ณ ห้องรับประทานอาหาร คฤหาสน์วรโชติ
“น้าพิมพ์คะ ทำไมวันนี้ตาแดงจังคะ” ขวัญข้าวถามด้วยความสงสัยขณะนั่งรับประทานอาหารเช้า เด็กหญิงเอียงคอมองใบหน้าของผู้เป็นน้าที่กำลังตักข้าวต้มใส่ถ้วยให้ด้วยความเป็นห่วง
“น้าแค่นอนดึกนิดหน่อยค่ะ ไม่มีอะไรหรอก” พิมพ์ลดาฝืนยิ้มพร้อมลูบศีรษะหลานสาวอย่างอ่อนโยน เธอไม่ต้องการให้เด็กน้อยรับรู้ว่าตัวเองเพิ่งร้องไห้มา
“เมื่อคืนขวัญก็อยากมานอนกับน้าพิมพ์ค่ะ แต่คุณพ่อบอกให้ขวัญนอนห้องตัวเอง” เด็กหญิงพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย ก่อนจะใช้ช้อนตักข้าวต้มเข้าปาก
“ไม่เป็นไรค่ะ คืนไหนคุณพ่ออนุญาต น้องขวัญค่อยมานอนกับน้าก็ได้” หญิงสาวตอบพร้อมส่งยิ้มให้หลานสาว
“คุณพ่อคะ คืนนี้ขวัญไปนอนกับน้าพิมพ์ได้ไหมคะ” เด็กหญิงหันไปถามบิดาที่กำลังนั่งอ่านข่าวจากแท็บเล็ตอยู่หัวโต๊ะ
“ไม่ได้ครับ น้องขวัญต้องหัดนอนห้องตัวเอง” ภาคินตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง เขาไม่ต้องการให้ลูกสาวผูกพันกับพิมพ์ลดามากจนเกินไป เพราะรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้มีจุดประสงค์ให้ดำเนินไปตลอดชีวิต
“แต่ขวัญอยากนอนกอดน้าพิมพ์นี่คะ” เด็กหญิงทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย ก่อนจะมองบิดาด้วยสายตาอ้อนวอน
