บทที่ 6 ตอนที่ 2.2 น้องเมียที่เขาเกลียด
“พ่อบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ครับ” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้เด็กหญิงก้มหน้าลงอย่างผิดหวัง
“น้องขวัญคะ วันนี้เรามาทำคุกกี้กันดีไหม ตอนเย็นน้าจะสอนทำรูปกระต่ายด้วยนะ” พิมพ์ลดารีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้หลานสาวเสียใจมากไปกว่านี้
“จริงเหรอคะ น้าพิมพ์จะสอนขวัญทำคุกกี้จริง ๆ เหรอ” เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมโตกลับมาสดใสอีกครั้ง
“จริงสิคะ แต่ต้องกินข้าวให้หมดก่อนนะ” หญิงสาวตอบพร้อมยิ้มอย่างเอ็นดู
“เธอไม่จำเป็นต้องตามใจลูกฉันทุกเรื่องก็ได้” ภาคินพูดขึ้นโดยไม่ทันคิด ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของพิมพ์ลดาค่อย ๆ จางหายไป
“ฉันแค่อยากให้น้องขวัญมีความสุขค่ะ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ ก่อนจะก้มหน้าลงตักข้าวต้มให้ตัวเอง
“ความสุขของลูกฉันไม่จำเป็นต้องแลกกับการที่เธอทำตัวเป็นแม่คนใหม่ของแก” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา แม้จะไม่ได้ตั้งใจพูดให้ลูกสาวเสียใจ แต่คำพูดนั้นกลับทำให้เด็กหญิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หยุดกินข้าวทันที
“คุณพ่อไม่ชอบน้าพิมพ์เหรอคะ” ขวัญข้าวถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า
“ไม่ใช่อย่างนั้นครับคนเก่ง” ภาคินรีบวางแท็บเล็ตลงเมื่อเห็นสีหน้าของลูกสาว
“แล้วทำไมคุณพ่อชอบดุน้าพิมพ์ล่ะคะ” เด็กหญิงถามต่ออย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะหันไปมองผู้เป็นน้าที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้าง ๆ
“ผู้ใหญ่มีเรื่องต้องคุยกันครับ น้องขวัญไม่ต้องกังวลนะ” ชายหนุ่มตอบพร้อมยื่นมือไปลูบศีรษะลูกสาว
“น้องขวัญคะ คุณพ่อไม่ได้ดุน้าหรอกค่ะ เราแค่คุยกันเฉย ๆ” พิมพ์ลดารีบช่วยอธิบาย ทั้งที่ภายในใจยังเจ็บปวดจากคำพูดเมื่อครู่
“ถ้าอย่างนั้นคุณพ่อกับน้าพิมพ์ต้องยิ้มให้กันนะคะ” เด็กหญิงพูดพร้อมจับมือของทั้งสองคนมาวางใกล้กันบนโต๊ะอาหาร
“ได้สิคะ น้าจะยิ้มให้คุณพ่อ” พิมพ์ลดาฝืนยิ้มทั้งที่ดวงตายังคงแดงก่ำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม
“กินข้าวต่อเถอะครับ เดี๋ยวอาหารจะเย็น” ภาคินกล่าวตัดบทพร้อมดึงมือกลับไปหยิบแก้วกาแฟ โดยไม่คิดจะยิ้มตอบหญิงสาวแม้แต่น้อย
@เวลา 11.00 น. ณ สวนหลังคฤหาสน์
“คุณพิมพ์คะ ป้าเห็นคุณร้องไห้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะคะ” ป้าสายหยุดเอ่ยขึ้นขณะเดินเข้ามาหาพิมพ์ลดาที่กำลังนั่งอยู่บนม้านั่งใต้ต้นปีบ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองแม่บ้านสูงวัยก่อนจะรีบเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม
“ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะป้า แค่คิดถึงพี่พิมพ์นิดหน่อย” พิมพ์ลดาฝืนยิ้มตอบ ทั้งที่ความจริงเธอรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
“คุณภาคินยังโกรธเรื่องคุณพิมพ์ชนกอยู่ใช่ไหมคะ” ป้าสายถามด้วยน้ำเสียงเห็นใจ เพราะนางเองก็รู้ว่าชายหนุ่มเปลี่ยนไปมากหลังจากภรรยาเสียชีวิต
“ค่ะ เขายังคิดว่าฉันเป็นคนทำให้พี่พิมพ์ตาย” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะก้มหน้าลงมองมือของตัวเอง
“แต่ป้ารู้ว่าคุณพิมพ์ไม่ได้เป็นคนแบบนั้น” แม่บ้านกล่าวอย่างหนักแน่น นางเห็นพิมพ์ลดามาตั้งแต่ยังเป็นเด็กสาว และรู้ดีว่าหญิงสาวรักพี่สาวกับหลานมากเพียงใด
“ขอบคุณนะคะป้า อย่างน้อยก็ยังมีคนเชื่อฉัน” พิมพ์ลดายิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะยื่นมือไปจับมือเหี่ยวย่นของแม่บ้านอย่างซาบซึ้งใจ
“วันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะคุณพิมพ์” ป้าสายถามด้วยความสงสัย เพราะตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาไม่มีใครรู้รายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น
“คืนนั้นพี่พิมพ์โทรมาหาฉันค่ะ” หญิงสาวเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความทรงจำเกี่ยวกับคืนเลวร้ายย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง
“คุณพิมพ์ชนกโทรมาหาคุณเองหรือคะ” ป้าสายถามอย่างตกใจ เพราะสิ่งที่ภาคินเข้าใจมาตลอดคือพิมพ์ลดาเป็นฝ่ายโทรเรียกพี่สาวออกจากบ้าน
“ใช่ค่ะ พี่พิมพ์บอกว่ามีเรื่องสำคัญอยากคุยกับฉัน แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรสายก็ตัดไป หลังจากนั้นฉันพยายามโทรกลับหลายครั้งแต่ไม่มีใครรับ” พิมพ์ลดาอธิบายพร้อมยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา
“แล้วทำไมคุณไม่บอกคุณภาคินล่ะคะ” แม่บ้านถามด้วยความไม่เข้าใจ
“ฉันบอกแล้วค่ะ แต่เขาไม่เชื่อ เพราะในโทรศัพท์ของพี่พิมพ์มีบันทึกการโทรออกหาฉันเพียงครั้งเดียว และก่อนหน้านั้นเราสองคนเพิ่งมีปากเสียงกันเรื่องเล็กน้อย เขาก็เลยคิดว่าฉันเป็นคนเรียกพี่พิมพ์ออกไปทะเลาะกัน” หญิงสาวตอบอย่างเจ็บปวด เธอยังจำได้ดีว่าวันนั้นพี่สาวโทรมาหาด้วยน้ำเสียงผิดปกติ ราวกับกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง
“เรื่องที่ทะเลาะกันคืออะไรหรือคะ” ป้าสายถามอย่างระมัดระวัง
“พี่พิมพ์ไม่อยากให้ฉันไปทำงานต่างจังหวัดค่ะ เขาบอกว่าอยากให้ฉันอยู่ใกล้ ๆ น้องขวัญ แต่ฉันอยากลองใช้ชีวิตด้วยตัวเอง เราก็เลยเถียงกันนิดหน่อย” พิมพ์ลดาตอบพร้อมถอนหายใจ เธอไม่คิดเลยว่าการทะเลาะกันเพียงเล็กน้อยในวันนั้นจะกลายเป็นเรื่องที่ทำให้ตัวเองถูกกล่าวหามาตลอดหนึ่งปี
“ถ้าอย่างนั้นคุณพิมพ์ชนกอาจมีเรื่องอื่นที่อยากบอกคุณก็ได้นะคะ” แม่บ้านกล่าวอย่างครุ่นคิด ก่อนจะมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง
“ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ แต่ตอนนี้คงไม่มีโอกาสได้รู้แล้ว” พิมพ์ลดาตอบเสียงเศร้า ก่อนจะก้มหน้าลงมองพื้นหญ้า
