บทที่ 7 ตอนที่ 2.3 น้องเมียที่เขาเกลียด

“อย่าเพิ่งหมดหวังนะคะคุณพิมพ์ บางทีความจริงอาจปรากฏขึ้นมาในสักวันหนึ่ง” ป้าสายกล่าวปลอบใจพร้อมยื่นมือไปลูบหลังหญิงสาวเบา ๆ

“ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ” พิมพ์ลดาตอบพร้อมพยักหน้า แม้ภายในใจจะไม่แน่ใจเลยว่าตัวเองต้องรออีกนานเพียงใด

@เวลา 15.30 น. ณ ห้องครัว คฤหาสน์วรโชติ

“น้าพิมพ์คะ ขวัญอยากทำคุกกี้รูปหัวใจให้คุณพ่อค่ะ” เด็กหญิงพูดอย่างตื่นเต้นขณะยืนอยู่บนเก้าอี้เตี้ยข้างเคาน์เตอร์ครัว โดยมีพิมพ์ลดาคอยดูแลอย่างใกล้ชิด

“ได้สิคะ เราจะทำคุกกี้รูปหัวใจให้คุณพ่อหลาย ๆ ชิ้นเลยดีไหม” หญิงสาวตอบพร้อมยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหยิบพิมพ์กดคุกกี้รูปหัวใจออกมาวางบนโต๊ะ

“ดีค่ะ แล้วขวัญจะเขียนการ์ดด้วยว่ารักคุณพ่อที่สุดในโลก” เด็กหญิงพูดพร้อมหัวเราะอย่างมีความสุข

“คุณพ่อต้องดีใจมากแน่ ๆ ค่ะ” พิมพ์ลดาตอบพร้อมช่วยหลานสาวกดพิมพ์ลงบนแป้งคุกกี้อย่างระมัดระวัง

“น้าพิมพ์ก็ต้องเขียนการ์ดให้คุณพ่อด้วยนะคะ” เด็กหญิงพูดขึ้นอย่างจริงจัง ก่อนจะหันมามองผู้เป็นน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย

“ทำไมต้องให้น้าเขียนด้วยล่ะคะ” พิมพ์ลดาถามอย่างแปลกใจ

“ก็เพราะน้าพิมพ์เป็นภรรยาของคุณพ่อแล้วนี่คะ” เด็กหญิงตอบอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะยิ้มกว้างจนเห็นฟันน้ำนม

“น้าไม่รู้ว่าคุณพ่อจะอยากได้หรือเปล่าค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอรู้ดีว่าภาคินคงไม่ต้องการของขวัญจากเธอ

“อยากได้สิคะ คุณพ่อชอบของที่ขวัญทำที่สุดเลย” เด็กหญิงตอบอย่างมั่นใจ ก่อนจะหันกลับไปสนใจคุกกี้ตรงหน้า

“ถ้าอย่างนั้นน้าจะช่วยน้องขวัญทำให้สวยที่สุดเลยค่ะ” พิมพ์ลดาตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ เธอตัดสินใจไม่พูดอะไรอีก เพราะไม่ต้องการทำลายความสุขของเด็กน้อย

@เวลา 18.45 น. ณ ห้องรับแขก คฤหาสน์วรโชติ

“คุณพ่อกลับมาแล้ว!” ขวัญข้าวร้องอย่างดีใจทันทีที่เห็นภาคินเดินเข้ามาภายในบ้าน เด็กหญิงรีบวิ่งเข้าไปกอดขาบิดา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างสดใส

“วันนี้เจ้าหญิงของพ่อทำอะไรบ้างครับ” ชายหนุ่มถามพร้อมย่อตัวลงอุ้มลูกสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน

“ขวัญทำคุกกี้กับน้าพิมพ์ค่ะ แล้วก็มีของขวัญให้คุณพ่อด้วย” เด็กหญิงตอบอย่างตื่นเต้น ก่อนจะดิ้นลงจากอ้อมแขนบิดาแล้ววิ่งไปหยิบกล่องคุกกี้ที่วางอยู่บนโต๊ะ

“ของขวัญอะไรครับคนเก่ง” ภาคินถามพร้อมยิ้มอย่างเอ็นดู

“นี่ค่ะ ขวัญทำเองเลยนะคะ แต่น้าพิมพ์ช่วยนิดหน่อย” เด็กหญิงยื่นกล่องคุกกี้สีชมพูให้บิดาด้วยความภาคภูมิใจ

“สวยมากเลยครับ ขอบคุณนะลูก” ชายหนุ่มรับกล่องคุกกี้มาเปิดดู ก่อนจะหยิบคุกกี้รูปหัวใจขึ้นมาหนึ่งชิ้น

“คุณพ่อต้องอ่านการ์ดด้วยนะคะ” เด็กหญิงรีบบอกพร้อมชี้ไปยังกระดาษแผ่นเล็กที่วางอยู่ภายในกล่อง

“ไหนดูสิครับ” ภาคินหยิบการ์ดขึ้นมาอ่าน ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นลายมือโย้เย้ของลูกสาวที่เขียนว่ารักคุณพ่อที่สุดในโลก

“มีของน้าพิมพ์ด้วยนะคะ” เด็กหญิงพูดต่ออย่างกระตือรือร้น ก่อนจะหยิบการ์ดอีกใบส่งให้บิดา

“ของน้าพิมพ์อย่างนั้นเหรอ” รอยยิ้มบนใบหน้าชายหนุ่มค่อย ๆ จางหายไปทันทีที่ได้ยินชื่อหญิงสาว

“ใช่ค่ะ น้าพิมพ์เขียนให้คุณพ่อด้วย” เด็กหญิงตอบพร้อมพยักหน้าอย่างภูมิใจ

“ฉันไม่ได้ต้องการ” ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะวางการ์ดใบนั้นลงบนโต๊ะโดยไม่เปิดอ่าน

“คุณพ่อไม่อ่านเหรอคะ” ขวัญข้าวถามอย่างผิดหวัง ดวงตากลมโตมองการ์ดที่ถูกวางทิ้งไว้อย่างไม่เข้าใจ

“พ่ออ่านของหนูแล้วครับ แค่นี้พ่อก็ดีใจมากแล้ว” ชายหนุ่มตอบพร้อมลูบศีรษะลูกสาวอย่างอ่อนโยน

“แต่ขวัญอยากให้คุณพ่ออ่านของน้าพิมพ์ด้วยนี่คะ” เด็กหญิงพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า ก่อนจะหันไปมองพิมพ์ลดาที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกล

“น้องขวัญคะ ไม่เป็นไรค่ะ คุณพ่อคงเหนื่อย เราไปล้างมือเตรียมกินข้าวกันดีกว่านะ” พิมพ์ลดารีบเดินเข้ามาปลอบหลานสาว พร้อมฝืนยิ้มทั้งที่หัวใจเจ็บปวด

“เธอนี่ชอบใช้ลูกฉันเป็นเครื่องมือจริง ๆ” ภาคินกล่าวขึ้นทันทีที่เด็กหญิงเดินตามป้าสายไปล้างมือ ชายหนุ่มหันมามองพิมพ์ลดาด้วยสายตาไม่พอใจ

“ฉันไม่ได้ใช้ใครเป็นเครื่องมือนะคะ” หญิงสาวรีบปฏิเสธด้วยความตกใจ

“แล้วทำไมต้องเขียนการ์ดมาให้ฉันด้วย เธอคิดว่าฉันจะซาบซึ้งกับข้อความหวาน ๆ ของเธอหรือไง” ชายหนุ่มถามอย่างประชดประชัน ก่อนจะหยิบการ์ดขึ้นมาถือไว้ระหว่างนิ้ว

“ฉันแค่เขียนขอบคุณที่พี่ยอมให้ฉันมาดูแลน้องขวัญค่ะ ไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย” พิมพ์ลดาตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ เพราะฉันไม่ได้ทำเพื่อเธอ” ภาคินกล่าวอย่างเย็นชา ก่อนจะฉีกการ์ดใบนั้นออกเป็นสองส่วนต่อหน้าต่อตาเธอ

“พี่ภาคิน!” หญิงสาวอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นกระดาษที่ตัวเองตั้งใจเขียนถูกทำลายอย่างไม่ไยดี

“จำเอาไว้ว่าฉันไม่ต้องการความรู้สึกอะไรจากเธอทั้งนั้น” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมวางเศษกระดาษลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินผ่านเธอไปโดยไม่สนใจน้ำตาที่เริ่มไหลลงมา

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” พิมพ์ลดาตอบเสียงแผ่วเบา ก่อนจะก้มลงเก็บเศษกระดาษทั้งสองชิ้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

“ต่อไปฉันจะไม่ทำให้พี่รำคาญอีกแล้ว” หญิงสาวกระซิบกับตัวเองทั้งน้ำตา ก่อนจะเดินออกจากห้องรับแขกไปอย่างเงียบ ๆ

@เวลา 21.30 น. ณ ห้องนอนของพิมพ์ลดา

“ทำไมการรักใครสักคนถึงเจ็บปวดขนาดนี้นะ” พิมพ์ลดานั่งอยู่บนเตียงพร้อมมองเศษกระดาษสองชิ้นที่ถูกนำมาต่อเข้าด้วยกันอย่างระมัดระวัง ข้อความสั้น ๆ ที่เธอเขียนเอาไว้มีเพียงคำว่าขอบคุณที่ให้โอกาสฉันได้ดูแลน้องขวัญ ฉันจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเท่านั้น

“พี่ไม่จำเป็นต้องรักฉันก็ได้ แต่อย่าเกลียดฉันมากกว่านี้เลยนะคะ” เธอพึมพำทั้งน้ำตา ก่อนจะพับกระดาษเก็บใส่ลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง

“พี่พิมพ์คะ พิมพ์คิดถึงพี่จังเลย” หญิงสาวหยิบกรอบรูปของพี่สาวขึ้นมากอดแนบอกอีกครั้ง ความคิดถึงและความเสียใจถาโถมเข้ามาจนเธอไม่อาจกลั้นเสียงสะอื้นได้อีกต่อไป

“ถ้าพี่ยังอยู่ พิมพ์คงไม่ต้องถูกเกลียดแบบนี้ใช่ไหมคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง

“พิมพ์สัญญาว่าจะดูแลน้องขวัญให้ดีที่สุด ถึงแม้พี่ภาคินจะไม่มีวันรักพิมพ์ก็ตาม” หญิงสาวกล่าวคำสัญญากับรูปถ่ายอีกครั้ง ก่อนจะวางกรอบรูปลงแล้วล้มตัวนอนบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง

@เวลาเดียวกัน ณ ห้องทำงานของภาคิน

“ทำไมฉันต้องรู้สึกผิดด้วยวะ” ภาคินพึมพำกับตัวเองขณะนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ชายหนุ่มมองเศษกระดาษอีกชิ้นที่เผลอติดมากับกล่องคุกกี้ของลูกสาว ก่อนจะหยิบขึ้นมาอ่านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันได้ดูแลน้องขวัญอย่างใกล้ชิด ฉันจะไม่ทำให้พี่ผิดหวังค่ะ” ชายหนุ่มอ่านออกมาเบา ๆ ก่อนจะนิ่งเงียบไปชั่วขณะ เพราะข้อความนั้นไม่มีคำบอกรักหรือถ้อยคำเรียกร้องความสนใจอย่างที่เขาคิดเอาไว้เลย

“เธอก็แค่พยายามทำให้ฉันสงสารเท่านั้นแหละพิมพ์ลดา” ภาคินพูดกับตัวเองราวกับต้องการย้ำเตือนหัวใจไม่ให้หวั่นไหว ก่อนจะขยำกระดาษในมือแล้วโยนลงถังขยะ

“ฉันไม่มีวันลืมว่าใครเป็นต้นเหตุให้พิมพ์ชนกต้องตาย” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนจะหยิบกรอบรูปของภรรยาผู้ล่วงลับขึ้นมามองอย่างเศร้าสร้อย

“แต่ทำไมทุกครั้งที่เห็นเธอร้องไห้ ฉันถึงรู้สึกแปลก ๆ แบบนี้” ภาคินพึมพำด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะวางกรอบรูปลงแล้วหันกลับไปสนใจเอกสารบนโต๊ะ ทว่าใบหน้าเปื้อนน้ำตาของพิมพ์ลดากลับปรากฏขึ้นในความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ไม่มีทาง ฉันไม่มีวันรู้สึกอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด” เขากล่าวย้ำกับตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะพยายามสลัดภาพหญิงสาวออกจากหัวโดยไม่รู้เลยว่าความรู้สึกบางอย่างกำลังเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

@เวลา 23.00 น. ณ ห้องนอนของพิมพ์ลดา

“พรุ่งนี้ต้องเข้มแข็งกว่านี้นะพิมพ์” หญิงสาวพูดกับตัวเองขณะยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ดวงตาที่บวมแดงสะท้อนภาพผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูอ่อนล้าเกินกว่าอายุยี่สิบสี่ปี เธอยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองเบา ๆ ก่อนจะพยายามฝืนยิ้มให้เงาสะท้อนในกระจก

“อย่าร้องไห้เพราะเขาอีกเลย” พิมพ์ลดากระซิบกับตัวเอง ก่อนจะเดินกลับไปที่เตียงแล้วปิดไฟภายในห้อง

“แต่ทำไมพิมพ์ถึงยังรักพี่อยู่ดีนะ” เธอพึมพำในความมืด ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า

แม้จะพยายามบอกตัวเองให้เลิกรักผู้ชายใจร้ายเพียงใด แต่หัวใจกลับไม่ยอมเชื่อฟัง เพราะสำหรับพิมพ์ลดาแล้ว ภาคินไม่ใช่เพียงพี่เขยที่เธอจำเป็นต้องแต่งงานด้วย หากแต่เป็นรักแรกและรักเดียวที่เธอเก็บซ่อนเอาไว้มานานหลายปี และเธอยังไม่รู้เลยว่าความเจ็บปวดที่ได้รับในวันนี้จะเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กน้อยของสิ่งที่กำลังรออยู่ข้างหน้า

บทก่อนหน้า
บทถัดไป