บทที่ 8 ตอนที่ 3.1 ภรรยาแค่ในทะเบียน

“ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าเข้ามายุ่งกับเรื่องส่วนตัวของฉัน!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของภาคินดังขึ้นภายในห้องรับประทานอาหารตั้งแต่เช้าตรู่ ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำจ้องมองพิมพ์ลดาที่กำลังยืนถือเสื้อสูทอีกตัวอยู่ข้างโต๊ะอาหารด้วยสายตาไม่พอใจ วันนี้เขามีนัดประชุมสำคัญกับนักลงทุนต่างชาติ หญิงสาวจึงตั้งใจนำเสื้อสูทที่เพิ่งรีดเรียบร้อยมาให้ เพราะเห็นว่าเสื้อตัวที่เขาสวมอยู่มีรอยเปื้อนเล็กน้อยบริเวณแขนเสื้อ แต่ความหวังดีของเธอกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดอีกครั้ง

“ฉันแค่เห็นว่าเสื้อพี่มีรอยเปื้อนค่ะ ก็เลยเอาตัวใหม่มาให้” พิมพ์ลดาอธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะก้มหน้ามองเสื้อสูทในมืออย่างประหม่า เธอไม่คิดว่าการช่วยเหลือเรื่องเล็กน้อยจะทำให้เขาโกรธถึงเพียงนี้

“แล้วฉันขอให้เธอทำหรือไง” ภาคินถามกลับอย่างเย็นชา ก่อนจะวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดังจนหญิงสาวสะดุ้ง

“ไม่ได้ขอค่ะ” เธอตอบตามตรงพร้อมเม้มริมฝีปากแน่น

“ถ้าไม่ได้ขอก็อย่าทำ ฉันมีคนดูแลเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้เธอมาทำหน้าที่ภรรยาที่แสนดี” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ก่อนจะหันไปหยิบเอกสารที่วางอยู่ข้างจานอาหารเช้า

“ค่ะ ต่อไปฉันจะไม่ยุ่งอีก” พิมพ์ลดาตอบพร้อมพยักหน้าเบา ๆ เธอพยายามกลั้นน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า เพราะไม่ต้องการร้องไห้ต่อหน้าเขาอีกแล้ว

“แล้วก็จำเอาไว้ด้วยว่าฉันไม่ชอบให้ใครเข้ามาจัดการชีวิตส่วนตัว โดยเฉพาะเธอ” ภาคินกล่าวย้ำโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” พิมพ์ลดาตอบก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง แต่เสียงของชายหนุ่มกลับดังขึ้นอีกครั้ง

“เดี๋ยวก่อน!” ภาคินเรียกด้วยน้ำเสียงเข้ม ทำให้หญิงสาวหยุดเดินแล้วหันกลับมามองอย่างสงสัย

“มีอะไรหรือคะ” เธอถามอย่างระมัดระวัง

“วันนี้ตอนเย็นฉันจะพาเธอไปงานเลี้ยงของบริษัท เตรียมตัวให้เรียบร้อยด้วย” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่ม

“งานเลี้ยงอะไรคะ” พิมพ์ลดาถามด้วยความแปลกใจ เพราะตั้งแต่จดทะเบียนสมรสกันมา เขาไม่เคยต้องการให้เธอปรากฏตัวต่อหน้าคนนอกในฐานะภรรยาเลย

“งานเลี้ยงต้อนรับนักลงทุน และคุณปู่ต้องการให้ฉันพาภรรยาไปด้วย” ภาคินตอบอย่างไม่เต็มใจ เพราะเขาเองก็ไม่อยากให้พิมพ์ลดาไปปรากฏตัวในงาน แต่ไม่สามารถปฏิเสธคำขอของผู้เป็นปู่ได้

“ถ้าพี่ไม่สะดวกใจ ฉันไม่ไปก็ได้นะคะ” หญิงสาวรีบบอก เพราะไม่ต้องการทำให้เขาอึดอัดมากไปกว่านี้

“ฉันบอกให้ไปก็ต้องไป อย่าทำให้เรื่องง่ายกลายเป็นเรื่องยาก” ชายหนุ่มตอบอย่างหงุดหงิด ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วหยิบกระเป๋าเอกสารขึ้นมาถือ

“แล้วฉันต้องแต่งตัวยังไงคะ” พิมพ์ลดาถามต่ออย่างไม่มั่นใจ เพราะไม่เคยไปร่วมงานเลี้ยงระดับผู้บริหารมาก่อน

“แต่งให้เหมาะสมก็พอ อย่าทำให้ฉันขายหน้า” ภาคินตอบสั้น ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับมามอง

“ค่ะ ฉันจะพยายามไม่ทำให้พี่ขายหน้า” หญิงสาวตอบแผ่วเบา แม้จะรู้ดีว่าเขาไม่ได้ยินแล้วก็ตาม

@เวลา 10.30 น. ณ ห้องนั่งเล่น คฤหาสน์วรโชติ

“น้าพิมพ์คะ วันนี้น้าพิมพ์จะไปเที่ยวกับคุณพ่อเหรอคะ” ขวัญข้าวถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นขณะนั่งระบายสีอยู่บนพรมผืนใหญ่ เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นน้าที่กำลังนั่งพับเสื้อผ้าอยู่บนโซฟา

“ไม่ใช่ไปเที่ยวหรอกค่ะ น้าต้องไปงานเลี้ยงกับคุณพ่อ” พิมพ์ลดาตอบพร้อมส่งยิ้มให้หลานสาว

“งานเลี้ยงมีเค้กไหมคะ” เด็กหญิงถามด้วยดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะวางดินสอสีลงแล้วขยับเข้ามาใกล้

“น่าจะมีนะคะ แต่คืนนี้น้องขวัญต้องอยู่กับป้าสายก่อนนะ” หญิงสาวตอบพร้อมลูบศีรษะหลานสาวอย่างอ่อนโยน

“ขวัญอยากไปด้วยจังเลยค่ะ” เด็กหญิงทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย ก่อนจะเอนศีรษะลงบนตักผู้เป็นน้า

“เอาไว้วันหลังน้าจะพาไปกินเค้กอร่อย ๆ ดีไหมคะ” พิมพ์ลดาถามพร้อมยิ้มอย่างเอ็นดู

“ดีค่ะ แต่ต้องให้คุณพ่อไปด้วยนะคะ” เด็กหญิงตอบอย่างร่าเริง ก่อนจะยกนิ้วก้อยขึ้นมารอเกี่ยวสัญญา

“ถ้าคุณพ่อว่าง เราค่อยชวนคุณพ่อไปด้วยกันนะคะ” หญิงสาวตอบอย่างระมัดระวัง เพราะไม่อยากรับปากในสิ่งที่ตัวเองไม่สามารถทำได้

“ขวัญอยากให้คุณพ่อกับน้าพิมพ์ยิ้มให้กันเหมือนในรูปแต่งงานของคุณแม่ค่ะ” เด็กหญิงพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา ทำให้พิมพ์ลดาชะงักไปเล็กน้อย

“น้องขวัญยังจำรูปแต่งงานของคุณแม่ได้ด้วยหรือคะ” หญิงสาวถามพร้อมมองใบหน้าเล็กด้วยความอ่อนโยน

“จำได้ค่ะ คุณแม่ใส่ชุดสีขาวสวยมาก แล้วคุณพ่อก็ยิ้มด้วย” เด็กหญิงตอบพร้อมยิ้มกว้าง ก่อนจะทำท่ากางแขนเลียนแบบเจ้าสาวในภาพถ่าย

“คุณแม่ของน้องขวัญสวยมากจริง ๆ ค่ะ” พิมพ์ลดาตอบด้วยรอยยิ้มเศร้า เพราะเธอเองก็ยังจำภาพวันแต่งงานของพี่สาวได้ชัดเจน วันนั้นเธอยืนอยู่ด้านหลังเจ้าสาวพร้อมช่อดอกไม้ในมือ และพยายามยิ้มให้กับความสุขของคนทั้งสองทั้งที่หัวใจแอบเจ็บปวด

“น้าพิมพ์ก็สวยค่ะ ขวัญอยากให้น้าพิมพ์ใส่ชุดเจ้าสาวเหมือนคุณแม่” เด็กหญิงพูดพร้อมโอบแขนรอบเอวผู้เป็นน้าอย่างรักใคร่

“น้าไม่จำเป็นต้องใส่ชุดเจ้าสาวหรอกค่ะ แค่ได้อยู่กับน้องขวัญ น้าก็มีความสุขแล้ว” พิมพ์ลดาตอบพร้อมกอดหลานสาวแนบอก เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีวันได้รับงานแต่งงานที่เต็มไปด้วยความรักเหมือนพี่สาว

@เวลา 15.00 น. ณ ห้องแต่งตัวของพิมพ์ลดา

“คุณพิมพ์คะ ชุดนี้สวยมากเลยค่ะ” ป้าสายหยุดกล่าวชมขณะช่วยพิมพ์ลดาจัดชายกระโปรงเดรสยาวสีฟ้าอ่อน หญิงสาวยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ด้วยสีหน้ากังวล ชุดที่เธอสวมเป็นชุดเรียบหรูที่เคยซื้อเก็บไว้สำหรับงานสำคัญ แต่ไม่เคยมีโอกาสนำออกมาใส่

“มันดูเรียบเกินไปหรือเปล่าคะป้า” พิมพ์ลดาถามพร้อมหมุนตัวมองเงาสะท้อนในกระจกอย่างไม่มั่นใจ

“ไม่เลยค่ะ คุณพิมพ์ใส่แล้วสวยมาก ดูสง่าเหมาะกับงานเลี้ยงคืนนี้ที่สุด” แม่บ้านตอบด้วยรอยยิ้มจริงใจ ก่อนจะช่วยจัดเส้นผมยาวสลวยให้ตกลงบนแผ่นหลังอย่างเป็นธรรมชาติ

“ฉันกลัวว่าจะทำให้พี่ภาคินขายหน้าค่ะ” หญิงสาวยอมรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะก้มหน้าลงมองมือตัวเอง

“อย่าคิดแบบนั้นสิคะ คุณพิมพ์ทั้งสวยทั้งเรียบร้อย ไม่มีอะไรต้องอายเลย” ป้าสายกล่าวปลอบใจพร้อมยื่นมือไปจับไหล่หญิงสาวเบา ๆ

“ขอบคุณนะคะป้า” พิมพ์ลดายิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง

บทก่อนหน้า
บทถัดไป