บทที่ 9 ตอนที่ 3.2 ภรรยาแค่ในทะเบียน

“คืนนี้ขอให้คุณภาคินมองเห็นความดีของคุณพิมพ์บ้างนะคะ” แม่บ้านกล่าวด้วยความหวังดี ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ เพราะนางรู้ดีว่าหญิงสาวต้องอดทนกับความเย็นชาของชายหนุ่มมากเพียงใด

“ฉันไม่ได้หวังอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่เขาไม่โกรธฉันก็พอแล้ว” พิมพ์ลดาตอบพร้อมฝืนยิ้ม ทั้งที่ลึกลงไปในหัวใจยังแอบหวังว่าเขาจะมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนสักครั้ง

@เวลา 17.30 น. ณ ห้องรับแขก คฤหาสน์วรโชติ

“ทำไมยังไม่ลงมาอีก!” ภาคินถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดขณะยืนดูนาฬิกาอยู่กลางห้องรับแขก ชายหนุ่มสวมชุดสูทสีกรมท่าเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดูเคร่งขรึมตามปกติ

“มาแล้วค่ะ ขอโทษที่ให้รอนะคะ” พิมพ์ลดารีบเดินลงบันไดมาด้วยความระมัดระวัง ชุดเดรสสีฟ้าอ่อนเข้ารูปพอดีตัวช่วยขับผิวขาวเนียนให้ดูโดดเด่น เส้นผมยาวสีดำถูกปล่อยเป็นลอนอ่อน ๆ ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีต

“เธอ...” ภาคินชะงักไปชั่วขณะเมื่อเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว เขาไม่เคยสังเกตมาก่อนว่าน้องสาวของภรรยาผู้ล่วงลับเติบโตเป็นผู้หญิงที่สวยสะดุดตาถึงเพียงนี้

“ชุดนี้ไม่เหมาะหรือคะ” พิมพ์ลดาถามอย่างประหม่าเมื่อเห็นชายหนุ่มนิ่งเงียบไป เธอก้มหน้าลงมองชุดของตัวเองด้วยความกังวล

“ก็พอใช้ได้” ภาคินตอบหลังจากได้สติ ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็วราวกับไม่ต้องการให้หญิงสาวเห็นความผิดปกติของตัวเอง

“ถ้าพี่ไม่ชอบ ฉันขึ้นไปเปลี่ยนได้นะคะ” เธอรีบบอกด้วยความไม่มั่นใจ

“ไม่ต้อง เสียเวลา” ชายหนุ่มตอบห้วน ๆ ก่อนจะเดินนำออกไปทางประตูบ้าน

“ค่ะ” พิมพ์ลดาตอบพร้อมรีบเดินตามหลังเขาไปอย่างเงียบ ๆ

“แล้วก็จำเอาไว้ด้วยว่าในงานคืนนี้ เธอมีหน้าที่แค่ยืนข้างฉันและตอบคำถามเท่าที่จำเป็น” ภาคินกล่าวขณะเดินมาถึงรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่หน้าบ้าน

“ฉันเข้าใจค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนจะเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารแล้วขึ้นไปนั่งอย่างเรียบร้อย

“อย่าพูดอะไรที่ทำให้คนอื่นเข้าใจว่าเรารักกัน เพราะฉันไม่ชอบโกหกเรื่องความรู้สึก” ชายหนุ่มกล่าวเพิ่มเติมขณะคาดเข็มขัดนิรภัย

“ค่ะ ฉันจะไม่พูดอะไรเกินเลย” พิมพ์ลดาตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะหันหน้าออกไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างเพื่อซ่อนความเสียใจ

@เวลา 19.00 น. ณ โรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร

“คุณภาคินครับ ยินดีต้อนรับครับ” เสียงทักทายของผู้บริหารบริษัทคู่ค้าดังขึ้นทันทีที่ชายหนุ่มเดินเข้ามาภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ ภายในงานเต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติที่แต่งกายอย่างหรูหรา แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลสะท้อนกับพื้นหินอ่อนจนดูงดงามตระการตา

“สวัสดีครับคุณธนา ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับ” ภาคินกล่าวทักทายพร้อมยื่นมือไปจับมืออีกฝ่ายด้วยท่าทางสุภาพ

“แล้วสุภาพสตรีคนสวยที่มาด้วยกันนี่ใครครับ” ธนาถามด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันมามองพิมพ์ลดาที่กำลังยืนอยู่ข้างชายหนุ่ม

“ภรรยาของผมครับ พิมพ์ลดา” ภาคินตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ โดยไม่แม้แต่จะหันมามองหญิงสาว

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” พิมพ์ลดายกมือไหว้อย่างสุภาพ พร้อมส่งยิ้มให้ผู้บริหารสูงวัย

“โอ้ แต่งงานใหม่แล้วหรือครับ ผมไม่เห็นทราบข่าวเลย” ธนาถามด้วยความประหลาดใจ เพราะเขารู้จักภาคินมาตั้งแต่สมัยที่พิมพ์ชนกยังมีชีวิตอยู่

“เราเพิ่งจดทะเบียนกันเมื่อไม่กี่วันก่อนครับ ไม่ได้จัดงานใหญ่” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะหันไปมองแขกคนอื่นที่กำลังเดินเข้ามา

“ยินดีด้วยนะครับคุณภาคิน ภรรยาคนใหม่สวยมากจริง ๆ” ธนากล่าวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้พิมพ์ลดาอย่างเป็นมิตร

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ แต่เมื่อหันไปมองสามี กลับพบว่าเขามีสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“ขอตัวก่อนนะครับ ผมมีคนต้องไปพบ” ภาคินกล่าวตัดบท ก่อนจะเดินนำออกไปโดยไม่รอให้หญิงสาวตั้งตัว

“พี่ภาคินคะ รอฉันด้วยค่ะ” พิมพ์ลดารีบเดินตามหลังเขาไปอย่างระมัดระวัง เพราะรองเท้าส้นสูงที่สวมอยู่ทำให้เธอเดินได้ไม่ถนัดนัก

“เดินให้เร็วหน่อยได้ไหม ฉันไม่ได้มีเวลามารอเธอทั้งคืน” ชายหนุ่มหันกลับมาตำหนิด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ขอโทษค่ะ” หญิงสาวรีบก้าวเท้าเร็วขึ้น แต่ส้นรองเท้ากลับสะดุดกับรอยต่อของพรมจนร่างบางเสียหลัก

“ระวัง!” ภาคินรีบยื่นมือมาคว้าต้นแขนของเธอเอาไว้ก่อนที่ร่างบางจะล้มลงกับพื้น

“ขอบคุณค่ะ” พิมพ์ลดาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ ใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้กันจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวชายหนุ่ม หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

“เดินยังไงของเธอ ไม่เห็นหรือไงว่ามีคนอยู่เต็มงาน” ภาคินตำหนิทันทีที่เธอยืนได้มั่นคง ก่อนจะปล่อยมือออกจากต้นแขนอย่างรวดเร็ว

“ฉันไม่ทันระวังค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมก้มหน้าลงด้วยความอับอาย

“ถ้าจะเดินไม่ไหวก็ไปนั่งรอที่มุมห้อง อย่ามาสร้างปัญหาให้ฉัน” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่สนใจว่าเธอจะทำอย่างไรต่อ

“ค่ะ ฉันจะไม่รบกวนพี่แล้ว” พิมพ์ลดาตอบเบา ๆ ก่อนจะเดินไปนั่งยังโต๊ะว่างบริเวณมุมห้องจัดเลี้ยงอย่างเงียบ ๆ

@เวลา 20.15 น. ณ ห้องจัดเลี้ยงโรงแรม

“ขอโทษนะคะ คุณใช่ภรรยาใหม่ของคุณภาคินหรือเปล่า” เสียงหวานของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นข้างโต๊ะ ทำให้พิมพ์ลดาเงยหน้าขึ้นมองและพบกับผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่งในชุดราตรีสีแดงเข้ม ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีต

“ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคือ...” พิมพ์ลดาถามอย่างสุภาพพร้อมลุกขึ้นยืน

“ฉันชื่อรินรดาค่ะ เป็นเพื่อนสนิทของภาคิน” หญิงสาวตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ ก่อนจะมองพิมพ์ลดาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาประเมิน

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” พิมพ์ลดาตอบพร้อมยกมือไหว้อย่างสุภาพ

“ได้ยินมาว่าคุณเป็นน้องสาวของพิมพ์ชนกใช่ไหมคะ” รินรดาถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นมิตร แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ใช่ค่ะ พี่พิมพ์ชนกเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของฉัน” หญิงสาวตอบตามตรง

“แปลกดีนะคะ พี่สาวเสียชีวิตไปได้ไม่นาน น้องสาวก็แต่งงานกับพี่เขยเสียแล้ว” รินรดาพูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ ราวกับกำลังกล่าวเรื่องธรรมดา แต่คำพูดนั้นกลับทำให้พิมพ์ลดาหน้าชาไปทันที

“เรื่องของเรามีเหตุผลบางอย่างค่ะ” พิมพ์ลดาพยายามตอบอย่างสุภาพ แม้ว่าภายในใจจะเริ่มรู้สึกไม่สบายใจก็ตาม

บทก่อนหน้า
บทถัดไป