บทที่ 10 ตอนที่ 10

ในสายตาของคนภายนอกที่กำลังมองดูรัตติกรกับดาลันอยู่นั้น สองคนนี้ช่างดูเป็นเพื่อนซี้ต่างสไตล์ อีกคนเปรี้ยวเด็ดเข็ดฟัน  ดูจี๊ดจ๊าด จัดจ้าน กระโปรงรัดติ้วสีดำที่ใส่อยู่นั้นนอกจากจะสั้นแล้วยังผ่า ขณะที่อีกคนใส่กระโปรงยาวคลุมเข่า กรอมลงเกือบถึงปลายเท้า ซ่อนความยาวของเรียวขาขาวๆ เอาไว้มิดชิด เสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมตั้งแต่เม็ดแรกลงมาถึงเม็ดสุดท้าย ดูเรียบร้อยถึงค่อนไปทางเชยด้วยซ้ำ

“มาทางนี้...”

ดาลันเรียก สะโพกผายของหล่อนบิดไขว้ไปตามจังหวะสับปลายเท้ากระฉับกระเฉง ก้าวฉับๆ นำหน้าเพื่อนสาวออกไปยังลานจอดรถ

รัตติกรมองตามด้วยแววตาฉงนฉงาย เมื่อเห็นว่าดาลันไม่ได้เดินตรงไปยังป้ายรถเมล์ที่แลเห็นอยู่ไม่ไกล

กระทั่งเพื่อนสาวควักกุญแจรถออกมาจากกระเป๋าถือแบรนด์

เนมยี่ห้อหรู กดรีโมทส่งสัญญาณให้ไฟหน้ารถบีเอ็มดับเบิ้ลยูซีรี่ส์ห้า กระพริบพราวขึ้นพร้อมๆ กับส่งเสียงสัญญาณ ปี๊บๆ… ดังลั่นสองสามครั้ง

“นี่… แม่น้ำผึ้งบ้านไพร ใครว่าฉันจะไปรถเมล์ล่ะจ๊ะ ซีรี่ส์ห้าคันนี้นี่แหละจ้ะรถฉัน”

ปลายเสียงตะหวัดขึ้นสูง ซ่อนความภาคภูมิใจเอาไว้ไม่มิด

“โห…!” รัตติกรอุทาน กับพาหนะซึ่งพอจะรู้มาว่าราคาของมันสามารถเอาไปซื้อบ้านได้หลายหลัง

“แล้ว…” รัตติกรขยับริมฝีปาก ทำท่าว่าจะถาม

ดาลันรู้ทัน

“จะถามใช่ไหมว่าคนที่เริ่มทำงานได้ไม่กี่เดือนอย่างฉัน... อีกทั้งพ่อแม่ก็ไม่ได้ร่ำรวย เอาเงินที่ไหนมาซื้อรถคันนี้? เออน่ะ… ถ้ารอเก็บเงินจากการทำงานเดือนละไม่เท่าไร เชื่อไหมว่าทั้งชาติฉันก็ไม่มีปัญญาซื้อรถคันนี้”

ดาลันบอกเพียงเท่านั้น

“ขึ้นรถเถอะ… จะพาไปกินข้าว” หล่อนว่า

ครู่ต่อมา ที่ร้านเสต็กแห่งหนึ่ง ทันทีที่สองสาวทรุดร่างบอบบาง

ลงนั่ง บริกรก็ถือเมนูมาวางลงตรงหน้าในทันที

ดาลันไม่ได้พลิกซ้ายพลิกขวาดูให้เสียเวลา เธอสั่งออกมาด้วยความเคยชิน “ริบอายเสต็คราดซอสเห็ด”

เธอหมายถึงเนื้อวัวเกรดเยี่ยมที่ทางร้านเตรียมไว้บริการลูกค้า

บริกรสาวจดออเดอร์ลงกระดาษโน้ตด้วยความคล่องแคล่ว ในขณะที่รัตติกรยังคงพลิกเมนูไปมา กวาดสายตาละล้าละลังไปตามตัวอักษรซึ่งแสดงตัวเลขต่ำสุดของราคา ซึ่งก็คือสองร้อยเก้าสิบเก้าบาท

หล่อนอดคิดไม่ได้…

ว่าราคาอาหารมื้อแรกที่กำลังจะกินเข้าไป สามารถซื้อกับข้าวกินกันสามคนได้สบายๆ… ถ้าอยู่กับแม่และน้องชายที่บ้าน

“สั่งเถอะน่ะ ไม่ต้องสนใจราคา... ฉันเลี้ยงเอง”

ดาลันตัดบทให้เพื่อนคลายกังวล

เพราะคบหากันมานาน… มีหรือที่หล่อนจะไม่รู้ว่าฐานะทางบ้านของรัตติกรเป็นยังไง

ยิ่งดาลันแสดงน้ำใจมากท่าไร ก็ยิ่งทำให้รัตติกรรู้สึกเกรงใจมากขึ้นเท่านั้น

“ขอเสต็กปลาค่ะ”

รัตติกรหันไปบอกกับบริกร

ทุกครั้งที่จะกินเนื้อ… มันทำให้เธออดไม่ได้ ที่จะนึกถึงวัวสองตัวซึ่งชาวบ้านเคยนำมาผูกเอาไว้ที่ทุ่งหลังบ้านของเธอ

เธอเคยเห็นมันแระเล็มหญ้ามาตั้งแต่ตัวเล็กๆ เคยเห็นแววตาคมสวยที่ดูซื่อและน่าสงสารของมัน กระทั่งมันเติบโตพอที่จะขายได้ ก็มีรถหกล้อมารับมันไปในวันหนึ่ง และจากนั้น… เธอก็ไม่เห็นมันอีกเลย

“อ้าว...! ไม่กินเนื้อหรอกหรือ?”

แววตาของดาลันบอกความสงสัย

ที่ตั้งใจพามายังร้านแห่งนี้ ก็เพราะอยากให้เพื่อนสาวได้ลิ้มรสชาติของเนื้อซึ่งทางร้านการันตีคุณภาพความอร่อยจนลูกค้าเอ่ยชมกันปากต่อปาก ทำให้ร้านนี้เป็นที่รู้จักไปทั่วกรุงเทพฯ

“ไม่ดีกว่า… ขอเป็นปลาละกัน”

รัตติกรไม่ได้บอกเหตุผลที่ไม่กินเนื้อ แม้จะเคยได้ยินคนให้เหตุผลว่า ‘อย่าไปคิดอะไรมาก วัวควายมันเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องเกิดมาเป็นอาหารของมนุษย์’ แต่เธอมองว่าเหตุผลนั้นก็เกิดจากการถือเอาความได้เปรียบของมนุษย์มาเป็นผู้กำหนด ทั้งที่ยังมีทางเลือกอื่นในการแสวงหาโปรตีนจากแหล่งอื่น...ที่ไม่ต้องเบียดเบียนเอาจากเลือดเนื้อของสัตว์ร่วมโลกเหล่านั้น

“ริบอายสเต็ก...อร่อยมาก! ลองนะ”

ดาลันพลิกเมนูไปมา คะยั้นคะยอขึ้นอีกครั้ง

“ขอบใจมาก แค่ปลาก็พอแล้ว”

รัตติกรสรุป ความรู้สึกบอกว่าต้องการแค่ปลาจริงๆ

“ทานเสร็จเดี๋ยวพาไปคอนโด”

“คอนโด…” แววตาของรัตติกรฉายแววฉงนขึ้นมาอีก

“ใช่…”

“เธอหมายถึงห้องเช่าที่อพาร์ทเมนท์ใช่ไหม?”

รัตติกรขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย เพราะเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ดาลันยังบอกว่าอยู่อพาร์ทเมนท์

“เปล่า… ฉันเพิ่งย้ายที่อยู่ใหม่”

บอกพลางจิ้มชิ้นเสต็กด้วยซ่อม

“ห้องรูหนูแบบนั้น...ใครจะทนอยู่ไหว ฉันย้ายมาอยู่คอนโด                                         ได้หลายวันแล้ว”

ดวงหน้าแช่มชื่นของดาลัน เงยขึ้นจากจานเสต็กตรงหน้า

หล่อนระบายยิ้มหวานให้รัตติกรที่ซ่อนคำถามมากมายเอาไว้บนใบหน้า

เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ไม่ถึงปีที่ห่างกัน ดาลันดูมีชีวิตหรูหราขึ้นจนน่าแปลกใจ ทั้งรูปร่างหน้าตาที่เปลี่ยนไป ราวกับไม่ใช่ดาลันคนเดิมที่รัตติกรเคยรู้จัก หากความมีน้ำใจ… ก็ช่วยยืนยันว่าเธอใช่ดาลันคนเดิม

ที่คอนโดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา

“โห!...ห้องใหญ่มาก”

รัตติกรอุทานออกมาอย่างอดไม่ได้ ทันทีที่เจ้าของห้องไขกุญแจแล้วผลักประตูเข้าไป

ภายในห้องช่างดูกว้างใหญ่ ทั้งเตียงนอน โซฟา ตู้เย็น ครัว                          สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน มีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่รวมภายในห้องน้ำ แถมด้วยมุมออกกำลังกายเล็กๆ ที่ข้างระเบียง

ที่พักอาศัยซึ่งดาลันเรียกว่า ‘ห้อง’ หากรัตติกรรู้สึกว่ามันกว้างใหญ่กว่าบ้านที่เธออยู่อาศัยเสียอีก