บทที่ 13 ตอนที่ 13
ใบหน้าเล็กๆ เงยขึ้นมองใบหน้าอันหล่อเหลาของชายร่างสูงใหญ่ บอกแล้วยื่นกุหลาบให้… ราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจเสียก่อน
“เท่าไร…?” เขาถาม
“ดอกละยี่สิบบาท สิบดอก... สองร้อยพอดีครับ” เด็กชายตอบ
เขาควักแบงค์ห้าร้อยยื่นให้
เอ่ยเบาๆ ว่า “ไม่ต้องทอน”
ได้ยินเช่นนั้น… เจ้าตัวเล็กถึงกับตาวาว ยกมือไหว้ประหลกๆ
เมื่อชายคนนั้นได้กุหลาบมาแล้ว เขากันมาหาที่หญิงสาวซึ่งยังคงยืนอยู่ตรงนั้น
“ผมให้คุณ...”
เขาบอก ขณะดวงตาจับอยู่ที่ใบหน้าหวานของรัตติกร
นับเป็นครั้งแรก… ที่เธอได้เห็นหน้าเขาชัดๆ
ใบหน้าที่เห็นนั้นหล่อเหลาราวกับประติมากรรมปูนปั้นเทพบุตรกรีก ที่ถูกสลักเสลาเอาไว้อย่างประณีตงดงามก็จริง หากแว่บหนึ่ง… ดวงหน้านั้นก็แฝงเอาไว้ด้วยความเย็นชา เยือกเย็น แข็งกระด้าง ไร้ชีวิตจิตใจ
“คุณซื้อให้ฉัน…?”
ดวงตาคมกระพริบถี่ด้วยความประหลาดใจ เพราะเธอกับเขาต่างก็เป็นคนแปลกหน้าต่อกัน
“ใช่”
“แต่ฉันไม่รู้จักคุณ”
“งั้นก็ถือโอกาสทำความรู้จัก”
“รับเอาไว้...”
น้ำเสียงเข้มแทบจะบังคับ
“แต่…”
“ผมตั้งใจซื้อให้” เขากล่าว
เมื่อเห็นหญิงสาวออกอาการลังเลใจ
“ก็ได้ค่ะ” สุดท้ายเธอก็รับกุหลาบช่อนั้นไว้… เริ่มสงสัยว่าเขาเป็นใครกัน
“ผมชื่ออาทิตย์”
เขาลดน้ำเสียงลงเล็กน้อย แนะนำตัวเองกับเธอ
“ฉันชื่อรัต...”
ไม่ทันที่หญิงสาวจะกล่าวจบประโยค ชายปริศนาก็เดินจากไปเสียแล้ว
แต่ก็ช่างเถอะ… ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องจดจำ
ไปเสียได้ก็ดี…
ความรู้สึกบอกกับเธอว่าเขาดูลึกลับซับซ้อนอย่างไรพิกล
“เฮ้ย... รัตติกร ทำอะไรน่ะ”
เพื่อนคนหนึ่งของดาลัน เดินออกมาจากประตูไนท์คลับด้วยอาการซวนเซเล็กน้อย หล่อนตะโกนเรียกโหวกเหวกมาแต่ไกล ท่าทางคล้ายเมาสุรา
“ฉันเวียนหัวนิดหน่อยน่ะ... สักเดี๋ยวจะตามเข้าไปจ้ะ”
รัตติกรบอก
“ฉันชื่อวิภา... เรียกว่าวิก็ได้ เมื่อกี้เสียงดัง… ไม่ทันได้บอกชื่อ” วิภาบอกเมื่อเดินเข้ามาใกล้ พลางดีดขี้บุหรี่ที่คีบอยู่ระหว่างปลายนิ้ว
“ดาลันไปไหน... มันไม่ได้อยู่กับเธอหรือ?” วิภาถามด้วยความสงสัย
“เปล่า… ฉันออกมาคนเดียว”
“แหม... เนื้อหอมไม่เบานะเธอ เทพบุตรคนไหนเอากุหลาบมาให้จ๊ะ?” วิภาแซวขึ้นทันที เมื่อเห็นช่อดอกไม้สีแดงสดในมือของรัตติกร
“ไม่รู้จัก… คนแปลกหน้า”
“อุ๊ย! หนุ่มนิรนามซะด้วย”
วิภาว่าพลางยกบุหรี่ที่คีบอยู่ในมือขึ้นสูบ พ่นควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดง
“จะว่ายังงั้นก็ได้… เพราะฉันเองก็ไม่เคยรู้จักเขา” รัตติกรตอบไปตามตรง
ขณะนั้นหญิงสาวทั้งสองหารู้ไม่ว่าใกล้ๆ กันนั้น… มีผู้ชายสี่คน กำลังจับกลุ่มคุยกัน สายตาของพวกมันมองมาที่รัตติกรอย่างให้ความสนใจ
“ได้เบอร์มามั้ย?”
“เบอร์…” รัตติกรทำหน้างง
วิภาว่าต่อไป “อย่าบอกนะว่าได้เบอร์ห้องแถมมาด้วย แหม… ไวไฟไม่เบานะย๊ะหล่อน สมกับเป็นเพื่อนดาลันจริงๆ”
น้ำเสียงของวิภาบอกความอิจฉา
รัตติกรเห็นว่าวิภาเริ่มไปไกล เธอจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง
“ฉันว่าเราควรจะไปตามหาดาลันดีกว่ามั้ย”
“ช่างเถอะ… รายนั้นคงมีแขก ไม่ต้องห่วง ยัยดามันเก่ง เอาตัวรอดได้เสมอ”
วิภาบอกเป็นนัย แล้วก็รั้งข้อมือของรัตติกร ชวนให้กลับเข้าไปข้างในด้วยกัน
อีกมุมหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลกันนัก
ภายใต้แสงไฟสลัวๆ ของลานจอดรถที่อยู่ด้านหลังไนท์คลับแห่งนั้น ในรถเบนซ์สีดำคันหรูที่ติดฟิล์มกรองแสงมืดทึบไปทั้งคัน
ที่เบาะด้านหน้าซึ่งถูกปรับเอน แลเห็นดาลันกำลังทอดกายเคียงข้างอยู่กับร่างท้วมใหญ่ของเสี่ยวิบูลย์
“ก็หนูไม่เคยมีเวลาว่างให้กับเสี่ยเลยนี่จ๊ะ... เสี่ยจะไปคอนโด หนูก็ห้าม… ไม่รู้จะใจร้ายกับเสี่ยไปถึงไหน ให้คิวเสี่ยบ้างสิจ๊ะดาลันจ๋า”
น้ำเสียงกระเส่าและออดอ้อนของเสี่ยใหญ่ บ่งบอกถึงความต้องการอันแรงกล้า เมื่อมือเล็กๆ ของดาลัน เกลี่ยไล้ไปมาที่แผงอกรกไรขนของเขา ฉวัดเฉวียนอยู่รอบๆ หัวนมเป็นเชิงปลุกเร้า ทำเอาเสี่ยวิบูลย์ถึงกับสะดุ้งสะท้าน
“อุ๊ย!... หนูมักจะมีอะไรที่เสี่ยคาดไม่ถึงเสมอ”
เขาบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น จากนั้นก็ปล่อยให้ปลายลิ้นนุ่มๆ ของหญิงสาว ละเลงไปตามผิวเนื้ออ่อนๆ บริเวณซอกคอหลังใบหู
“โอ้ว... เดี๋ยวเสี่ยก็ทนไม่ไหวหรอก” เขาขนลุกซู่
