บทที่ 2 ตอนที่ 2

“จะฆ่าก็ฆ่าเลยสิ…”

“ไม่ต้องท้า…” เขากัดกรามกรอด

“ฉันจะไม่ร้องขอความปราณีจากหัวใจดิบเถื่อนของนายแม้แต่คำเดียว” เธอแผดเสียงลั่น แววตายังคงท้าทายเขามิได้หวาดหวั่น เมื่อเหตุผลที่พยายามจะอธิบายกับเขา… ไม่ได้ช่วยให้คนใจร้ายเข้าใจอะไรขึ้นมาเลย

“ยังก่อน…” เขายิ้มเยือกเย็น เหมือนฉุกคิดบางอย่าง

ครั้นแล้วก็กล่าวต่อ

“ความตายดูจะเป็นเรื่องง่ายดายเกินไปสำหรับผู้หญิงชั่วช้าสามานย์อย่างเธอ ฉันยังไม่อนุญาตให้เธอตายง่ายๆ หรอกแม่สาวน้อย... หึๆ นี่แค่การเอาคืนเบาๆ รับรองว่ายังมีความทุกข์ทรมานในแบบที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เจอรอคอยเธออยู่อีกมาก”

สายตามองเธออย่างเหยียดต่ำ ระบายยิ้มหยันออกมาด้วยสีหน้าเยือกเย็น แลเห็นไรฟันขาวๆ หากตาวาวกลับสอดส่ายไปทั่วเรือนกายซึ่งกำลังสั่นสะท้านจากอาการเหน็บหนาว

เขาไม่ได้รู้สึกสงสารหรือเวทนาเธอแต่อย่างใด… แต่หันไปให้ความสนใจในเรือนร่างรัดรึง

ซึ่งบัดนี้… มันชุ่มโชกไปด้วยน้ำฝน

เสื้อผ้าที่เปียกปอนจนแลเห็นยกทรงตัวบาง โอบรั้งเนินอกอวบใหญ่เอาไว้แทบไม่อยู่

เขาไม่คิดเลยว่าทรวดทรงองเอวที่ซุกซ่อนเอาไว้ภายใต้เสื้อผ้ามอมแมม ซ้ำยังเปียกแฉะม่อล่อกม่อแลกไปทั่วทั้งร่างของผู้หญิงคนนี้  เมื่อยิ่งมองกลับยิ่งน่าหลงใหล… ยิ่งพิศก็ยิ่งน่าพิสมัย พับผ่าสิ!

ยิ่งจ้องให้ลึก… ก็ยิ่งปลุกกำหนัดที่อัดแน่นอยู่ภายในใจของชายฉกรรจ์ที่เข้าใจอารมณ์ได้ยากอย่างเขา จู่ๆ ก็เกิดความต้องการพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

ความคิดชั่วร้ายบางอย่างวาบเข้ามาในสมองของเขา

“พวกมึงช่วยกันลากมันไปไว้ที่ห้องกู... ประเดี๋ยวกูจะยัดเยียดความเป็นผัวให้มันเอง กูจะให้บทเรียนบทใหม่ที่อีผู้หญิงแพศยาคนนี้จะลืมไม่ลงเลยทีเดียว”

ใบหน้าเหี้ยมเกรียมหันไปสั่งลูกน้อง

ทันทีที่ได้ยิน พวกมันสามคนก็ตรงรี่เข้ามาอย่างเต็มใจ รีบปฏิบัติตามคำสั่งโดยมิได้รั้งรอ

“เฮ้ย!... หูแตกหรือยังไงวะ ไอ้ห่า! กูสั่งให้ลาก… ไม่ใช่อุ้มนะโว้ย!” เสียงทรงอำนาจคำรามลั่น ด่าลูกสมุนคนหนึ่งที่พยายามสอดท่อนแขนเข้าใต้ขาพับของหญิงสาว เพื่อจะอุ้มร่างสะบักสะบอมของเธอขึ้นจากพื้น

ทันทีที่ได้ยินเสียงตะหวาด

“ขอโทษครับนาย”

ไอ้คนนั้นรีบหลุบตาลงต่ำ จำต้องลากร่างมอมแมมไปตามพื้นกระดานอย่างทุลักทุเล

กระทั่งมาถึงหน้าห้องนอนของเขา

หญิงสาวผู้โชคร้ายกัดฟันกรอด เพื่อข่มความเจ็บปวด จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของคนใจอำมหิตด้วยความอาฆาตแค้น

ที่เธอไม่ร้องขอความช่วยเหลือจากใคร เพราะรู้ดีว่าคงไม่มีความเมตตาปราณีใดๆ หลงเหลือเอาไว้ภายใต้อาณาบริเวณของอสูรร้ายหัวใจเถื่อนคนนี้

“โยนมันขึ้นไปบนเตียง!”

เขาแผดเสียงสั่ง ดังลั่นตามมา เยียบเย็นและไร้วิญญาณจนน่าหวาดหวั่น

เพียงเท่านั้นร่างบางก็ถูกยกแล้วโยนโครมลงกลางเตียงนอน อย่างไม่ไยดีต่อความเจ็บปวดของเธอ

เมื่อลูกสมุนพากันออกไปจากห้อง…

ร่างสูงใหญ่ก็โถมเข้าใส่หญิงสาวในทันที ในสภาพที่เธอคว่ำหน้า มือทั้งสองข้างยังถูกมัดไขว้หลัง

แคว่ก…!

เขาตรงเข้าฉีกกระชากเสื้อเกาะอกของเธออย่างแรง รั้งร่นมันลงมาถึงบั้นท้าย เผยหลังไหล่เนียนขาว อสูรร้ายถึงกับตาวาวกับความเปล่าเปลือยและเย้ายวนตรงหน้า

“โอ้ว…! ฉันไม่แปลกใจเลยว่าเพราะอะไรที่ทำให้ไอ้ตัวผู้ทุกตัวมันหลงใหลเธอจนโงหัวไม่ขึ้น”

ดวงตาของเขาเบิกกว้างกับเนื้อขาวๆ ที่ผุดเผยต่อหน้า ไม่รั้งรอที่จะกดจมูกและริมฝีปากลงจูบไซ้ จงใจให้ตอเคราระคายครูดคราดและถากทิ่มไปกับแผ่นหลังขาวๆ เหมือนจงใจแกล้ง จนร่างของหญิงสาวถึงกับสะท้านขึ้นจากพื้นที่นอน

หล่อนกัดฟัน… พยายามอดทน หากแผ่นหลังก็แอ่นระแน้ด้วยความรู้สึกกับการปลุกเร้าของเขาที่กำลังดำเนินอยู่นั้น

นอกจากกรามที่ขบกันแน่นเพราะความชิงชัง… ก็ไม่มีเสียงร้องขอความปราณีใดๆ เล็ดลอดออกมาจากหัวใจแกร่งของเธอ

‘ไม่นานมันจะผ่านไป…’

เป็นเสียงที่ดังขึ้นในสำนึกของหล่อน

ทว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนั้นกลับไม่ได้ดำเนินไปโดยราบรื่นอย่างที่ใจของอสูรร้ายปรารถนา เพราะว่าจู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังลั่นขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน แว่วมาจากประตูที่ลืมปิดเอาไว้เพราะอารามรีบร้อนของเขา

“หยุด!... นายอาทิตย์ หยุดเดี๋ยวนี้ หยุดย่ำยีเธอเสียที”

เสียงแผดลั่นของป้าอิ่ม หญิงวัยกลางคนที่ยืนมองสถานการณ์อยู่ไกลๆ ด้วยความสังเวชใจมาได้ครู่ใหญ่ๆ

หล่อนตัดสินใจเข้ามาขัดขวางเอาไว้ในที่สุด

อาทิตย์หันหวับมาตามเสียงของคนที่ทำให้อารมณ์ของเขาสะดุดลง

“คุณมีความคับแค้น… ข้อนั้นป้าก็พอจะเข้าใจ คุณชิงชังเธอ… ป้าก็รู้ คุณจะทำลายเธอป้าก็จะไม่ขัด จะข่มขืนเธอป้าก็จะไม่ห้าม แต่ป้าแค่อยากจะบอกกับคุณว่าแม้ในสนามรบ… ในศึกสงคราม ก็ยังมีความปราณีหลงเหลืออยู่ แต่นี่ในบ้านนะคะ บ้านที่ยังมีป้ากับคุณท่านหัวโด่อยู่ทั้งสองคน อย่างน้อยคุณก็น่าจะสอบสวนเธอให้กระจ่างเสียก่อนที่จะบุ่มบ่ามกระทำย่ำยีกับเธอเช่นนี้ คุยกันดีๆ ก่อนไม่มั้ย… หรือไม่ก็ให้เธอได้กินข้าวกินน้ำเสียบ้าง”

ที่บอกเช่นนั้น เพราะป้าอิ่มสังเกตเห็นว่าตั้งแต่เช้ามืด หลังจากที่เขานำตัวเธอมากักขังเอาไว้จนถึงเที่ยง ต่อด้วยการทรมานเมื่อตอนบ่าย ก็ยังไม่เห็นว่าข้าวสักชาม น้ำสักแก้ว จะตกถึงท้องของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่เขาไปฉุดคร่าเอาตัวเธอมาถึงบ้าน… เขาก็ทรมานเธอต่อเนื่อง ไม่ได้หยุดหย่อน

อสูรร้ายหยุดกึก…

จ้องมองป้าอิ่มด้วยสายตาขัดใจ พยายามซุกซ่อนความหื่นเอาไว้เบื้องหลังดวงตาแข็งกร้าวและกรุ่นโกรธคู่นั้น