บทที่ 12 ความทรงจำหวนคืน
แทนคุณยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมปลาบที่เคยนิ่งเฉยบัดนี้สั่นไหวด้วยความตกใจและสับสนอย่างรุนแรงเมื่อเห็นสภาพของหญิงสาวที่เขาเพิ่งแอบไปส่องในโซเชียลเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
“ใบชา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความห่วงใยและโกรธจัดในคราวเดียวดังฝ่าเสียงฝน
เขารีบก้าวเข้าไปหาเธอ ร่มคันใหญ่ถูกเอียงไปบังร่างที่สั่นเทาของหญิงสาวไว้ แทนคุณมองดูใบหน้าที่ขาวซีด ริมฝีปากที่สั่นระริก และชุดเดรสที่เปียกจนเห็นสัดส่วนชัดเจน
“พี่แทน....” เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะโผเข้าหาอกแกร่งที่คุ้นเคยโดยสัญชาตญาณ
แทนคุณทิ้งร่มในมืออย่างไม่ไยดี เขาใช้แขนแกร่งโอบกอดร่างที่เปียกโชกและหนาวสั่นของเธอไว้แน่น ความรู้สึกหน่วง ๆ ในอกที่เขามีมาตลอดทั้งคืนกลับกลายเป็นความโหยหาที่ปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง กลิ่นหอมจาง ๆ ของเธอที่ปนเปไปกับกลิ่นฝนและกลิ่นแอลกอฮอล์ทำให้เขาขบกรามแน่นพยายามคุมอารมณ์ของตนเองอย่างที่สุด
“ทำไมมาที่นี่เวลานี้ ทำไมไม่โทรบอกพี่ว่าจะมา นี่กินเหล้ามาด้วยใช่ไหม” เขาถามเสียงเข้ม
หญิงสาวไม่ได้ตอบ เธอทำเพียงซุกหน้าลงกับไหล่หนาของเขา ร้องไห้ออกมาอย่างหนักเพื่อระบายความหวาดกลัวทั้งหมดที่มี แทนคุณถอนหายใจยาวพลางลูบหลังเธอเบา ๆ
“เข้าบ้านก่อนเถอะ เดี๋ยวจะปอดบวมตายไปเสียก่อน” เขาหยิบร่มขึ้นมากางพาเธอเดินผ่านประตูรั้วที่เปิดด้วยระบบอัตโนมัติ ตรงเข้าไปในตัวบ้านที่เงียบสงัด
“เข้าไปรอข้างในนะพี่ไปเอารถก่อน” เขาบอกก่อนจะรีบเดินออกขับรถเขาไปเก็บในรั้วบ้าน
แทนคุณเดินกลับเข้ามาก็เห็นเธอนั่งตัวสั่นอยู่ตรงหน้า สายตาของเขาไล่สำรวจแล้วก็ไปสะดุดเนินอกที่โผล่พ้นเดรสสีหวาน
“รอตรงนี้ พี่จะไปเอาผ้าขนหนูกับชุดมาให้เปลี่ยน”
เขาสั่งเสียงเรียบแต่เฉียบขาด ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับมีความกระหายบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนไว้
ภายในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด หญิงสาวนั่งตัวสั่น เสียงฝนข้างนอกยังคงตกอย่างต่อเนื่อง แทนคุณเดินกลับลงมาจากชั้นบนพร้อมผ้าเช็ดตัวผืนหนาและเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเขา เขาพาดผ้าลงบนกลุ่มผมที่เปียกชุ่มของชาริณแล้วขยี้เบา ๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเธอที่โซฟา
“เช็ดตัวหน่อย เดี๋ยวจะไม่สบาย” น้ำเสียงสั่งเรียบ ๆ แต่สายตาที่ลอบสำรวจเนินอกขาวผ่องที่โผล่พ้นขอบเดรสเปียกชื้นนั้นกลับเต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกที่อัดอั้น
“ขอบคุณค่ะ” ชาริณรับผ้ามาถือไว้ด้วยมือที่ยังสั่นเทา
“ทำไมถึงไม่โทรบอกก่อนว่าจะมา ถ้าคืนนี้พี่ไม่กลับบ้านเราจะเป็นยังไง ฝนก็ตกแล้วยังจะยืนตากฝนอีก แล้วดูชุดที่ใส่อีก แบบนี้มันอันตรายมากนะรู้มั้ย” แทนคุณเป็นห่วงจนเผลอพูดเสียงเข้มออกไป
“ชาก็แค่ไม่มีที่ไป ชานึกได้แค่ที่นี่ ชามาแล้วแต่ไม่เจอพี่แทน ชาจะเรียกรถกลับแต่โทรศัพท์ก็แบตหมด”
“ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะพี่เป็นห่วงรู้มั้ย”
“ชาขอโทษ”
“ที่พี่พูดไม่ได้หมายความว่าใบชาทำผิด แต่พี่แค่อยากบอกว่าใบชาทำให้พี่ตกใจมากที่จู่ ๆ ก็มายืนตัวเปียกอยู่หน้าบ้านในเวลาดึกแบบนี้ เล่าให้พี่ฟังได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น หรือว่าเมาจนไม่รู้เรื่อง”
“เมื่อกี้ชาเมาจริง แต่โดนฝนไปก็ส่างแล้ว”
“งั้นก็เล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น”
ชาริณเธอเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เล่าถึงความอึดอัดในผับ เล่าถึงแก้วเครื่องดื่มที่ถูกยัดเยียด และที่สำคัญที่สุดเธอเล่าถึงเหตุการณ์ในรถที่จิรเมธพยายามจะล่วงเกินเธอ
“ใบชากับเขาคบกันนานแล้วใช่ไหม”
“ค่ะ”
“มันก็ไม่แปลกที่เขาอยากมีอะไรด้วย ใบชาเป็นผู้หญิงที่สาว สวยกว่าเมื่อสองปีก่อน” เขาจับใบหน้าที่ก้มอยู่ให้เงยขึ้นแล้วสบตาคู่สวยที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาแล้วปาดมันออกอย่างเบามือ
“พี่แทน แต่ทุกครั้งที่เขาโดนตัวชา ทุกครั้งที่เขาพยายามจะจูบภาพคืนนั้นมันกลับมาตลอดเลยค่ะ ชารู้สึกผิดที่ตัวเองไม่เคยมอบสัมผัสที่ลึกซึ้งให้เขาได้เหมือนที่คนเป็นแฟนเขาทำกัน ชาพยายามแล้ว แต่ร่างกายของชามันต่อต้าน มันเหมือนมีกำแพงบางอย่างที่ชาข้ามไปไม่ได้ และยิ่งวันนี้วันที่เขาทำมากกว่าแค่จับมือ วันที่เขาพยายามจะบังคับชา ชายิ่งรู้เลยว่าชาไม่ได้รักเขาแบบนั้น” เธอพูดพลางก้มหน้ามองมือตัวเองที่กำผ้าเช็ดตัวแน่น
แทนคุณนั่งนิ่ง ฟังเสียงสะอื้นไห้เบา ๆ ของหญิงสาวที่เขาคิดถึงมาตลอดสองปี หัวใจของเขาเต้นแรงเมื่อได้ยินว่าเธอยังคงจดจำคืนนั้นได้แม่นยำจนมันกลายเป็นกำแพงกั้นกลางระหว่างเธอกับผู้ชายคนอื่น
“แล้วอยากให้พี่ลบรอยที่มันทำกับเราไหม” แทนคุณถามขึ้นมาดื้อ ๆ สายตาคมปลาบจ้องเข้าไปในดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตาของเธอ
“พี่แทนหมายถึงอะไร”
“ใบชาอยากให้พี่ลบความทรงจำแย่ ๆ ในรถนั่น แล้วสร้างความทรงจำใหม่กับพี่แทนไหมล่ะใบชา” คำถามที่ตรงไปตรงมาและเปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาทำให้ชาริณชะงัก เธอส่ายหน้าช้า ๆ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของศีลธรรมที่เหลืออยู่
“ไม่ได้หรอกค่ะพี่แทน ชามีแฟนแล้วและ พี่เองก็มีแฟนแล้วเหมือนกัน”
“ใครบอกใบชาว่าพี่มีแฟน” แทนคุณเลิกคิ้วถามอย่างแปลกใจ
“ชาเห็นรูปค่ะ รูปในไอจีที่พี่ถ่ายคู่กับผู้หญิง คนหนึ่งที่ต่างประเทศ ดูสนิทสนมกันมาก แถมยังมีรูปที่ถ่ายกับคุณแม่ของพี่ด้วย ชาเลยคิดว่าพี่คงหมั้นหรือแต่งงานไปแล้วที่โน่น”
แทนคุณหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
“นั่นทอรุ้งน้องสาวแท้ ๆ ของพี่เอง เขาแต่งงานไปอยู่ต่างประเทศกับสามีชาวต่างชาติ และแม่พี่ก็ไปอยู่กับเขาที่นั่น พี่แค่ไปเยี่ยมพวกเขา พี่โสดสนิทมาตลอดสองปีนะใบชา”
