บทที่ 67 แรงคิดถึง nc

รัฐชารีบอุ้มหญิงสาวเข้ามาในห้องวางเธอลงอย่างทะนุถนอมเขาเปิดแอร์และโคมไฟที่หัวเตียงแล้วคร่อมทับคนที่นอนอ่อนระทวยลงไป

“อย่าหนีพี่มาอีกนะ” เขาประคองใบหน้าเธอไว้แล้วไล้ปลายนิ้วไปบนหน้าผากที่ตอนนี้ชื้นไปด้วยเหงื่อ

“เพิร์ลไม่ได้หนีค่ะ แค่มางานแต่งงานเพื่อน เดี๋ยวก็กลับไปที่นั่นเหมือนเดิม

“แต่ก็ไม่ย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ