บทที่ 8 เขาจะลืมเรื่องคืนนั้นไหม
ชาริณวางสายไปพร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก เธอทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นบ้านที่เพิ่งถูเสร็จใหม่ ๆ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนพื้นเมื่อคิดว่าจะไม่ได้เจอกันอย่างที่พูด
.....
วันต่อมารัฐชากลับมาจากต่างจังหวัดพร้อมของฝากพะรุงพะรัง เขาดูอารมณ์ดีเพราะงานไซต์ไม่มีปัญหาอะไรให้ปวดหัวเหมือนก่อนหน้านี้
“ว่าไงยัยชา คิดว่าผลสอบจะออกมาดีไหม” พี่ชายตัวดีเดินเข้ามาขยี้หัวน้องสาวเหมือนปกติ
“ชาคิดว่าคะแนนน่าจะออกมาดีนะ พี่ต้นล่ะเป็นไงบ้างเหนื่อยไหม” หญิงสาวเข้ามารับถุงจากมือพี่ชายแล้วเอามาวางไว้บนโต๊ะ
“วีคนี้ไม่เหนื่อยเท่าไหร่ งานราบรื่น แล้วไปอยู่บ้านพี่แทนเป็นไงบ้าง โดนดุไหมแล้วพี่แทนพาผู้หญิงมานอนไหมล่ะ”
“ชาไม่เห็นนะ หรือเพราะชารีบเข้านอนก็ไม่รู้” เธอปฏิเสธพลางหลบสายตา
“จริงเหรอ แปลกแฮะ สงสัยจะเกรงใจแก” รัฐชาหัวเราะ
“คงงั้นมั้ง”
“เดี๋ยวพี่จะโทรหาพี่แทนสักหน่อย กะว่าจะไปเลี้ยงข้าวขอบคุณสักมื้อที่อุตส่าห์ให้แกไปค้างด้วยแล้วก็จะเอาของฝากไปให้ด้วย แกไปกับพี่ด้วยไหมล่ะ”
“ไม่เอาอ่ะพี่ต้น ชาขอบคุณพี่เขาไปเยอะแล้ว อีกอย่างชาขี้เกียจแต่งตัว พี่ไปกับพี่แทนเถอะ ผู้ชายคุยกันน่าจะสนุกกว่านะ” ชาริณรีบส่ายหน้าปฏิเสธ
“อ้าวเหรอ เออๆ ตามใจ งั้นเดี๋ยวพี่นัดเพื่อนคนอื่นด้วยเลยแล้วกัน กะจะไปดื่มกันยาว ๆ หน่อย ไม่ได้เจอกันนาน”
รัฐชาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาแทนคุณทันที ชาริณแกล้งเดินไปล้างจานในครัวแต่หูยังคอยเงี่ยฟังอย่างใจจดใจจ่อ
“ผมซื้อของมาฝากเยอะเลย ขอบคุณนะพี่ที่ดูแลยัยชาให้เจอกันร้านเดิมนะพี่”
หลังจากวางสาย รัฐชาก็หันมาตะโกนบอกน้องสาว
“ยัยชา คืนนี้พี่ไม่อยู่กินข้าวนะ”
“อือ จะกินเหล้าก็อย่าขับรถไปนะ” เธอบอกพี่ชายด้วยความเป็นห่วง
“อือ เดี๋ยวพี่จะเรียกรถไปเอง กะจะดื่มให้ลืมโลกเลย ไม่ได้ดื่มนานแล้ว”
“อื้อ อย่าดื่มจนเมามากนะพี่ต้น เดี๋ยวลำบากคนอื่นเขาต้องหิ้วกลับ” เธอเตือนอีกครั้ง
“ระดับพี่ต้นไม่มีร่วงเว้ย”
ชาริณมองตามแผ่นหลังของพี่ชายที่เดินขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวออกไปท่องราตรี ในใจของเธอทั้งรู้สึกโล่งที่ไม่ต้องไปเจอหน้าแทนคุณ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกประหลาด เธอจินตนาการภาพแทนคุณนั่งอยู่ในวงเหล้า ท่ามกลางเสียงเพลงและผู้หญิงสวย ๆ มากมาย ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกเหมือนคนอกหัก
‘เขาจะลืมเรื่องเมื่อคืนได้จริง ๆ หรือเปล่านะ’
คืนนั้นรัฐชาออกจากบ้านไปพร้อมกับเสียงฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ชาริณอยู่กับความเงียบ เธอเอนกายลงบนโซฟา มองดูเพดานพลางถอนหายใจ
“หวังว่าความลับของเราจะจางหายไปตามกาลเวลานะพี่แทน”
ราริณได้แต่หวังว่ามันจะเป็นอย่างที่ตนเองพูดเพราะเธอก็จะลืมเรื่องนี้เหมือนกันแม้ว่ามันจะยากแค่ไหนก็ตาม
....
สองปีผ่านไป
ชีวิตในแต่ละวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากเด็กสาวมัธยมปลายในชุดนักเรียนเรียบร้อยตอนนี้ชาริณ กลายเป็นนักศึกษาปี 2 คณะสื่อสารการตลาดดิจิทัลที่โดดเด่นด้วยรูปลักษณ์สดใส ใบหน้าสวยหวานที่เคยดูไร้เดียงสาบัดนี้ถูกเติมแต่งด้วยเมคอัพบางเบาที่ขับเน้นดวงตากลมโตให้ดูมีเสน่ห์จนกลายเป็นดาวเด่นของคณะ
นอกจากเธอจะเป็นดาวคณะแล้วชาริณกับเพื่อน ๆ ยังช่วยกันทำคอนเทนต์ลงอินเทอร์เน็ตอีกด้วย ช่องของพวกเธอมีผู้ติดตามค่อนข้างมาก
หลังเลิกเรียนคาบสุดท้ายชาริณและเพื่อนก็นั่งคุยกันที่ลานกิจกรรมหน้าคณะ
“ยัยชา คลิปแกฟาดมากนะ ยอดวิวใน TikTok ทะลุแสนภายในสามชั่วโมงเนี่ย แกมันตัวแม่สายคอนเทนต์จริง ๆ” กุ๊บกิ๊บ เพื่อนสนิทตั้งแต่มัธยมต้นพูดพลางโชว์หน้าจอมือถือ
“แกตัดต่อดีมากเลยใบชา ดูแพง ดูอินเตอร์สุด ๆ” พลอยเพื่อนร่วมคณะคนใหม่ที่สนิทกันตั้งแต่วันรับน้องเอ่ยชมพลางขยับแว่นสายตา
“ก็ลูกสาวแม่มันเก่งนี่คะ ความคิดสร้างสรรค์ยืนหนึ่งในรุ่น” กั้งเพื่อนชายหัวใจหญิงตบมือฉาดใหญ่
“แกก็เวอร์ไปพวกเราทุกคนก็ช่วยกัน ฉันคนเดียวทำได้ที่ไหนล่ะ”
“ฉันว่าคลิปพวกเราปังมากขนาดนี้คงมีคนอิจฉามั่งแหละ โดยเฉพาะพวกยัยอองตอง”
“อย่าไปสนใจพวกนั้นเลยพลอย พวกนั้นก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว ยิ่งใบชาได้เป็นดาวคณะก็ยิ่งอิจฉาเพิ่มขึ้น” กุ๊บกิ๊บไม่อยากใส่ใจ
“ก็จริงนะ ยิ่งพี่จ๊อบมาจีบใบชาพวกนั้นก็ยิ่งอิจฉามากขึ้น ว่า ยอดวิวขึ้นแบบนี้ ยอดรักเป็นไงบ้างล่ะ พี่จ๊อบสุดหล่อวิศวะปี 3 ของแกน่ะ วันนี้มารับไหม”
“ก็ต้องมาสิ นี่ก็ใกล้จะถึงแล้ว” ชาริณยิ้มเมื่อพูดถึงคนรัก
จิรเมธหรือจ๊อบ คือรุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ที่ตามจีบเธอมาตั้งแต่ช่วงเข้าปี 1 ใหม่ ๆ เขาเป็นหนุ่มฮอตมาดเท่ที่ขยันเอาอกเอาใจจนชาริณยอมตกลงคบหาเป็นแฟนมาได้ประมาณ 6 เดือนแล้ว สำหรับคนนอก พวกเขาดูเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบ แฟนหนุ่มสุดฮอตกับแฟนสาวสายครีเอทีฟ แต่ในความสมบูรณ์แบบนั้น กลับมีรอยร้าวเล็ก ๆ ที่มีเพียงชาริณเท่านั้นที่รู้
ปริ๊น ๆ
เสียงแตรรถเก๋งสีขาวคุ้นตาจอดลงไม่ไกล จิรเมธลดกระจกลงแล้วส่งยิ้มกว้างให้กลุ่มเพื่อนของแฟนสาว
“ไปก่อนนะพวกแก เจอกันพรุ่งนี้” ชาริณโบกมือลาเพื่อน ๆ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถ
