บทที่ 18 บทที่ 18 ก็คนมันหึง

รถหรูแล่นไปตามถนนที่เริ่มโล่ง ความเงียบภายในห้องโดยสารทำให้พร้อมภัทร์ตัดสินใจทำลายความอึดอัดนั้นลง

“ดึกป่านนี้แล้ว... ฉันชักจะหิวแล้วสิ”  เขาเปรยขึ้นมาลอยๆ สายตายังคงจับจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้า

“ค่ะ” นิลรัตน์รับคำสั้นๆ โดยไม่หันไปมอง

“เธออยากทานอะไรล่ะ หืม?   สั่งมาได้เลยนะ... ‘ที่ไม่ใช่ฉัน’ น่ะ”

เขา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ