บทที่ 3 บทที่ 3 เธอมาจากดาวไถเหรอ
“ตามฉันมา ถือซะว่าฉันให้สวัสดิการล่วงหน้าก็แล้วกัน”
ท่านกดอินเตอร์คอมเรียกเลขาหน้าห้อง
“นงลักษณ์ เตรียมรถ ขับพาฉันไปห้างสรรพสินค้า ฉันจะพาเลขาคนใหม่ของท่านรองไปซื้อเสื้อผ้าสักหน่อย”
ไม่นานนัก ประตูก็เปิดออก หญิงสาวร่างสูงโปร่งตัดผมซอยสั้นกุดในชุดสูทกางเกงทะมัดทะแมงก็เดินเข้ามา ‘พี่นงลักษณ์’ คือเลขาของประธานใหญ่ บุคลิกห้าวหาญออกไปทางทอมบอย นิลรัตน์เพิ่งมารู้ตอนหลังว่าพี่แกไม่ได้เป็นแค่เลขา แต่เป็นทั้งบอดี้การ์ดฝีมือพระกาฬที่คอยดูแลความปลอดภัยให้ท่านประธานแบบเงาตามตัว
การชอปปิงเริ่มต้นขึ้นราวกับพายุ คุณพรรณษาพานิลรัตน์เดินเข้าออกร้านแบรนด์เนมชื่อดังไม่ต่ำกว่าสิบร้าน ท่านชี้นิ้วสั่งพนักงานให้นำชุดนั้นชุดนี้มาให้เธอลอง พอใส่ออกมาให้ดู ท่านก็บอกว่า
“เอาชุดนี้... แล้วก็ชุดนั้นที่แขวนอยู่ เอาไซส์เธอมาให้หมด”
นงลักษณ์เดินหอบถุงเสื้อผ้าพะรุงพะรังไปเก็บที่รถรอบแล้วรอบเล่า ส่วนคุณพรรณษาก็ยังพาไปเหมารองเท้า กระเป๋า และเครื่องสำอางแบรนด์เนมอีกเป็นกอง
“คุณท่านขา...” นิลรัตน์รีบจับแขนคุณพรรณษาไว้แน่น เสียงสั่นด้วยความเกรงใจขั้นสุดเมื่อเห็นบิลค่าใช้จ่ายที่รูดบัตรเครดิตไป
“มันแพงมากเลยนะคะ แล้วคุณท่านก็หมดเงินไปเป็นแสนๆ แล้ว ดิฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าการที่ดิฉันเข้ามาทำงานที่นี่แล้วต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองถึงขนาดเบียดเบียนเงินส่วนตัวของคุณท่าน ดิฉันว่าดิฉันคงไม่เหมาะกับงานนี้แล้วล่ะค่ะ ให้ดิฉันสละสิทธิ์เถอะค่ะ”
“ใครบอกเธอว่าเป็นเงินฉัน?” คุณพรรณษายิ้มกริ่ม
“นี่มันเงินบริษัททั้งนั้น ฉันตั้งงบสวัสดิการผู้บริหารไว้ เธอคือภาพลักษณ์ของลูกชายฉัน ฉันลงทุนให้ก็ถูกแล้ว”
“แต่ว่า... ถึงจะเป็นเงินบริษัท ดิฉันก็ไม่ควรจะมีอภิสิทธิ์เหนือพนักงานคนอื่นนะคะ งานก็ยังไม่ได้เริ่มทำเลยด้วยซ้ำ”
“เอาน่า ยัยหนู อย่าคิดมากให้ปวดหัว” ท่านประธานตบหลังมือเธอเบาๆ
“ฉันรับเธอเข้าทำงาน เท่ากับว่าเธอคือคนในความดูแลของฉัน และฉันก็คือท่านประธานของบริษัทนี้ เพราะฉะนั้น ฉันพูดคำไหนต้องเป็นคำนั้น ส่วนเจ้าพร้อม เจ้านายสายตรงของเธอมันเป็นลูกฉัน เพราะฉะนั้นไม่ต้องไปกลัวมัน ถ้ามันรังแกหรือทำตัวเจ้าชู้ใส่ ก็บอกฉัน ฉันจัดการเอง... ไป!
ไปดูเครื่องสำอางทางโซนโน้นต่อ งานเลขาต้องสวยเฉียบ จะมาหน้าซีดๆ ปากแห้งๆ ไม่ทาลิปสติกได้ที่ไหนกัน”
เมื่อเจอความเด็ดขาดระดับซูเปอร์บอสเข้าไป นิลรัตน์ก็ทำได้แค่อ้าปากพะงาบๆไม่กล้าขัดใจอีก
“ถ้าเกรงใจฉัน เธอก็ต้องตั้งใจทำงาน ตอบแทนฉันด้วยความซื่อสัตย์ ฉันถูกชะตากับเธอ และจะส่งเสริมเธอให้ดีที่สุดถ้าเธอไม่ดื้อและเชื่อฟังฉัน”
คุณพรรณษากล่าวสรุป ก่อนจะหันไปสั่งนงลักษณ์
“นงลักษณ์ เอาของลอตนี้ไปเก็บที่รถ แล้วเจอกันที่ร้านอาหารญี่ปุ่นเจ้าประจำนะ
ฉันหิวแล้ว” มื้ออาหารญี่ปุ่นสุดหรูผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความรู้สึกของนิลรัตน์ เธอเกร็งจนแทบจะกลืนข้าวไม่ลง แต่คุณพรรณษากลับพยายามชวนคุยอย่างเป็นกันเอง
สั่งเนื้อวากิวและแซลมอนเกรดพรีเมียมมาบำรุงเธอชุดใหญ่ ท่านบอกว่าอีกหน่อยเธอก็จะชินไปเอง เพราะท่านไม่ใช่คนเจ้ายศเจ้าอย่างอะไรช่วงบ่ายคล้อย
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น คุณพรรณษาก็ให้รถมาส่งนิลรัตน์ที่พัก
“ให้หนูลงตรงปากซอยนี้แหละค่ะ” นิลรัตน์รีบบอกเมื่อรถยุโรปคันหรูแล่นเข้ามาใกล้ชุมชนแออัด
“อ้าว จะหยุดปากซอยทำไมล่ะ ของเยอะแยะขนาดนี้ ให้นงลักษณ์ขับเข้าไปส่งถึงหน้าตึกสิ”
“ขอบพระคุณคุณท่านมากๆ นะคะ แต่... คือว่าที่พักของรัตน์ มันเป็นซอยแคบรถของคุณท่านเข้าไปลำบากค่ะ แล้วมันก็... เป็นแค่ห้องแถวเล็กๆในชุมชนน่ะค่ะ”
เธอตอบเสียงอ้อมแอ้ม รู้สึกอับอายสภาพความเป็นอยู่ของตัวเองขึ้นมาจับใจ ได้ยินดังนั้น คุณพรรณษากลับไม่รู้สึกรังเกียจ
ท่านสั่งให้นงลักษณ์ขับเข้าไปจนสุดทางที่รถพอจะเข้าได้ จากนั้นท่านประธานก็เปิดประตูลงจากรถ เดินตามหลังนิลรัตน์และนงลักษณ์ที่หอบถุงแบรนด์เนมพะรุงพะรังเข้าไปในซอยลึกสภาพห้องแถวปูนเก่าๆ
ไม่ได้ทาสี ประตูไม้อัดผุพัง ห้องติดๆ กันเรียงราย ผู้อาศัยส่วนใหญ่เป็นกรรมกรและสาวโรงงานที่หาเช้ากินค่ำ
สภาพแวดล้อมไม่ต่างจากสลัม มีสุนัขจรจัดนอนหอบแฮ่กๆ อยู่หน้าห้อง เมื่อนิลรัตน์ไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป คุณพรรณษาถึงกับหดหู่ใจ ด้านในแม้จะกวาดถูจัดของจนสะอาดสะอ้าน แต่มันคับแคบ
อากาศร้อนอบอ้าว มีเพียงพัดลมตัวเก่าส่ายไปมาช้าเป็นเต่า
ผู้หญิงสาวสวยตัวคนเดียวอย่างนิลรัตน์ มาอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมเสื่อมโทรมและอันตรายแบบนี้ได้อย่างไรกัน ท่านประธานไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาให้เด็กสาวอึดอัดใจ
ท่านเพียงแต่เอื้อมมือไปลูบศีรษะนิลรัตน์อย่างเอ็นดู
“ฉันไปก่อนนะหนูรัตน์ พรุ่งนี้เจอกันที่บริษัท ปิดประตูลงกลอนให้แน่นหนาล่ะ คุณพระคุ้มครองนะจ๊ะ”
คุณพรรณษาเดินกลับมาที่รถพร้อมนงลักษณ์ ทันทีที่ประตูปิดลงและรถเริ่มเคลื่อนตัวออกไป ท่านก็ถอนหายใจยาวเหยียด
“ฉันปล่อยให้เด็กคนนี้อยู่ที่นี่ไม่ได้หรอกนะนงลักษณ์ อันตรายเกินไป”
“แล้วคุณท่านจะทำยังไงล่ะคะ?” นงลักษณ์ถามขณะจับพวงมาลัย
“คงต้องหาที่พักใหม่ให้... คอนโดหรูที่เธอพักอยู่ พอจะมีห้องว่างให้เช่าบ้างไหมนงลักษณ์?”
“น่าจะมีนะคะคุณท่าน”
“ถ้าอย่างนั้น พาฉันไปที่คอนโดเธอเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จภายในวันนี้” แววตาของท่านประธานเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเอ็นดูเลขาคนใหม่ของลูกชายอย่างปิดไม่มิด
